close
مجتمع فنی تهران
رمان همکارم میشی؟ قسمت سیزدهم
loading...

رمان فا

بله که پلیسِ. خودش به من گفت. حتی مدرک هم نشونم داد. ـ بچه جون من با کسی شوخی ندارما. دروغ بگی چشمت و در میارم می ذارم کفِ دستت ها. آب دهنم و سخت…

رمان همکارم میشی؟ قسمت سیزدهم

مرتضی سلیم خانیان بازدید : 1061 جمعه 15 فروردين 1393 : 12:25 نظرات ()

بله که پلیسِ. خودش به من گفت. حتی مدرک هم نشونم داد.
ـ بچه جون من با کسی شوخی ندارما. دروغ بگی چشمت و در میارم می ذارم کفِ دستت ها.
آب دهنم و سخت قورت دادم و سعی کردم صدای خشنش و جدی نگیرم و گفتم:
ـ آقا چشممون از کاسه واسه شما... من هر چی دیدم و شنیدم و می گم.
عکسا رو برگردوند سمتم. از اون فاصله گفت:
ـ همین افشین و میگی؟ منظورت افشین خالدیِ؟
ـ من فامیلیش و نمی دونم......................................................

تا خواست چیزی بگه شخصی با عجله از اتاق اومد بیرون.
ـ قربان شخصی که با این خانوم همراه بوده فرزام سهیلی منش نیست. بلاخره بعد از ماه ها موفق شدیم ردش و بزنیم فرزام در حالِ حاضر در " تولوز" یکی از شهر های فرانسه زندگی می کنه و خیلی سالِ که ایران نیومده.
و بعد همه اشون با هم به من خیره شدن. متین اومد نزدیکم و کنارم نشست. چشم چرخوندم تا تو پذیرایی دنبالِ یه ساعت بگیردم. بلاخره ساعت ایستاده بین مبل های سلطنتی و دیدم. ساعت شش غروب بود و هاویار هنوز نیومده بود. نمی دونم چرا اومدنِ اون و به نفعِ خودم می دیدم. شایدم برعکس باشه من تا حالا شخصی به نامِ هاویار و می شناختم نه امیر عباس.
دستش و به موهام کشید و انگشتهاش و بین تارهای موم قفل کرد و زمزمه وار کنار گوشم گفت:
ـ تو درست مثل آرگون بیخیالی. باید بگم که این بیخیالی کار دستت میده دختر کوچولو... حالا بهم بگو این پسر کیه که باهاش رفتی مهمونی.
آب دهنم و قورت دادم و چشمام و بستم. می تونستم حس کنم عرقی که روی پیشونیم نشسته بود. یعنی فرزام برای یه همچین روزی من و آماده کرده بود؟ من واقعا نمی دونم باید چی کار کنم. حتی یادم رفته بارها تمرینی و که با هم انجام داده بودیم و حرفهایی که آمده کرده بودیم.
ـ من هر چی می تونستم گفتم. من حتی هنوزم نفهمیدم فرزام سهیلی منش کیه که افشین باهاش دشمن بود و هنوزم نمی دونم چرا اینجام.
همون پسر قبلِ اینکه متین دوباره چیزی بپرسه گفت:
ـ تو فرزام و همین چند بار دیدی؟!
یه حس بهم می گفت بگو نه. بگو چند بار دیگه هم دیدمش.
ـ نه چند بار دیگه هم دیدمش بعد از اون مهمونی بازم اومد سراغم می گفت باید جاهای دیگه هم باهاش برم. ولی آخرین باری که من و با افشین دید دیگه سراغم نیومد.
چیزی نگفت. در جواب متین هم سرش و به نشونه هیچی تکون داد. متین فشاری به موهام آورد و گفت:
ـ سعی کن حرف بزنی و خودت و به نفهمی نزنی من صبرم خیلی کمِ.
بلند شد که بره. با انزجار گفتم:
ـ نفهم خودتی که نفهمیدی گفتم به من دست نزنید.
نفهمیدم چی شد که سرم به سمتِ چپ متمایل شد. دیدم که رو پا چرخید و دستش فرود اومد سمتِ راستِ صورتم. رو گونه ام می سوخت و گز گز می کرد. از حرکتش هیچ امادگیش و نداشتم جا خورده و ترسیده همونطور مونده بودم.
ـ این و زدم تا بفهمی کجایی و کی مقابلت ایستاده.
و بعد بلند تر داد زد:
ـ ببندید دهنِ این کثافت رو.
دهنم باز نشد که بگم کثافت خودتی. حس می کردم جای انگشتاش تو صورتم مونده و مثل کنده کاری رویِ یه تابلو آثاری از خودش به جا گذاشته. دلم می خواست گریه کنم اما من همون دختری بودم که اشکش و هیچ کس ندیده بود و هیچوقت نمی ذاشت دیگران فکر کنن ضعیفه. من اگه گریه کنم دیگه کسی باورش نمی شه که یه عمری مردِ خونه بودم. دیگه کسی نمی تونه قبول کنه من به عنوانِ ستونِ یه خونه، پدر و مادر برای سخندون بودم.
چشمای خیسم و بستم و نذاشم اشکم بریزه و حس کردم که چطور اول پارچه ای جلوی دهنم گذاشتن و بعد با چسب دهنم و بستن.
***
از لایِ چشمای نیمه بازم دوباره برای هزارمین بار ثانیه ها رو شمردم و رو عقربه های رقصان ثابت موندم. ساعت نه و سی دقیقه و نشون میداد اما هاویار هنوز نیومده بود. هر کسی مشغولِ کاری بود و خیلی وقت بود که متین رفته بود. از بینی نفس کشیدن برای من که گویا تا امروز از دهن اینکار و می کردم فوق العاده سخت بود و حتی گاهی حس می کردم که دارم نفس کم میارم.
نخوردنِ حتی یه لیوان آب از صبح تا الان به بی جونیم دامن می زد و من چقدر آرزو داشتم تا فرزام اینجا بود و من و تنبیه می کرد. من و تنبیه می کرد تا کمی مقاوم تر می شدم. انگار حالا می فهمم تنبیه های سختش چقدر برام لازم بود. اون تنبیه ها من و مقاوم می کرد. اما در برابرِ کاری که اینا دارن باهام می کنن هیچِ. صورتم هنوزم درد می کنه و استخونِ گونه ام کبود شده.
با شنیدنِ صدای در. سعی کردم چشمام و باز کنم. با عجله به این سمت میومد این و می تونستم از صدای با عجلۀ قدم هاش که با کفش چند برابر شده بود یا از نفس های نا منظمی که صداش تا اینجا میومد بفهمم.
ـ دهنش و باز کنید و تنهامون بذارید.
خودش بود. مطمئن بودم هاویارِ. همونی که ادعا داشت نگرانِ مَردُم و نگرانِ سلامتیشون. هنوزم بعد از اینهمه کار بر علیهِش هنوزم بعد از اینهمه سختی که کشیده بودم و اینهمه حرف که راجع بهش شنیده بودم باور داشتم که دکترِ و باورش داشتم به عنوانِ یه انسان.
چشمام و همونطور نیمه باز به چشماش که حالا کنارم نشسته بود دوختم. وقتی دهنم باز شد نمی دونم طرفِ چپِ صورتم چی دید که با غیض برگشت سمتِ همون مردی که من و به دستشویی برده بود.
مرد قدمی به عقب برداشت. انگار قصد داشت طبق خواستۀ هاویار تنهامون بذاره. اما در همون حال گفت:
ـ متین...
و رفت بیرون.
دستش و انداخت زیرِ چونه ام و سرِ کج شده از بی جونیم و صاف کرد. به چشماش نگاه کردم. شاید این تنها شخصی بود که با وجودِ اینکه می دونستم یه جایِ کارش می لنگه و این مدت با نقشه کنارم بوده، اینجا بینِ اینهمه آدم بهم یه حسی پر از اطمینان می داد. قبل از اینکه حرفی بزنه گفتم:
ـ من چیزی نمی دونم.
نیشخندی زد و شصتش و رو چونه ام فشار داد:
ـ کارم و سخت نکن. من و تو راحت تر از این می تونیم با هم کنار بیاییم.



و شربتی که انگار برای خودش گرفته بودن و به سمتم گرفت.
بی تعارف سرم و جلو بردم و نوشیدم. شیرینی و غلظتِ آب پرتقالش درست به همون شرینی و غلظتِ آب پرتقالِ عربی بود که وقتی رفته بودم خونه یکی دزدی خوردم! طعمِ اون و به یادم می آورد.
ـ حرف بزن ساتی. چرا زودتر بهم نگفتی؟ این اعترافاتت می لنگه. یه جای کارت اشتباس. کامل بهم بگو...
با بیحیالی گفتم:
ـ تو بهم بگو... بگو چه خبره؟ بگو اعتماد یعنی چی؟ بگو وقتی راهت دادم تو حریمِ خونه ام و تو حریمِ شخصیم، وقتی بهت اجازه دادم پا بذاری تو چهار دیواریم یعنی چی؟ تو بگو وقتی عزیز ترین کَسِ زندگیم خواهرم و به دستات سپردم یعنی چی؟ تو دکتر بودی، دزد بودی، قاتل؟! چی بودی؟ تو بهم بگو...
اینارو گفتم نه واسه اینکه خودم و اطرافیانم و گول بزنم که خبر ندارم که نمی دونم چی شده. اینار و گفتم و پرسیدم چون واقعا تو دلم مونده بود. خیلی وقت بود می خواستم بپرسم...
نفسش و سخت داد بیرون و گفت:
ـ ببین شاید اینا یکم گیج شده باشن. اما من که می دونم چه خبره. من باور نمی کنم اون خزعبلاتی که تحویلِ اینا دادی. درست از روزی که بتول می گفت تو خونه جمیله اینا دم و دستگاه هایِ عجیب و غریبی هست شک کردم. فقط هنوز نفهمیدم اون دم و دستگاه اونجا چی کار می کنه. رفت و آمد های عجیب و غریب برای چیه؟
الان هم خودت برام بگو. اینجا جایی نیست که این آدما ازت حرف بکشن. اگه ببرنت اتاق بازجویی حالا حالاها بیرون نمیارنت.
ـ به خواسته هات رسیدی؟ ازاول هم می دونستم نه واسه کمک اومدی و نه انقدر معرفت داری که بدونی رفاقت یعنی چی. تو اون خونه و می خواستی.
ـ آره می خواستم. اما هنوزم نرسیدم بهش. ساتی من باید اینکار و به اتمام برسونم. باید کمکم کنی. حرف بزن.
ـ من هنوزم نفهمیدم چی شد؟ تو باید برام توضیح بدی کی هستی و چکاره ای؟! تو خونه من، به اون چیزایی که می خواستی رسیدی؟
ـ نگو که نمی دونی. حوصله ام سر بره می سپرمت دستِ اینا. نه فقط تونستم بی سر و صدا از پشت بوم فرار کنم. من نه نیازی به اون پولا دارم نه به اون موادا.
پوزخندی زدم و گفتم:
ـ دست و پام و باز کن هاویار. واسه همین این همه مدت رفتی تو قالب یه آدم خیِّر و نقش بازی کردی؟
ـ متاسفم اما با وجودِ چیزایی که ازت دیدم و شنیدم به دست و پا بسته ات هم شک دارم! و مجبور بودم.
ـ نگو که از دست و پایِ آزادِ من می ترسی؟
ـ نه اما گاهی یه مورچه هم می تونه سدِ راهت بشه و همه چیز و برات دشوار کنه. تو که دیگه موجودِ دوپایی. حرف بزن. بگو از کی این مسخره بازیا شروع شده. از کِی منِ واقعی و می شناسی و چند وقتِ که با هدفِ خاص با من همکلام می شی.
ـ من معنیِ حرفات و درک نمی کنم هاویار. باور کن.
ـ اوهوم پس می خوای بگی نمی دونی که من برای پول و موادا و اون تیکه زمینی اومدم تو خونتون. نمی دونی که اون تیکه زمین باید گنجی و تو خودش مخفی کرده باشه. تو هیچکدوم از اینارو نمی دونی؟
با خودم گفتم گنج و لو دادی چون نمی دونستیم. خدایا یعنی با اون زمین من میلیاردر شدم. البته اگه زنده از اینجا برم بیرون.
عکسای پخش شده رو میز و آورد بالا دستی به روشون کشید. همینطور که انشگشتش و رو آدمای تو عکس نشون می داد به صورتِ من خیره بود. نهایتِ تلاشم و می کردم که به فرزام هم عادی مثل بقیه نگاه کنم. اما وقتی دستِ هاویار روش ثابت موند نتونستم ضربانِ قلبم و حسِ ترسی که تو رگها تزریق می شد و کنترل کنم و بی اختیار چشم هام و بستم.
ـ حیف که الان اتریشِ! وگرنه اونم کنارت بود.
خدای من هاویار می دونست. حتی از سفرِ مخفیانه اون هم خبر داشت. نذاشت بیشتر فکر کنم و ادامه داد:
ـ ببین منو... اگه الان جای سالم تو تنت زیادِ به خاطرِ وجود و خواستۀ منِ. پس باهام راه بیا تا من بتونم فکری برات بکنم که زنده از این در بیرون بری. تو متین و دیدی...
پوزخندی زدم...
ـ شک دارم متین باشه...
جا خورد. شاید هم من اینجوری فکر می کنم. اما آروم و شمرده شمرده گفت:
ـ سعی کن زیاد وارد جزئیات نشی. به نفعِ خودت و خواهرت نیست الان هم برام بگو از فرزام الهی و از آشناییتون...
باید می گفتم... اما چی؟ هاویار از کی شنیده بود؟ کی این حرفا رو بهش زده بود؟ فرزام الهی و هاویار می شناخت اما متین نه...
ـ من حرف نمی زنم هاویار حتی اگه بمیرم.
اومد نزدیکتر. لباش کنارِ گوشم بود اما حرف نمی زد. دوباره دستش و به چونه ام گرفت. انگار از دردی که به چونه ام وارد می شد لذت می برد. فشارِ دستش و بیشتر کرد:
ـ چطور فروختنِ من راحت بود. اما واسه اون داری جون و تن می ذاری؟!
ـ اون نمکدونِ کسی که نمکش و می خورد نشکست. اما تو... متاسفم برات. فکر می کردم دوستای خوبی هستیم.
ـ ساتی بیا به هم کمک کنیم. من اگه بتونم این کار و تموم کنم از اینجا نمیرم بلکه فرار می کنم... اگه بتونی واسه تموم شدنش کمکم کنی. من هم قول می دم کمکت... کنم...
و آرومتر زمزمه کرد...
ـ از اینجا بری و به خواسته ات برسی...
ـ آروم و زیر لب زمزمه کردم...
ـ متین...


سرش و به نشونه تایید تکون داد...
همون موقع در محکم باز شد... من و هاویار با هم تکونی خوردیم... چون در با شدت باز شده بود.
ـ قربان حس می کنیم کسی تو باغِِ بهتره از اینجا برید...
با این حرف هاویار بلند شد و من از تهِ دل آرزو کردم که کاش از طرفِ مامورها کسی نباشه... حداقل نه الان که دلم می خواست بیشتر از هاویار بشنوم...
ـ متین رفته؟!
سوال هاویارِ من و به خودم آورد. اون پسر سرش و تکون داد و ترسیده گفت:
ـ بهتره شما هم از درِ پشتی برید. راجع به متین نمی دونیم از درِ جلویی رفته بیرون. اما بچه ها می گن نتونسته خارج بشه.
هاویار نگاهی به دست و پای بسته ام انداخت و در کسری از ثانیه من و تو بغل گرفت و به سمتِ تهِ سالن رفت.
ـ کجا می ریم؟ کی اومده؟ من و بذار پایین. آی وای خدا الان می افتم.
ـ نمی دونم فعلاً باید بریم. ساکت باش ساتی...
یکی بلند گفت:
ـ امیر....
امیر سر جا موند. اون پسر گفت:
ـ گرفتنش. همون پسرِ تو عکسِ. تنهاست. همه جارو چک کردیم.
امیر نگاهی بهم انداخت و پوزخندی زد. و گذاشتم زمین و رو به پسر گفت:
ـ فرزام خان هم اومدن... جفتشون و ببر تو اتاق. خودم میام!
یعنی فرزام برگشته؟ مطمئنم حتی اگه فهمیده باشه که من گیر افتادم تا برسه اینجا دو روزی طول می کشه. پس چطور؟ یعنی چون خطش روشن بود ممکنِ اون موقع ایران بوده باشه؟
حواسم و دادم به موقعیتی که توش گیر افتاده بودم. امیدورام منظورش از اتاق اونجایی نباشه که می گفت اگه ببرنت جای سالم تو تنت نمی مونه. با ترس گفتم:
ـ اما تو...
سرش و تکون داد.
ـ بی فایده است. پیشنهادم تا قبل اینکه کسی بیاد ارزش داشت. من نمی دونم این جی پی اس کجاست که بچه ها پیداش نکردن.
نفسم و سخت دادم بیرون و چشمام و از ترس و استرس بستم. منم فکر نمی کردم رد یابِ دیگه ای همراهم باشه. کاش که نبود. اما اگه نبود که فرزام پیدام نمی کرد.
اون مرد مجبورم کرد که با پاهای بسته که چند بار هم سکندری خوردم همراهش بشم.
اون اتاق، آخرین اتاق کنارِ درهای دیگه بود. من و تقریبا هل داد داخل که مجبور شدم با دست های بسته مانع افتادنم به زمین بشم و به همین خاطر درد بدی تو دستم پیچید. اشک تو چشمام جمع شده بود. خدایا حالا چی می شه....
در باز شد و شخصی پرت شد داخل و پشت بندش برق اتاق روشن شد. با دیدنِ فرزام تازه یادم افتاد که از صبح چه درد و استرسی و تحمل کردم. بغض کردم و نگاهش کردم. نگاهش و با دقت رو من می چرخوند. در آخر گفت:
ـ خوبی؟
هاویار در و بار کرد. نشد جوابش و بدم. فقط سرم و انداختم پایین. جابه جا شد و با اخم به هاویار که وارد شده بود نگاه می کرد.
ـ به به آقای مثلاً سهیلی منش...
این و گفت و دورِ فرزام چرخید:
ـ زودتر از اینا منتظرتون بودیم...
جلوش ایستاد و با زانو کوبید تو سینه اش.
جیغِ خفه ای کشیدم و با ترس چشم هایی از حدقه درومده به فرزام خیره شدم. با بازدمِ محکمی که به بیرون فرستاد باعث شد کمتر نگران بشم.می تونستم تو چهره اش درد و بخونم اما عینِ خیالش نبود و بروز نمی داد. با صدایی که می لرزید گفتم:
ـ هاویار تو یه پزشکی... تو قسم می خوری جونِ مردم و نجات بدی چطور دلت میاد درد تو وجودشون بکاری؟!
با عصبانیت برگشت سمتم:
ـ تو یکی خفه شو... الان این اومد حتما چند دقیقه دیگه چند تا ماشین میاد.
داشت میومد نزدیکم. از صورتِ ترسناکش دیگه نه دوستی می شد خوند و نه مهربونی. قبل اینکه کاری کنه فرزام با صدایِ ضعیف شده ای گفت:
ـ کسی خبر نداره ما اینجاییم...
لگدی به فرزام زد و گفت:
ـ جداً؟ باید برم گند کاریاتون و چک کنم. به نفعتونِ وقتی برگشتم جوابای درست بشنوم.
و رفت بیرون. لب ورچیدم . بغض کرده به درِ بسته نگاه می کردم. از هاویار انتظار نداشتم. کلاً از بچگی همینجوری بودم کافی بود از اونی که انتظار ندارم بدی ببینم. حس می کردم قبل که هیچ بلکه تمومِ وجودم شکسته و خورد شده...
ـ لب و لوچه ات و جمع کن تو این موقعیت!
با صدای خشنِ فرزام بیشتر بغض کردم. نگاه کنشا. یه قطره اشک از چشمام اومد. من و واسه ماموریتش می خواست فقط بلد ننیست یه تشکر کنه. حالا که گرفتنم لابد دیگه من و نمی خواد.
ـ ساتی می دونی به حرفام عمل می کنم. وای به حالت اگه جلو اینا گریه کنی با اینجوری لب ورچینی. سه روزِ تموم برعکس آویزونت می کنم.
قطره اشکم و آزاد کردم. بلاخره گریه هم کردیم. جلو این رفتیم زیرِ علامت سوال.
ـ تو بذار از اینجا آزاد شیم بعد تهدید کن.
تو اون موقعیت لبخندِ قشنگی زد.
ـ معلومه که می شیم ملوس خانم.
داشت کاملاً مستقیم می گفت من ملوسم. اشکام بند اومد. مثل یه گربه خیره خیره نگاهش می کردم. یه فین کشیدم که دماغم بره بالا و گفتم:
ـ آزاد می شیم؟!
ـ آره...
ـ من ملوسم؟
بعید بود صدا دار بخنده. اونم تو همچین موقعیتی... اما خندید...
ـ البته که هستی...
هنوز خیره خیره نگاهش می کردم که جدی شد و به دور و بر نگاه کرد. یهو خوابید رو زمین که از ترس تکونی خوردم. اما تا دیدم داره سینه خیز میاد سمتم خیالم راحت شد و منتظر نگاهش کردم...



در حالی که از تلاشِ زیاد برای رسیدن به سمتِ من به نفس نفس افتاده بود به دیوارِ کنار تکیه داد و چشمهاش و بست. لبهایِ خوشرنگش با کمی فاصله از هم حذاب تر به نظر می رسید و چشم های بسته اش این فرصت و به من می داد که تک تکِ اجزای صورتش و از نظر بگذرونم و فکر کنم چقدر دلم براش تنگ شده.
ـ به نتیجه ای رسیدی؟!
تکونی خوردم. ای خاک تو سرت ساتی خراب کردی. جای اینکه از موقعیت بترسی و براش توضیح بدی چه اتفاقاتی افتاده داری نتیجه گیری می کنی لبهاش خوشرنگِ یا نه؟! اینم که خدای اعتماد به نفس از بررسی چهره اش نتیجه هم می خواد. با تردید گفتم:
ـ نتیجه چی؟
اما اون انگار اصلاً تو باغِ من نبود چون گفت:
ـ چرا وقتی که باید فعال باشی مغزت از کار می افته؟ فکر نکنم انقدر خل باشن که من و تو رو اینجا تنها بذارن بهتره مغزت و به کار بندازی و حرف بزنی.
سرم و تکون دادم و یادم افتاد که کلی حرف براش دارم. آروم جوری که خودمونم به زور بشنویم گفتم:
ـ بهشون گفتم داشتم ماشینت و می دزدیدم باهات آشنا شدم. گفتم که کلی رفتم یهو دیدم تو پشت نشستی.
بی توجه به نگاهِ عصبیش ادامه دادم:
ـ گفتم تو فرزام سهیلی منشی و از من خواستی برای اینکه ببخشیم و من و به پلیس تحویل ندی باهات به یه مهمونی بیام. همین! گفتم بعد از این مهمونی هم چند باری دیدمت اما هیچوقت قبول نکردم دوباره باهات مهمونی بیام.
چشماش و بست و سرش و به دیوار تکیه داد:
ـ گند زدی که. این بود اونهمه تمرین؟!
لبم و گاز گرفتم و گفتم:
ـ باور کن هُل شدم.
چشماش و باز کرد و من که کمی نزدیک شده بودم تا این حرف و ادا کنم تو چشماش خیره شدم. نگاهِ کلی به صورتم انداخت و گفت:
ـ صورتت چی شده؟! کار امیر؟
سرم و تکون دادم و گفتم:
ـ متین...
کمی هیجان تو صورتش روشن شد...
ـ دیدیش؟!
ـ آره اما...
همون موقع صدای باز شدنِ در و بعد هم صدای نکرۀ مردی که می خواست ما رو از هم جدا کنه و با لگد فرزام و فرستاد یه گوشه دیگه.
با جیغِ خفه ای از ترس گفتم:
ـ نکن وحشی...
خواست بیاد سمتم که همون هیکل و قیافه اش صدام و خفه کرد. اما امیر جلوش و گرفت و به گوشه ای از اتاق اشاره کرد که مردِ ترسناک رفت همون گوشه ایستاد.
هاویار با خندۀ هیستریکی گفت:
ـ می بینم که از هر فرصتی استفاده می کنید.
و بعد اومد نزدیکتر و دستش و گذاشت رو سرِ من و رو به فرزام گفت:
ـ خوب آقا نمی خوای با زبونِ خودت، خودت و معرفی کنی و چیز هایی که باید و بگی؟!
فرزام با جدیت بهش خیره شد و کمی بعد با چشم غره ای غلیظ به طرف دیگه ای نگاه کرد.
اما تکونِ دستِ هاویار که حالتی نوازش گونه داشت روی سرم باعث شد که فرزام سرش و برگردونه به سمتمون و خیره بشه به دستِ نوازشگرِ هاویار نگاه کنه.
چندشم نشد. اما نمی دونم چرا تنم از این کارش مور مور می شد. روسریم و با همون نوازشای دستش انداخت و گفت:
ـ فرزام الهی... نام پدر: نا معلوم... نام مادر:
شونه ای بالا انداخت. دسته ای از موهام و تو دستش گرفت:
ـ نا معلوم...
ـ حرف بزن... بهتره یه راهی برای خواسته های من پیدا کنی فرزام جان... و گرنه؟!
رو زانو کنارم نشست... موهام و کشید و سرم و کج کرد سمتِ خودش و همونطور که بهم نگاه می کرد ادامه داد:
ـ معلوم نیست چه بلایی سرِ خانوم ملوستون میاد!!
با این حرفش لرزیدم. همونقدر که مهربون بود می تونست ترسناک هم باشه. با لرزی که تو وجودم بود به فرزام خیره شدم. سرش پایین بود و اصلاً نگاه نمی کرد. اما می تونستم متوجه منقبض شدنِ استخون های فکش بشم.
وقتی سکوت کشدار شد و هاویار همچنان به کارش ادامه می داد فرزام سرش و بلند کرد و مستقیم نگاهش کرد:
ـ بهتره فکر نکنی این دختر می تونه وسیله ای باشه برای حرف کشیدن از من. اصلا مهم نیست که قراره باهاش چی کار کنی. شما دو تا دوستید و خودتون می دونید قراره با هم چطور رفتار کنید. پس این نمایش و تمومش کن.
سرم و انداختم و پایین و حس کردم که چقدر خالی و پوچ شدم. بعید هم نبود. انتظارش می رفت که فرزام هم یکی باشه مثل هاویار یه بازیگر و یه دروغگو. چرا فکر کردم باید براش مهم باشم؟
هاویار خندۀ هیستریکی سر داد و گفت:
ـ جداً؟؟ خوبـــه! اِبی این دختره و ببر تو اتاقِ من !
اون مردا اومد نزدیکم و دست انداخت زیرِ بازوم و من و کشون کشون با خودش برد بیرون. از تو اتاقی که فرزام و هاویار بودن صدا میومد اما نمی دونم صدای چی؟ فقط می دونم دیگه نه دلم می خواست نگرانِ فرزام و باشم و نه دلم می خواست فکر کنم که اونجا چی پیش اومده.



البته حالا که کمی تا حدودی منطقی تر فکر می کنم می بینم که ممکنه فرزام به خاطرِ ندادنِ نقطه ضعف به هاویار انقدر بی رحمانه حرف زده باشه. اونم به خاطرِ خودم... حالا که دارم از یه دیدِ دیگه نگاه می کنم می گم شاید عاشقم شده باشه و می خواست اینجوری ازم خیلی زیاد محافظطت کنه... ای خــدا فکر نکنی یه تختم کمه که در این حالت هم فکر عشق و عاشقی هستما... اما خوب دیگه من باید حواسم به زندگیم باشه...
قضیه نقطه ضعف درست مثل همون چیزیِ که همیشه فرانک می گفت. پس احتمالش هست که فرزام به خاطر خودم همچین حرفی زده باشه که اذیتم نکنن.
با صداهایی که از بیرون میومد حواسم و جمع کردم تا بیشتر بشنوم. عجل بدبختی بود ها... من و از اینور به اونور پاس می دن نمی ذارن یه جا بمونم ببینم جه خبر می شه. معلوم هم نیست عاقبتم چی قراره بشه.
خدایا خداوندا کمکم کن یه وقت بلایی سرم نیارن. نمی دونم چرا انقدر امیدوارم شایدم هنوز مثل خیلی دیگه از موقعیت های زندگیم عمقِ ماجرا و خطری که تهدیدم می کنه و درک نکردم.
کلاً من از بچگی همین بودم. یادمِ وقتی سومِ راهنمایی بودم و با بچه ها مهرِ مدیرِ مدرسه و کش رفتیم حتی وقتی که مهر و از تو کیفم پیدا کردن نفهمیدم چه خبره و قراره چه بلایی سرم بیاد. درست زمانی عمقِ حماقتم و درک کردم و فهمیدم چه خبره که یک هفته تموم اخراج شدم.
پــوفــ از این حماقت ها زیاد داشتم. از اینکه اینجا می خوان چه بلایی سرم بیارن می ترسم. با این فکر تنم لرزید و سعی کردم به خودم تلقین کنم که قرار نیست اتفاقی بیفته و من به هاویار اعتماد دارم.
خوب اینم یه راه کار بود. از فرانک یاد گرفته بودم. آخه همیشه می گه قانونِ طبیعتِ که هر چی می گی و جذب کنه. معتقدِ اگه بگی بدبختم و بدبخت می شم این حرف بازتابی داره و همینطور هم می شه.
خلاصه از اونروز من با خودم گفتم سالِ دیگه خونه شوهر بچه بغل، گویا طبیعت گیج شده من شوهر می خوام یا بچه واسه همین من هنوز بلا تکلیف موندم! دیگه نمی دونه بچه بهونه است شوهر و باید بچسبه! :))
با صدای در و پشت بندش ورودِ یک دیوِ عظیم و جثه خودم و جمع و جور کردم و سعی کردم اخم کنم. اه اه بویِ گندِ جورابش از صد کیلومتری میومد. نگاه کن تو رو خدا غذا هم آورده من که عمراً بخورم. بویِ بابای خدا بیامرزم و می داد. سعی کردم برای چند لحظه هم که شده نفس نکشم و نتونستم از گفتنِ یه " کثافت و نجسِ " زیرِ لب خود داری کنم.
انگار این حرفم و شنید چون جری شد و اومد سمتم که من خودم و جمع و جور کردم و با ترس گفتم:
ـ شوخی کردم بابا اصن شوما ادکلن مارکدار من عطرِ مشهدِ سجاده مادر بزرگ. نیا اینور خفه شدم. بکش کنار جونِ مادرت.
با ورودِ هاویار چشم غره ای بهم رفت و من لبخندی ژکوند زدم و تو دلم برای اینکه موفق نشد دندونام و بریزِ تو شکمم جشن گرفتم و بعد رفت بیرون.
هاویار در و محکم بست که حواسم و جمع کردم. اوه اوه اژدها وار می شود. چه خشمگین و عصبیِ؟! چی شده مگه؟
ـ چیه؟ نبینم پریشونیت و رفیق؟
انگشت اشاره اش و گرفت سمتم و با عصبانیت گفت:
ـ تو یکی حرف نزن که چشات و در میارم می ذارم کفِ دستت؟
ریز خندیدم و گفتم:
ـ اولاً که این تهدید زنونه است. دوما می دونستی آدم هایی که تهدید می کنن خیلی کوچیکن؟!
خیز بداشت سمتم. خودم و جمع و جور کردم و گفتم:
ـ ای بابا. آروم باش رفیـــق! می خواستم حال و هوات عوض شه. چی شده؟ این پسرِ فرزام اینجوریت کرد؟ بابا با این حرف نزن. همیشه عمه اش هم باهاش همینقدر مشکل داره. هر وقت که با هم حرف می زنن عمه اش خوب جمله ای می گه، می گه:
ـ " نفهمی دردیست که فرد را نمی کشد اما اطرافیانش را دق مرگ می کند. "
خلاصه اینکه عمه اش هم همینقدر مثل تو شاکی و قرمز می شد.
اومد سمتم و کنارم زانو زد و با ریز بینی نگاهم کرد:
ـ عمه اش؟ مگه تو با عمه اش هم سر و کار داری؟!
آب دهنم و سخت قورت دادم. عجب گندی زده بودم. فرزام گفته بود این دهن و بی هوا باز نکن که چرت و پرت ازش بریزه بیرون ها. من یادم نبود. خدایا بدادم برس.
ـ با تو بودم ساتی... فکر نکن که اراجیف تحویلم بدی. اینهمه ساده گرفتم پررو شدی. هر کسی دیگه جای تو بود تا حالا ناخنِ هفتمش هم کشیده بودم. همونطور که قبلاً اینکار و می کردم.
دستهام و طوری که نا خن هام مشخص نباشه مشت کردم و گفتم:
ـ نه اصلاً... فکر چیه؟ من اصلاً هیچوقت فکر نمی کنم. باور کن عمه اش هم یه بار تو پارکی که سخندون و برده بودم دیدم.
سرش و کج کرد:
ـ دروغ نگو!
با جدیت سرم و تکون دادم و حق به جانب گفتم:
ـ همین امروز کفنت کنن اگه دروغ بگم!
یهو دست انداخت دور گلوم و در حالی که فشار می داد گفت:
ـ د من و خر فرض نکن. عمه ات و کفن کنن.
با حالتی خفه، در حالی که نفس کشیدن برام سخت بود چشمام و لوچ کردم تا فکر کنه دارم می میرم و کمتر فشار یده و گفتم:
ـ اون که البته. جونِ تو رو قسم خوردم که باورت شه. وگرنه به جونِ...
خدا رو شکر حرفم و قطع کرد و گفت:
ـ ساتی می دونم که خیلی چیز ها می دونی اما نمی گی.
ـ من هر چی می دونستم گفتم. تو باید واسم حرف بزنی. واسه منی که نمی دونم هنوز چرا اینجا هستم.
یه جوری نگاهم کرد... یه جورِ عجیب... با یه معنیِ عجیب تر... یه معنیِ خاص... انقدر معنیش خاص و واضح بود که حتی نیاز نبود بهم بگه خر خودتی و عمه ات!
همونطور که طول و عرضِ اتاق و طی می کرد گفت:
ـ مجبورم می کنی که از اینجا برم. حرف نمی زنید... اما...
ایستاد و انگشتِ اشاره اش و گرفت سمتم:
ـ تو رو هم می برم... امیدوارم همسفرِ خوبی باشی.



تو خودم جمع شدم و سرم و به شدت تکون دادم:
ـ نه من نمیام. سخندون منتظرِ منِ. من باید برم.
ـ برای بردنت نیازی به اجازه ات ندارم.
ـ تو انقدرا هم بی معرفت نیستی.
ـ قرار نیست آسیبی بهت برسه. اصلا من چرا دارم بحث می کنم؟! تو چرا چشات اینجوری می ره رو هم؟
ـ از صبح کوفت هم نخوردم.
با سر به بشقابِ غذای پیشِ روم اشاره کردم:
ـ این غذا هم که اشتها کور کنِ.
سری تکون داد و با گفتنِ بر می گردم از اتاق رفت بیرون. به دور و برم نگاه کردم. همنجوری نمی تونستم بیخیال بشینم. باید یه کاری می کردم. اگه من و با خودش می برد اونوقت حتی دیگه فرزام هم نمی تونست به پیشبردِ این ماموریتی که چندین ماه براش زحمت کشیده بود فکر کنه. خدایا باید چی کار می کردم؟! چی کار می تونستم بکنم؟
انقدر فکر کردم و فکر کردم تا هاویار سینی به دست اومد داخل. سینی و که گذاشت پایین با دیدنِ نونِ سنگکی که نشون می داد تازه هست چشمام برق زد. اما با دست های بسته که نمی شد بخورم.
خودش هم نشست کنارم و مشغول شد به خوردن. با حرص نگاهش کردم و گفتم:
ـ احیاناً نیومدی کنارِ من بشینی من گل بگم بشنوی وخودتم بخوری که؟!
شیطون خندید و اشاره ای به سینی کوچیک کرد و گفت:
ـ ظاهراً که اینطورِ.
نو خیالاتم سینی و با چای و نون و پنیر چپه کردم تو صورتش. اما در واقعیت چشم غره ای بهش رفتم و بیخیال به در و دیوارِ اتاق نگاه کردم.
وقتی لقمه ای و گرفت جلوی صورتم نگاهم و از در و دیوار گرفتم و به صورتش نگاه کردم. به دستش تکونی داد و به لقمه ای که جلوی دهنم گرفته بود اشاره کرد و گفت:
ـ از اول هم برای تو بود تحمل نداری.
ـ دستم و باز کن اینجوری مزه نمی ده خودم می خورم.
سرش و به نشونه نه تکون داد:
ـ ابداً.
شونه ای بالا انداختم و فکر کردم که این از هیچی بهتره پس تا پشیمون نشده برم تو کارش. دهنم و باز کردم و در کسری از ثانیه لقمه به اون بزرگی و تقریباً بلعیدم.
با چشم هایی گرد شده به دستش و دهنِ من نگاه کرد و گفت:
ـ خوردیش؟
لقمه و قورت دادم و گفتم:
ـ آره دیگه. تماشاش می کردم؟
ـ بابا من هر چی دختر دیدم لقمه بیشتر 1×2 تو دهنشون نمی رفته.
با خنده گفتم:
ـ اون دخترایی که جلو تو موش بودن و لقمه مورچه ای می رفته تو دهنشون اژدهایِ خونه بودن که مثل من می بلعیدن!
اونم خندید:
ـ خوب چه کاریه ما پسرا از دخترای راحت بیشتر خوشمون میاد. اصلاً ادمِ راحت بیشتر به دل می شینه.
ـ لقمه بعدی و بده. من عادت دارم تند تند بخورم. چقدر حرف می زنی. سیر نمی شم اینجوری. مزه هم نمی ده.
بعدی و بعدی هم درست کرد و من فکر کردم که چرا وقتی می تونه مهربون باشه و خوب باشه. وقتی می تونه خوب و در آرامش زندگی کنه چرا باید تو همچین موقعیتی باشیم. برای اینکه عصبیش نکنم آروم آروم پرسیدم:
ـ تو واقعاً دکتری و پزشکی خوندی یا دروغ گفتی؟
ـ باور کن خوندم. من بیست و دو سالم بود از اینجا رفتم. تو این چند سال همه اش درگیر و درس بودم و دانشگاه و کار.
ـ پس چرا؟! چرا وقتی تو می تونی خوب و مهربون باشی برای خودت دردسر درست کردی؟ چرا داری یه کار می کنی که تو کشور خودت جایی نداشته باشی؟
لقمه ای که گرفته بود جلوی دهنم و نگه داشته بود تا بخورم، بدونِ اینکه متوجه بشه دهنم و باز کردم تا بخورمش کشید عقب. من هم به روی خودم نیاوردم که ضایع شدم چون از قیافه اش نشون می داد حالش و گرفتم. نفسِ پر صدایی کشید و گفت:
ـ یه وقتایی تو یه مرحله از زندگیت بچگی می کنی شایدم خریت. شاید بعد ها نفهمی اما تا آخرِ عمر چوبِ همون خریتت و می خوری و باید براش جواب پس بدی. من تو دورانِ بچگی از یه کینه بچه گانه به اینجایی که هستم رسیدم.
ده سالِ پیش وقتی بیست و دو سالم بود و داشتم از ایران می رفتم من خیلی چیز ها مثل کشته شدنِ پدرم و خواهر کوچولوم و فراموش کردم. ویلچر نشین شدنِ مادرم و حتی قاتلِ خوشبختی و زندگیِ خوبم و به فراموشی سپردم. دست برداشتم از انرژی منفی ای به اسمِ انتقام دست برداشتم.
من از بچگی از هجده سالگی توسطِ یه سری آدم افتادم تو راهِ یه طرفه که برگشتی نداشت. شدم یه مهره تازه وارد تو گروه متین اینا. چهار سال بعد وقتی فهمیدم تو چه منجلابی افتادم فکر کردم با رفتنم همه چیز حل می شه. فکر می کردم اگه دل بکنم از اینهمه بدی و کینه که خودم دارم توش خفه می شم همه چیز درست می شه...
اما این دل کندن و رفتنِ من انگار همه چیز و بدتر کرد. من مثلِ ادمی که افتاده تو باتلاق دست و پا زدم. برای نجاتِ خودم برای نجاتِ زندگیم و همینطور شادیِ مادرم. خیلی تلاش کردم تو این چند سال که از گذشته جدا شم اما نشد. نذاشتن که بشه...
ـ کیا نذاشتن؟
انگار سوالم و نشنید. ادامه داد:
ـ انقدر پیغام و پیغام... انقدر تهدید و خبر های مختلف... که آخرم مجبور شدم برگردم...
صداش کمی اوج گرفت و دستاش مشت شده بود:
ـ یعنی مجبورم کردن که برگردم. اینهمه خلافکار اینهمه نیرو و مهره اما گیر دادن که باید تو بیای و تو حلش کنی. انگار پرونده یه زمینِ قدیمی، کلی پول و کلی مواد به دستِ من حل می شه و گره ایِ که فقط من می تونم بازش کنم. البته اینا بهونه بود. من متین و دیده بودم...
لبخندِ غمگینی زد و گفت:
ـ الان هم مجبورم که ادامه بدم. متاسفانه دست گذاشتن رو نقطه ضعفم. مادرم...
ـ چرا خودت و معرفی نمی کنی؟ بهت تخفیف می دن باور کن.
پوزخندی زد و با جدیت گفت:
ـ من یه سال دو سال تخفیفِ زندانشون و می خوام چی کار؟ نه من اگه زمانی گیر بیفتم زنده ام به زندان و دادگاه و چه می دونم بازداشتگاه نمی رسه.
سرش و تکون داد و نگاهم کرد و با جدیت ادامه داد:
ـ این حرف ها همینجا چال می شه. دیگه هم بهشون فکر نمی کنی. الانم احساساتی نشو چون تو واسه من یه راهی برای رسیدن به هدفم. همین و بس.
با کلی پلک زدن مانع از ریختنِ اشکی که تو چشمام جمع شده بود شدم و به خودم و قلبم که مطمئن بودیم هاویار بد نیست ایمان آوردم. نمی تونست که بد باشه. اون فقط مجبور بود. شاید مقصر بوده باشه. اماحقش این نیست.
ـ چرا مامانت و نمی فرستی اونور؟
ـ تا حالا جدی حرف نزدیم. اما یکبار جدی بهم گفته از جایی که شوهرش و دخترش توش خاک هستن دل نمی کنه. شاید اگه براش بگم تو چه موقعیتی هستم یه فکری بکنه.
ـ ای کاش بتونی از کشور خارجش کنی...
لبام و روی هم فشار دادم... مطمئن بودم که این خیانت به فرزام نیست... با احتیاط ادامه دادم:
ـ مادرت تحتِ نظر هست... اما ممنوع و الخروج نیست!
سرش و بالا کرد و نگاهم کرد. با ریز بینی و شایدم سوالی که برای جوابش به نتیجه ای نمی رسید:
ـ بره اونجا به امیدِ کی؟ به امیدِ پسری که سایه اش و ببینن با تیر می زنن؟! من چطوری بفرستمش تو شهرِ غریب وقتی خودم اینجام؟
در جوابش گفتم:
ـ من خیلی از قانون و اینطور چیزا سر در نمیارم. اما اگه اشتباه نکنم تو ده سال اونور بودی. مقیمِ اونجایی...
ـ بس کن...
با صدای بلندش حرفم و قطع کردم.
ـ گفتم حرفام و چالش کن. حالا تو داری از دلسوزی راه کارهای بچه گانه هم بهم می دی؟ شایدم می خوای یه کاری کنی که پاشم مثلِ روانیا برم فرودگاه و قشنگ دو دستی خودم و تقدیمشون کنم؟
بلند شد که بره بیرون... آروم گفتم:
ـ اما من منظورم این نبود. فرودگاه راهش نیست..!
دستش رو دستگیره ثابت موند اما به ثانیه نکشیده که در و باز کرد و رفت بیرون.



ساتی... ساتی...
هومی کشیدم و خواستم به کسی که داره بیدارم می کنه فحش بدم که یادم افتاد کجام. با ترس سرم و صاف کردم که باعث شد تقی صدا بده و رگی توش جا به جا شه.
ـ آخخخ... ای تف تو گورت هاویار...
صدای خنده اش و شنیدم:
ـ بلند شو کارت دارم.
چشمام و باز کردم و با عصبانیت گفتم:
ـ به لطفِ شما نشسته خوابیدم نیاز به بلند شدن نداره. بفرما؟!
ـ می گم تو می گی مامان و بفرستم خارج از کشور؟!
چشمام و براش لوچ کردم و عاقل اندر سفیه نگاهش کردم.
ـ ساعت چنده؟
نگاهی به ساعتش انداخت و گفت:
ـ سه و نیم.
چپ چپ بهش نگاه کردم:
ـ سه و نیم اومدی از خواب بیدارم کردی که نظرم و که چهار ساعت پیش بهت گفتم دوباره بشنوی؟!
ـ پس یعنی می گی مامان و یجوری بفرستم؟
ـ من همون موقع هم گفتم.
کلافه دستش و گذاشت رو پیشونیش. انگار عادتش بود. الان هم که کلافگی از سر و صورتش می بارید:
ـ پس کمکم کن...
سرم و تکون دادم:
ـ چه کمکی بهت کنم؟
ـ می دونم که خطت و اینات همه چیزت کنترلِ. من کاری می کنم که بتونی از اینجا بری. یجوری یه چیزایی به مامان می رسونم. به زودی به گوشیت زنگ می زنه و ازت می خواد به دیدنش بری و یه چیزایی هم راجع به مریضیش و اینا می گه. ساتی لطفا اگه واقعاً می خوای کمکم کنی اونروزی که بهت زنگ می زنه برو به دیدنش. اگه نرفتی می دونم که نمی تونستی بهم کمک کنی اما حداقلش خیانت نکردی اگه قراره بری اما همه چیزو خراب کنی نرو...
ـ اوفــــ نصف شب زده به سرت برو نرو راه انداختی... تو الان چته؟!
ـ اگه بتونی مامان و راضی کنی که بیاد خارج از کشور من و راحت کردی. البته یه چیزایی به دستت می رسونم با توجه به اونا کارت راحت ترِ. من تنها مشکلم مامانِ اون بره راحت تر می تونم کارهام و پیش ببرم. باور کن ساتی خودمم خسته شدم از این بازی هایی که متین و مهره هاش دارن در میارن.
ـ در ازای کمکی که بهت می کنم چی عایدم می شه؟!
حالا وقتش بود که اون چپ چپ نگاهم کنه:
ـ نصف شبی مبادله راه انداختی؟!
شونه ای بالا انداختم و گفتم:
ـ خوب باید بصرفه یا نه؟
با مشت کوبید به بازوم و گفت:
ـ مامان که از کشور خارج شه. خبرای خوبی برات دارم.
ـ از کجا معلوم راست می گی؟!
ـ قولِ مردونه.
ـ تجربه ثابت کرده هر کی قول داد بدون اون کار انجام نمی شه!
اومد نزدیکتر.تو اتاقِ نیمه روشن. برقِ چشماش و می دیدم.
ـ تجربه غلط کرد. من اگه حرفی و زدم یعنی انجام میشه. یه روزی به خودم قول دادم به متین بفهمون عاقبت زور گفتن یعنی چی ... انگار اون روز داره از راه می رسه... برای متین... متینی که انگار جاودانه است و موفقتیش همیشگیِ.
حالا به تو قول می دم. اگه به مادرم کمک کنی منم نمی ذارم عذاب وجدانِ خیانت به پسرِ اتاق بغلی یا اگه رابطۀ خاصی نیست عذاب وجدانِ خیانت به وطنت و بگیری. باور کن.
یعنی من داشتم خیانت می کردم؟ نزدیکیِ بیش از حدِ هاویار نمی ذاشت بتونم راحت فکر کنم. سرم و تکون دادم:
ـ بفرما تو دمِ در بدِ.
ـ من باید برم تا نیم ساعت دیگه پلیس ها می رسن.
چشمام و لوچ کردم:
ـ اول به پلیس ها زنگ زدی بعد اومدی ببینی من به مامانت کمک می کنم یا نه؟
با نمک خندید:
ـ من تو رو می شناسم چه خانومی هستی.
ـ خیلی خوب خر شدم.
سرش و تکون داد:
ـ تو خــانومی...
و کمی که نگاهم کرد گفت:
ـ زیاد تو این ساختمون نیستن. هر کسی هم که هست خوابیده. متین اینجاست تو ساختمون بغلی... منتظرِ تا برم و فایل گفته هاتون و بهش بدم.
با تمسخر پرسیدم:
ـ متین؟!
ـ هر کی که هست... از منم به متین نردیک ترِ.به دردتون می خوره. خوبه؟ می خواستی این و بشنوی که متینِ واقعی این نیست؟ به اونم می رسیم.
به حرفام گوش کن. هیچ کس نمی دونه چه خبره. اونور جشن گرفتن. بسته به عرضه خودتون اگه نگرفتینش به من ربطی نداره. یکی از نیروها کشته شده. تلفنی که باهاش تماس گرفتم و به پلیس ها خبر دادم کنارِ اونِ. اگه واقعاً می خوای به مادرم کمک کنی بهتره کسی خبر نداشته باشه.
می دونی که نفوذی همه جا هست... اینجا و اونجا نداره... می تونی بگی همونی که کشته شده دستات و باز کرده و بهت گفت که به پلیس ها خبر داده. یه پسرِ حدوداً بیست و هشت ساله. با بلوزِ مشکی رنگ... از نفوذیایِ پلیسا بوده...
سرم و تکون دادم... دستام و باز کرد و تو دستش گرفت:
ـ من و ببخش دوستِ خوبی نبودم...
لبخندی زدم و گفتم:
ـ حالا یجور دیگه راجع بهت فکر می کنم... می دونم که مجبور بودی...
ـ مواظبِ خودت باش...
این و گفت و گوشیم و همراه اسلحه ام گذاشت کنارم و رفت از اتاق بیرون.
کمی بعد. با حسی دو گانه که نمی تونستم اسمش و چی بذارم از جا بلند شدم و رفتم سمتِ در. انگار خودم و گم کرده بودم. نمی دونستم حتی باید به فرزام چی بگم. چجوری نگاهش کنم. بینِ حرف هایی که باید می زدم و نمی زدم گم شده بودم...
دستم و گذاشتم رو دستگیره در اتاقی که فرزام بود و در و باز کردم...


از دیدنِ فرزام تو اون حال پر از عصبانیت شدم. فوری رفتم سمتش ودستم و قابِ صورتش کردم.
ـ خوبی؟
چشمای بی حالش و که انگار داشت بسته می شد باز نگه داشت و با بی جونی گفت:
ـ بهتر از این نمی شم. تو؟ اینجا؟ چی شده؟
فوری دستاش و باز کردم.
ـ یکی از نفوذیاتون کمکم کرده. پلیس تا نیم ساعت دیگه می رسه. اینجور که فهمیدم متین تو ساختمونِ بغلیِ و بسته به عرضه خودمونِ که بگیریمش یا نه. توام که حالِ درست و حسابی نداری.
دستاش باز شده بود و پاهاش هم با کمک من باز کرد.
ـ اسلحه و گوشی و کی بهت داد؟
ـ همو نفوذیِ شما.
از جا بلند شد و دستم و که برای کمک جلو برده بودم پس زد و به دیوار تکیه داد.
ـ چرا نیومده پیشِ من؟! عجیبه.
ـ اتاقِ تو قفل بوده. منم با کلید اتاقِ خودم شانسی اینجارو باز کردم.
در و باز کرد و رفتیم بیرون. وقتی دیدم تو قفل اتاقش کلیدی نیست فوری جلوی قفل و گرفتم. فرزام رفت سمت پارچ آبی که رو اپن بود و کمی ازش خورد و کمی هم ریخت تو صورتش.
باور کنم هاویار این بلا رو سر فرزام آورده؟ اما نه امکان نداره. خونِ خشک شده روی گوشش نشونۀ این بود که ضربۀ بدی به گوشش خورده و کبودیِ روی صورتش هم نشونه ضربه هایی بود که خورده.
مردی روی مبل ها دراز کشیده بود و سرش از لبۀ مبل افتاده بود. یادم افتاد هاویار گفته بود همه خوابیدن. اینجور که نشون می داد خوابیدنشون طبیعی نبود. این و فرزام هم فهمید. چون خیلی راحت اسلحه کنارِ مردِ و برداشت و گوشیش رو تو جیبش گذاشت و بیسیمش رو تو دستش گرفت.
رو به من گفت:
ـ با من بیا.
با ترس نزدیکتر شدم و گفتم:
ـ صبر کن پلیس ها بیان.
ـ پلیس ها که برسن گرفتنِ متین غیر ممکن می شه.
ـ اما آخه ما دو نفریم... گفتش که اونوریا زیادن...
ـ کی گفت؟
ـ همون نفوذیِ که کمکم کرد.
همون موقع صدایی اومد. فرزام چسبید به دیوار. من از همون اول همین کار و کرده بودم پس خیالم راحت بود! بیسیمش و به دستم داد و انگشت اشاره اش رو روی بینیش و چشمهاش و آرومی روی هم گذاشت.
سرم و به نشونه فهمیدن تکون دادم. همون موقع شخصی وارد شد. همینکه چشمش به شخصِ خوابیده روی مبل افتاد تکونی خورد و خواست نزدیکِ اون بشه که ساعد دستش و گذاشت زیرِ گلوش و تا خواست به خودش تکونی بده با اون یکی دست سرش و کج کرد که تقی صدا داد و صدایی تو گلوی اون شخص خفه شد.
آب دهنم و قورت دادم که از ترس پرید تو گلوم و شروع کردم به سرفه کردن. فرزام اومد کنارم و دستش و گذاشت جلوی دهنم.
ـ سس... چه خبره؟!
به دستش اشاره کردم. دستش و برداشت. با ترس و عصبانیت در حالی که صدام از ترس و بغض دو رگه شده بود گفتم:
ـ کشتیش؟!
جوابم و نداد.بیسیم و از دستم گرفت و گفت:
ـ میری سمتِ درِ اصلی و در و پیداش می کنی. همونجا می مونی تا مامورها بیان متوجه شدی؟
ـ نه من نمی رم.
ـ لج نکن ساتی. می ری.
سرم و به نشونه مخالفت تکون دادم و گفتم:
ـ منم باهات میام. هم تنها می ترسم هم اونها تعدادشون زیادِ.
من و به بیرون هدایت کرد و پشتِ سرم اومد در همون حال شمرده شمرده گفت:
ـ تو میری جلوی در تا پلیس ها بیان. در غیرِ اینصورت همینجا می بندمت و میرم.
لبهام و از حرص روی هم فشار دادم و در جهتی خلافِ جهتِ ساختمونی که به خوبی قابلِ دیدن بود رفتم. این آدرسی بود که هاویار داده بود. از کنارِ دیوار رفتم و با دلخوری به این مدتی که درگیرِ این ماموریت بودیم فکر کردم. حتی برنگشتم ببینم فرزام هست یا رفته. گاهی نمی تونستم رفتارهای خشک و نظامیِ فرزام و تحمل کنم. نمی دونم چرا یه ذره نرمش نشون نمی ده. خوب مگه چی می شه؟
به اون مردی که احتمالاً گردنش و شکسته بود فکر کردم. انگار فقط کشتن براش راحت و آسون بود. به راحتی یا داشت روحِ من و می کشت یا جسمِ آدمهای دیگه.
به طرفِ دیگه باغ نگاه کردم. یعنی هاویار کجاست؟
دیگه رسیده بودم طرفِ در. می تونستم ببینم که شخصی که توی نگهبانیِ سرش روی صندلی کج شده. اما متوجه نشدم خوابِ یا بیدار. اسلحه ام و آماده کردم و رفتم سمتِ در. دو نفر کناره های در افتاده بودن. انگار هاویار کارمون و تا حدِ ممکن راحت کرده. در اتاقک و باز کردم و دست انداختم دورِ گردنِ نگهبان. اما انگار یکی زودتر از من دست به کار شده بود. اون مرده بود. شاهرگش و زده بودن.
با انزجار سعی کردم خون های روی مانتوم و پاک کنم. اما پاک شدنی نبود. ریموتِ در و زدم و خودم هم رفتم بیرون. هیچ خبری نبود. چه خبری می تونست باشه؟!
با صدای خش خش و پشت بندش صدای سگ هایی که انگار طرفِ دیگه باغ بسته شده بودن تکونی به خودم دادم و خواستم برگردم که یکی محکم کوبید تو کله ام.


تقریباً پخشِ زمین شده بودم. ناله ای کردم و کمی حالتِ سینه خیز به خودم گرفتم تا اسلحه ام که کمی جلوتر افتاده بود بردارم. اما نشد. کسی دستش و روی پام گذاشت. سرم و بالا کردم و با دیدنِ قیافۀ آشنای مامور ها گفتم:
ـ چه خبرتونه؟! حالا من و نمیشناسید؟
شخصی از پشت گفت:
ـ ولش کن صمدی. ایشون که خانم داشتیانی هستن.
و خم شد روم و گفت:
ـ شما خوبی.
سرم و به نشونه آره تکون دادم و بلند شدم و اسلحه ام و برداشتم.
دور کم کم پر شد از ماشین. انگار هاویار براشون شرایط و توضیح داده بود چون کاملاً شخصی اومده بودن. مامور ها از ون های بزرگی ریختن بیرون و هر کدوم به سمتی رفتن. می تونستم سرهنگ و تو یکی از ماشین ها ببینم. وقتی اومد بیرون دویدم سمتش...
ـ سرهنگ...
برگشت سمتم... اولین جایی که بهش نگاه کرد جای کبودیِ رو صورتم بود که انگار بدجور خودنمایی می کرد. نگاهی به چشم هام انداخت و با جدیت گفت:
ـ خسته نباشید... موقعیت و توضیح بده.
ـ متین و یک سری افراد تو ساختمون با نمای سنگ مر مر هستن. گویا جشن گرفتن. و تو ساختمون آجری که مارو زندانی کرده بودن چند نفر بیهوش هستن.
با این حرفم با دست به دو نفر کناری هاش اشاره کرد و اونها هر کدوم به سمتی رفتن.
ـ سرگرد کجاست؟
ـ رفت سراغِ متین. متاسفانه نتونستم همراهش برم.
سرش و تکون داد:
ـ تا همینجا هم خسته نباشید.
و بعد با اشاره به زنی گفت:
ـ محمودی به خانم رسیدگی کن.
محمودی اومد سمتم و به تفنگ تو دستم نگاه کرد. فوری جمع و جورش کردم و گذاشتم پشتم و همراهش به سمتِ یکی از ماشین ها رفتم. رو صندلی نشستم و پاهام و بیرون رو زمین گذاشتم.
ـ کمی بیا اینورتر ببینم چه خبره.
این و به محمودی که عینِ آینه دق جلوم ایستاده بود گفتم. کمی اومد اینورتر. انگار خیلی زودتر از این حرفا گیر افتاده بودن. چون چند نفر و دستبند زده آوردن بیرون.
نیروها می رفتن و میومدن. با صدای اولین تیر اندازی نا خوادآگاه اومدم بیرون و رفتم سمتِ در.
ـ محمودی: بهتره شما همینجا تشریف داشته باشید.
بی توجه به حرفش رفتم نزدیکتر.
اوه چه خبر بود. از جلوی در کاملاً توی باغ مشخص بود. هر کسی به سمتی می رفت. تیر اندازی از داخل بود. خواستم برم تو که مامور های جلوی در اجازه ندادن. دلم شور می زد و نگرانِ فرزام بودم. لبم و به دندون گرفته بودم و به این فکر می کردم که فرزام تو اون چند دقیقه چه کار می کرد؟ اونم تنهایی.
ـ خانم لطفاً اینجا نایستد.
با نگرانی در حالی که چشمهام در حالِ چرخش بود و به این فکر می کردم که کجاست و سالمه یا نه آروم آروم به عقب رفتم. صدای کسی و شنیدم:
ـ پس این نیروی هوایی کی می رسه؟! جناب سرگرد عصبیِ.
برگشتم سمتِ صدا و رو به سرهنگ پرسیدم:
ـ نیروی هوایی؟!
سرش و تکون داد.
ـ از اول هم بنا بوده نیروی هوایی داشته باشیم. گویا یک سری افراد وارد باغ شدن و پیدا کردنشون سخت شده و شدیداً نیاز به نیرو پیدا کردن.
و بعد رو به مرد ادامه داد:
ـ می رسه تا حداکثر سه دقیقه دیگه می رسه.
همون موقع صدای فرزام اومد.
ـ سرهنگ...
احترامِ نظامی گذاشت و نزدیکتر اومد. نیم نگاهی به من انداخت و بعد رو به سرهنگ گفت:
ـ متین و چند نفری به باغ رفتن من میرم بالا پشت بوم و منتظر نیروها می مونم. چند نفری هم فرستادم تو باغ با سگ ها برای جست جو رفتن.
سرهنگ حرف های فرزام و بی جواب گذاشت و با تردید پرسید:
ـ و امیر عباس؟!
فرزام نیم نگاهی به من انداخت:
ـ گویا آخرین بار با خانمِ داشتیانی صحبت کرده من ندیدمش.
حق به جانب قدمی به جلو گذاشتم:
ـ من آخرین بار با سربازِ نفوذیِ خودتون حرف زدم.
سرهنگ تایید کرد:
ـ گوشی و خطی که باهامون تماس گرفته شد کنارِ یکی از نفوذی ها بوده که الان مرده اما اون هم گفت که خانمِ داشتیانی هماهنگی کرده.
فرزام سری تکون داد و اسلحه اش و جابه جا کرد:
ـ باید برم...
صدای هلی کوپتر از نزدیک به گوش می رسید. نزدیکتر رفتم و قبل از اینکه دور شه دستش و گرفتم:
ـ منم میام.
سرهنگ به دستِ من و فرزام که تو هم قفل شده بود نگاه کرد. اما فرزام بی توجه دستِ دیگه اش هم روی دستم گذاشت. چشم هام و روی هم گذاشتم. دلم شور می زد... نمی دونم چرا دلهره و هراس بیشتر از هر وقتی، حتی بیشتر از زمانی که حس کردم قراره بهم تجاوز بشه به دلم چنگ انداخته بود.
ـ من میرم و بر می گردم بهتره که آروم باشی. باشه؟
به دست هام تکونی دادم:
ـ نه فرزام... من و تو این ماموریت و با هم به اینجا رسوندیم... من و تو... با هم... پس الان هم می ریم... با هم...
سرهنگ و صدا زدن و خدا رو شکر دیگه شاهد مکالمه ما نبود. فرزام جدی تر شد. مثل همیشه جدی و خشک:
ـ می ری تو ماشین می شینی و منتظرم می مونی... همین الان...
دستم و ول کرد و رفت. من هم دنبالش. وقتی من و پشتِ سرش حس کرد ایستاد و برگشت:
ـ بچه نشو ساتی. من دارم سوارِ هواپیمای شخصیم نمی شم و نمی رم که برای تفریح دور بزنم دارم می رم فقط و فقط اطرافِ باغ و ببینم زود هم بر می گردم.
ـ خوب می تونیم اینکار و با هم انجام بدیم. فرزام قرارمون همین بود. همونقدر که تو برای این ماموریت زحمت کشیدی منم سختی کشیدم. درد کشیدم. تحمل کردم و تنبیه شدم... پس حالا محالِ تنها بری... مخصوصاً که حالا دلم مثل سیر و سرکه می جوشه...
فرزام کلافه چشمهاش و بست و سرش و تکون داد... حالا انگار هواپیما روی پشت بوم بود... چون صداش خیلی نزدیکتر از حدِ معمول بود...
ـ جناب سرگرد نمی تونن فرود کامل داشته باشن شرایط مناسب نیست. لطفاً زودتر خودتون رو برسونید.
دستش و سفت تر گرفتم. جدی و خشک و بلند شخصی و صدا زد:
ـ سروان محمودی.
فوری اون زن خشک یا به عبارتی آینه دقِ خودمون ظاهر شد. و گوش به فرمان ایستاد. فرزام دستش و به سمتِ محمودی گرفت و گفت:
ـ دستبند...
محمودی با تردید دستبندش و داد به فرزام. نفهمیدم چی شد که دستبند دورِ دستهام قفل شد. با تعجب به دستم و فرزام نگاه می کردم. فرزام بی اینکه توجهی به من داشته باشه رو به محمودی گفت:
ـ خانم بازداشتن. حتی با دستور قضایی هم نمی تونن آزاد باشن تا خودم تایید کنم. تحتِ نظر. و مراقبت ویژه.
و برگشت و با دو به داخل رفت و من و مات و مبهوت سر جا گذاشت.


ـ نمی خوام کسی و ببینم. دست از سرم بردارین.
تقریباً جملۀ آخر و بلند گفته بودم. مامورِ زن در آهنیِ بازداشتگاه و بست و بعد هم صدای قدم هایی که نشون میداد داره دور میشه. نمی دونم چرا فرانک دست از سرم بر نمی داره.
هنوزم باورم نمی شه که دو روزِ تمومِ اینجا هستم. فرزامی که شاید کمتر از یک ساعت می تونست متین و دستگیر کنه و برگرده دو روزِ کجاست؟ داره چی کار می کنه؟ یا اصلاً این چه کاری بود که با من کرد؟
حس می کنم شکستم. تکه تکه شدم. قلبم و وجودم حسابی زخمیِ.انقدر گریه کردم که حس می کنم دیگه اشکی برام نمونده. حس می کنم چقدر ضعیف شدم. انقدر ضعیف که به اندازه این بیست سال گریه کردم. تلافیِ همۀ سال های قبلی که سعی کردم قوی باشم و در آوردم.
خیلی سخت نیست که فکر کنم فرزام من و برای این ماموریت می خواست. سخت نیست فکر کنم من یه دزد و جیب بر بودم که حالا قراره مجازات شم.
با تمومِ دوندگی های فرانک سرهنگ گفت لابد فرزام دلیلی برای این کارش داره و اگه تا چند روز آینده نیاد من می رم دادسرا و با توجه به تمومیِ جرم هام و کمک به پلیس برام حکم می برن. حتی اگه برای کمک به پلیس هم بهم تخفیف بدن باز من چند سالی تو زندان هستم.
نفسم و سخت دادم بیرون... خدایا سخندون چی؟ چقدر دلم براش تنگ شده.
صدای باز شدنِ در باعث شد از فکر بیام بیرون. فرانک با یه مشما تو دستش اومد داخل و با عصبانیت گفت:
ـ خاک تو سرِ من که میام تو رو ببینم.
پاهام و تو شکم جمع کردم و دستم و دورِ زانوهام حلقه کردم و در حالی که به نوشته های دیوارِ رو به روم خیره بودم گفتم:
ـ کسی هم مجبورت نکرده.
ـ بی چشم و رو...
بعد اومد رو به روم نشست و غذا رو گذاشت جلوم. می دونست که من غذای اینجا رو نمی خورم. تو این دو روز حداقل یه وعده برام غذا از بیرون می آورد. حداقل خوبیش این بود که پارتی داشتم و مشکلی نبود!
پوزخندی زدم. عمۀ همونی که بدبختم کرد برام غذا میاره.
ـ داری با خودت چی کار می کنی؟ بسته دیگه. انقدر فکر و خیال نداره.
خودش و رو موکتِ کرم رنگِ، رنگ و رو رفتۀ اتاقک نه متری کشید و اومد جلوتر و دستش و رو دست های حلقه شده به دورِ بازوم گذاشت و گفت:
ـ یکم صبر کن. حتما فرزام دلیلی برای اینکار داره...
به چشم هاش نگاه کردم:
ـ تو می دونستی قراره اینطوری نامردی کنه؟!
سرش و تکون داد:
ـ ابداً... اون نامرد نیست. الان هم غذات و بخور... هنوزم نمی خوای خواهرت و ببینی؟
سرم و شدید تکون دادم:
ـ اصلاً دلم نمی خواد وقتی بزرگ شد یه نقطۀ مبهمی از بچگیش به اسم بازداشت و بازداشتگاه داشته باشه. حتی اگه قرار هم شد برم زندان ترجیح می دم نبینمش.
نفس پر صدایی کشید:
ـ خیالت راحت همچین چیزی نمی شه.
بیشتر تو خودم جمع شدم:
ـ برو می خوام تنها باشم... غذا هم ببر گشنه ام نیست.
ـ حداقل نمی گی چی به هم گفتید که بازداشتت کرد یا چی شد؟! که یه فکری بکنیم.
یه بغضِ سنگینی رو گلوم نشسته بود که نمی تونستم غذا بخورم. نمی تونستم حتی نفس بکشم. وقتی دید حرف نمی زنم بلند شد و بدونِ برداشتنِ غذا رفت بیرون. همین بود. تو این دو روز سه بار بهم سر زد و هر دفعه همینطور رفته بیرون. انگار اونم شرمندست. یا شاید من اینجوری فکر می کنم.
درِ غذا و بستم و برگردوندمش تو مشما و گذاشتمش یه گوشه و خودم دراز کشیدم.
انقدر فکر کردم و فکر کردم که نفهمیدم کی خوابم برد.
***
با ترس چشم هام و باز کردم و سیخ سرِ جام نشستم. تند تند نفس می کشیدم و سعی می کردم که تو تاریکی تشخصی بدم کجام. دستم و زدم زیرِ بغلم و تو خودم جمع شدم. از ترس یا سرما رو نمی دونم... فقط جمع و جمع تر شدم. شاید دلم می خواست حل بشم و نباشم...
خوابِ خیلی وحشتناکی دیدم... خواب دیدم تو زندان... خدایا باورم نمی شه چطور ممکنه؟!... من خواب دیدم تو زندان از یه زنِ بد اخلاق باردار شدم... از یه زن؟!! واااای یا بسم الله... حتی تو خوابم بهم رحم نمی شه! به حقِ خواب های ندیده که دیدیم...
اوه... چشمام و بستم و سعی کردم که آروم باشم... تازه می خواستم دوباره دراز بکشم که در باز شد و کسی و فرستادن داخل.
زن نگاهی به دور تا دورِ اتاق انداخت و با دیدنِ من لبخندی زد. شاید می خواست از درِ دوستی وارد شه اما برای من انگار لبخندِ قاتلی و زده که به زیر دستش می گه آخرین آرزوت و بگو!
خودم و جمع و جور کردم و تیز نگاهش کردم. حتی به خودم فرصتِ پلک زدن هم نمی دادم تا مبادا یهو بپره سرم. گوشه ای نشست و بی هوا پرسید:
ـ چکاره ای؟
آب دهنم و سخت قورت دادم. صداش مثل خرس کلفت بود. کمی فکر کردم و سعی کردم منم کمی صدام و کلفت کنم... اما شانس گندم تا اومدم حرف بزنم یهو صدام جیغ جیغی شد و نازک جلوه کرد. زنِ پقی زد زیرِ خنده و گفت:
ـ چی گفتی؟!
تک سرفه ای کردم و اینبار با موفقیت کمی صدام وکلفت کردم:
ـ سه تا مرد و همزمان کشتم!
دستام و آوردم بالا. از ترس مثل سگ می ترسیدم دستام دو برابرِ تنم می لرزید:
ـ با همین دستام.
سرش و با تعجب تکون داد:
ـ تو؟! چطوری؟!
نفسِ راحتی کشیدم و گفتم:
ـ ولش کن خاطرۀ خوشی ندارم. خوشم نمیاد صحنه هاش یادم بیاد!
سرش و تکون داد. آروم پرسیدم:
ـ تو چی کار کردی؟!
تو جاش جا به جا شد. یه لحظه حس کردم که نیم خیز شد و اومد سمتِ من. تقریباً پریدم سمتِ در و محکم کوبیدم به در و تا جایی که می تونستم جیغ زدم:
ـ تو رو خدا باز کنید در و... این داره من و می کشه... یا حضرتِ عباس...یا خدا خودم و سپردم به تو.. در و باز کنید...
ـ چته چیه؟!
وقتی صداش نزدیکتر حس شد بیشتر جیغ زدم. زنی در و باز کرد و با عصبانیت و چشم هایی پف کرده گفت:
ـ چتونه؟!
و رو به زنِ تازه وارد گفت:
ـ دزد که هیچ... چی کار کردی بهت می گه قاتل؟!
برگشتم نگاهش کردم... بیچاره مظلوم یه گوشه ایستاده بود به من نگاه می کرد. ای بابا چقدر هم ریزه میزه است. پس من چرا یهو هیولا دیدمش؟ همکار هم که هستیم. زن نیم نگاهی به من کرد و گفت:
ـ داشت خواب می دید شوما بفرما...
مامور بعد از تذکر کوتاهی رفت بیرون. اون خانم همکار یا همون دزدِ با حالتِ خنده داری گفت:
ـ اینجوری سه نفر و کشتی؟! اونم یا دستات؟!
دستام و پشتم قائم کردم و با شرمندگی گفتم:
ـ بنظرم اومد خطرناکی گفتم گربه و دمِ حجله بکُشم.


دیگر قسمت های رمان
ارسال نظر برای این مطلب

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتی
درباره ما
دانلود جدیدترین و بهترین رمان های عاشقانه ، اجتماعی ، ترسناک و ... برای تمام گوشی های موبایل و حتی ارائه آنها به صورت پی دی اف برای کامپیوتر
حمایت از ما
برای حمایت از رمان فا کد بنر های زیر را در وبلاگ خود قرار دهید

رمان فا ، بهترین سایت رمان فارسی

وبلاگ-کد لوگو و بنر

رمان فا ، بهترین سایت رمان فارسی

وبلاگ-کد لوگو و بنر
تبادل لینک با ما
http://rozup.ir/view/1741003/WWW.BEST-LINKS.IR_.gif http://rozup.ir/view/1741004/link.soltanweb.gif
اطلاعات کاربری
نام کاربری :
رمز عبور :
  • فراموشی رمز عبور؟
  • لینک دوستان
  • رویایی دوباره
  • خرید اینترنتی
  • شعرانه
  • تبادل لینک با کلیه وبلاگ ها: در صورتی که برای تبادل لینک تمایل دارید از بخش نظرات اطلاع رسانی کنید.
    آرشیو
    آمار سایت
  • کل مطالب : 1605
  • کل نظرات : 914
  • افراد آنلاین : 3
  • تعداد اعضا : 454
  • آی پی امروز : 61
  • آی پی دیروز : 137
  • بازدید امروز : 279
  • باردید دیروز : 914
  • گوگل امروز : 9
  • گوگل دیروز : 43
  • بازدید هفته : 6,130
  • بازدید ماه : 18,088
  • بازدید سال : 145,191
  • بازدید کلی : 11,642,331