close
مجتمع فنی تهران
رمان زندگی دلناز قسمت اول
loading...

رمان فا

   ﻧﺎﻡ ﺭﻣﺎﻥ : ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﻟﻨﺎﺯ    ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ: * Nadia-A * کاربر انجمن نگاه دانلود    ﮊﺍﻧﺮ : ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ، ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ، پلیسی ، هیجانی ، ،معمایی    ﺧﻼﺻﻪ :    ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﻥ ﮔﺮﻡ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ ﺩﻟﻨﺎﺯ ﻫﻤﺮﺍﻩ    ﺧﻮﺍﻫﺮﺵ ﺗﻮﯼ ﺷﻬﺮﯼ…

رمان زندگی دلناز قسمت اول

مرتضی سلیم خانیان بازدید : 449 یکشنبه 14 آذر 1395 : 18:35 نظرات ()

   ﻧﺎﻡ ﺭﻣﺎﻥ : ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﻟﻨﺎﺯ
    ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ: * Nadia-A * کاربر انجمن نگاه دانلود
    ﮊﺍﻧﺮ : ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ، ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ، پلیسی ، هیجانی ، ،معمایی
    ﺧﻼﺻﻪ :
    ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﻥ ﮔﺮﻡ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ ﺩﻟﻨﺎﺯ ﻫﻤﺮﺍﻩ
    ﺧﻮﺍﻫﺮﺵ ﺗﻮﯼ ﺷﻬﺮﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ ...ﺩﺭ
    ﻣﯿﻮﻥ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻭ ﺳﺨﺘﯽ ﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯿﺶ
    ﺷﺨﺼﯽ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻭﻧﻮ
    ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﯿﺪﻩ ... ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺧﻮﺵ
    مقدمه:‌
    اگر نیایی…
    چه کرده ای با دلم ، حالم مثل گذشته نیست ، از یک سو تنها هستم و از سوی دیگر تنهایی در کنارم نیست … دلتنگی می آید به سراغم و زندگی ام یک لحظه آرام نیست… هر لحظه بی تابم ، در قفس نشسته ام اما در حال پرواز به سوی آسمانم… کویر هم با تو دریا میشود ، اگر نیایی در کنارم ، امروزم فردا نمیشود…
    ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺣﻖ
    ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺭﻭﯼ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ
    ﻟﺒﺎﺳﺶ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﯿﺪ ﻭ ﻫﺮﺯﮔﺎﻫﯽ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ
    ﻏﺮﻭﻟﻨﺪﯼ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﺗﻨﺪ ﻭ ﺳﺮﯾﻊ ﮐﻮﻟﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ
    ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺩﻭﯾﺪ ﻭﻟﯽ ﻫﻤﯿﻨﮑﻪ
    ﺍﺯ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺑﺎ ﺟﺴﻤﯽ
    ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺑﺎ ﺩﯾﺪﻥ
    ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﺵ ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﺣﺮﺻﯽ ﻧﻔﺴﺶ ﺭﺍ
    ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑرخاست ﺧﺎﮎ ﻟﺒﺎﺳﺶ ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻧﺪ
    ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ - ﭼﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﯾﻘﺪ ﺑا ﻋﺠﻠﻪ ﻣﯿﺮﯼ ﺯﺩﯼ
    ﻧﻔﻠﻢ ﮐﺮﺩﯼ............................


    - ﻧﻔﻠﻪ؟؟؟ﺑﺎﺯ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ؟؟؟ﭼﻨﺪﺑﺎﺭ ﺑﮕﻢ
    ﺍﯾﻨﻄﻮﺭ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ؟؟؟
    ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﺗﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻣﭻ
    ﺩﺳﺘﺶ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ
    - ﺩﯾﺮﺕ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﺍ؟؟ !!
    ﺑﻪ ﮐﻞ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺿﺮﺑﻪ ﺍﯼ
    ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﺍﺵ ﺯﺩ ﻭ ﺗﻨﺪ ﻭ ﺳﺮﯾﻊ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
    ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ ﻭﻟﯽ ﺑﺎﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﺩﯾﺮ ﺭﺳﯿﺪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
    ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
    ﮐﺮﺩﻧﺶ ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ ﺩﺍﺧﻞ ﮐﻼﺱ
    ﺑﺮﻭﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺪﺕ ﮐﻪ ﺩﺭﮐﻼﺱ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻫﺎﯼ
    ﺯﯾﺮﮐﯽ ﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﺎﻧﯽ بی ﺘﻮﺟﻪ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ
    ﺁﺧﺮ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻼﺱ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺫﺭﻩ ﺍﯼ
    ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﮐﻼﺱ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ ﻭﻟﯽ
    ﭼﻨﺪ ﺩقیقه ﺑﻌﺪ ﮐﻮﻟﻪ ﺍﺵ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻧﮕﺎﻫﺶ
    ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﯽ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﺰﺩ
    ﻣﺎﻧﯽ-ﭼﺨﺒﺮﻩ ﻣﮕﻪ ... ﻣﮕﻪ ﻣﺴﺎﺑﻘﺲ ﺍﯾﻘﺪ ﺗﻨﺪ
    ﻣﯿﺮﯼ؟؟
    - ﺑﺴﻪ ﻣﺎﻧﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺖ ﺷﮑﺎﺭﻡ ﻣﻘصر ﺩﯾﺮ
    ﺍﻭﻣﺪﻧﻢ ﺗﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪﻡ ﺩﻭﺳﺎﻋﺖ
    ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺸﻢ
    ﻣﺎﻧﯽ ﺑﯿﺨﯿﺎﻝ ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ
    ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻫﻤ ﻘﺪﻡ ﻣﯿﺸﺪ ﮔﻔﺖ
    - ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻌﺎﻟﯽ ﺗﻮﯼ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺎﺯ
    ﺗﺸﺮﯾﻒ ﺩﺍﺷﺘﯿﻦ؟؟؟
    - ﺑﻪ ﺗﻮ ﭼﻪ؟؟ ...!!ﺟﻨﺎﺑﻌﺎﻟﯽ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻧﺬﺍﺷﺘﯽ
    ﭘﻠﮏ ﺭﻭ ﻫﻢ ﺑﺰﺍﺭﻡ
    ﻣﺎﻧﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺍﻃﺮﻑ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻮﺯﯼ
    ﺭﻭ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ
    -ﭼﺘﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺣﺎﻻ ﯾﮑﯽ ﺧﯿﺎﻝ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﺩﯾﺸﺐ ﭼﻪ
    ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩ
    -ﮐﻮﻓﺖ ﺑﯿﺸﻌﻮﺭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
    ﻗﻬﻘﻪ ﻣﺎﻧﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ
    ﺭﻭﯼ ﺩﻫﺎﻧﺶ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻋﺚ
    ﮐﻨﺠﮑﺎﻭﯼ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﻫﺎﯼ ﻓﻀﻮﻝ ﻧﺸﻮﺩ ﻭﻟﯽ ﺩﯾﺮ
    ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﭗ ﭼﭗ ﻧﮕﺎﻫﺸﺎﻥ ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ
    - ﻣﺎﻧﯽ؟؟ !!!!! ﺩﯾﻮﻭﻧﻪ ﺍﯾﻦ کارا ﭼﯿﻪ؟؟
    ﻣﺎﻧﯽ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
    ﺩﺍﻧﺸﮑﺪﻩ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭﻗﺘﯽ ﻭﺍﺭﺩ ﺣﯿﺎﻁ
    ﺷﺪﻧﺪ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﺍﯼ ﺧﯿﺮﻩ
    ﺷﺪ ...ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﺑﻌﺪ ﺟﯿﻐﺶ ﺑﻪ ﻫﻮﺍ ﺭﻓﺖ ﻭ
    ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﯼ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺍﻃﺮﻑ بودند ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ
    ﺑﻪ ﺍﻭ ﺯﻝ ﺑﺰﻧﻨﺪ
    - ﺧﺎﮎ ﺗﻮ ﺳﺮﺕ ﻣﺎﻧﯿﺎ ﺁﺑﺮﻭﻡ ﺭﻭ ﺑﺮﺩﯼ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ کارات
    ﻣﺎﻧﯽ- ﺑﺴﻪ ﺩﯾﻮﻭﻧﻪ ﺍﻭﻧﺠﺎ ﺭﻭ ﻧﮕﺎﻩ ... ﻭﻭﯾﯽ
    ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﺮﻫﻤﻨﺪﻩ
    ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﯿﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﯿﮑﺮﺩ
    ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﺑﺎ ﺩﯾﺪﻥ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﺮﻫﻤﻨﺪ ﺟﻮﺍﻥ ﺳﺮﯼ
    ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺗﺄﺳﻒ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎﻧﯿﺎ ﺗﮑﺎﻥ ﺩﺍﺩ
    - ﺧﺎﮎ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﺧﻮﺩﻣﻮ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺩﻡ
    ﮐﺮﺩﻧﺖ ﻣﯿﮑﺸﻢ
    -ﺑﺮﻭ ﺑﺎﺑﺎ ... ﻧﮕﺎﺵ ﮐﻦ ﺗﺮﻭ ﺧﺪﺍ ﺑﺒﯿﻦ ﮐﻪ
    ﺧﻮﺷﺘﯿﭙﻪ ﻭﻭﻭﯾﯿﯽ ﻧﺎﺯ ﺷﯽ ﭘﺴﺮ ﮐﻪ ﺍﯾﻘﺪ
    ﺧﻮﺭﺩﻧﯽ ﻫﺴﺘﯽ
    ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﮔﺸﺎﺩ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺳﺒﮏ
    ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻣﺎﻧﯽ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻮﺭﺗﺶ ﺍﺯ
    ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﭼﻨﺪﺵ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩ .... ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻫﻢ
    ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻮﺍﻟﯽ ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﯿﺎ ﻧﮕﺎﻩ
    ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ ...ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﺑﺰﻭﺭ ﺍﺯ
    ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺧﺎﺭﺝ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﻀﺤﮑﻪ
    ﺧﺎﺹ ﻭ ﻋﺎﻡ ﻧﺸﻮﻧﺪ
    -ﻣﺎﻧﯽ ... ﻣﺎﻧﯿﺎ ... ﺍﯼ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺖ ﭼﯿﮑﺎﺭ ﮐﻨﻢ
    ﺩﺧﺘﺮ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﻤﯿﮑﺸﯽ ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺣﺎﻓﻆ
    ﺷﯿﺮﺍﺯﯼ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻧﻢ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﺷﺪ ﮐﻪ
    ﺟﻨﺎﺑﻌﺎﻟﯽ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﺮﻫﻤﻨﺪﯼ
    - ﺍﻭﻭﻭﻭﻣﻤﻤﻤﻢ ﺧﺐ ﺑﻔﻬﻤﻦ ﻣﮕﻪ ﺟﺮﻡ ﮐﺮﺩﻡ؟؟
    ﺍﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﯿﺶ ﺭﻭ ﺷﻨﯿﺪﻡ ﺩﻟﻢ
    ﻟﺮﺯﯾﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﺪﻭﻧﯽ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ
    ﺩﺧﺘﺮﺍ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﺎ ﯾﻪ ﭘﺴﺮ ﺑﺒﯿﻨﻦ ﺁﺏ ﺍﺯ
    ﺩﻫﻨﺸﻮﻥ ﺳﺮﺍﺯﯾﺮ ﺑﺸﻪ ﻣﮕﻪ گ*ن*ا*ه ﮐﺮﺩﻡ؟؟
    ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺩﯾﺪﯼ ﺑﺮﻡ ﻃﺮﻓﺶ ﻣﺜﻞ ﺍﯾن ﺩﺧﺘﺮﺍ
    ﺍﺯﺵ ﺁﻭﯾﺰﻭﻥ ...
    ﺑﻘﯿﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﻣﯿﺎﻥ ﮔﺮﯾﻪ ﺍﺵ ﻣﺤﻮ ﺷﺪ .. ﺑﺎ
    ﺩﻫﺎﻧﯽ ﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﯿﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﺑﺎﻭﺭ ﺍﯾﻦ
    ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﯿﺎ ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺪ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻩ
    ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺗﻌﺠﺐ ﺁﻭﺭ ﺑﻮﺩ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﮐﺸﯿﺪ
    ﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺧﻠﻮﺕ ﺑﺮﺩ ﮐﻤﯽ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻟﺪﺍﺭﯼ ﺩﺍﺩ
    ﻭﻟﯽ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻮﯾﺪ
    - ﻫﯽ ﻣﺎﻧﯽ ﻣﯿﺎﯼ ﺑﺮﯾﻢ ﺧﻮﻧﻪ؟؟ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ
    ﺗﺎ ﺩﯾﺮ ﻭﻗﺖ ﮐﻼﺱ ﺟﺒﺮﺍﻧﯽ ﺩﺍﺭﻩ
    - ﻧﻪ ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻧﻤﯿﺸﻢ
    - ﻣﺰﺍﺣﻢ ﭼﯿﻪ؟؟ﻓﻘﻂ ﯾﮑﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺧﻠﻮﺕ
    ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ !!ﻫﻮﻡ؟؟
    ﻣﺎﻧﯿﺎ ﺑﺎ ﺩﻭ ﺩﻟﯽ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ
    ﺧﺎﻧﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ...ﺟﻠﻮﯼ ﺩﺭ ﺁﻫﻨﯽ ﺗﻮﻗﻒ
    ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻠﯿﺪ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﻗﻔﻞ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ
    ﺩﻟﺨﺮﺍﺷﯽ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ
    ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮﺩ ﮐﺮﺩ "ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻔﻞ ﺭﻭ ﺭﻭﻏﻦ
    ﮐﺎﺭﯼ ﮐﻨﻢ ..."

    ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻟﺤﻈﻪ
    ﺍﯼ ﺍﺯ ﺳﻮﺕ ﻭ ﮐﻮﺭﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻟﺶ ﮔﺮﻓﺖ ﺳﻌﯽ
    ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﺪ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺑﯽ ﺻﺪﺍ ﮐﻔﺶ
    ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻧﺪ ﻣﺎﻧﯿﺎ
    ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺍﺟﻤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﻪ
    ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ از
    ﻗﺒﻞ ﻣﺰﯾﯿﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ
    ﮔﻮﺷﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻫﺎﻝ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺩﻟﻨﺎﺯ ﺷﺪ
    ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﺑﻌﺪ ﺩﻟﻨﺎﺯ ﺑﺎ ﭼﺎﯼ ﺩﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ
    ﺁﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺎﻧﯿﺎ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﺑﻪ
    ﺍﻭ ﭼﺎﯼ ﻭ ﮐﯿﮏ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﮐﺮﺩ
    - ﻣﻌﺬﺭﺕ ﻣﯿﺨﻮﺍﻡ ﻣﺎﻧﯽ ﺟﺎﻥ ﻓﻌﻼ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ
    ﺳﺮ ﮐﻨﯽ ﺗﺎ ناهارم ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺸﻪ
    - ﺑﺴﻪ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﺗﯿﮑﻪ ﭘﺎﺭﻩ ﻧﮑﻦ ﺧﻮﺩﺕ ﻣﯿﺪﻭﻧﯽ
    ﻧﻪ ﻣﻦ ﺍﻫﻞ ﺗﻌﺎﺭﻓﻢ ﻧﻪ ﺗﻮ
    ﺑﻌﺪ ﺩﺳﺖ ﺩﻟﻨﺎﺯ ﺭﺍ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﺩ
    ﻣﺎﻧﯽ-ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮﺍﯼ ﺑﭙﺰﯼ
    - ﻭﺍﯾﺴﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺗﻮ ﯾﺨﭽﺎﻝ ﭼﯽ ﻫﺴﺖ
    ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺁﺷﭙﺰﯼ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
    ﻣﯿﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺷﻮﺧﯽ ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ ﺻﺪﺍﯼ ﺧﻨﺪﺷﺎﻥ ﺗﺎ
    ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﺮﻓﺖ ...
    - ﺩﺳﺘﺖ ﻃﻼ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﻤﺰﻩ ﺑﻮﺩ
    ﺩﻟﻨﺎﺯ -ﺑﺮﻭ ﺑﺎﺑﺎ ﺧﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﯼ
    - ﺍﺭﻩ ﺍﺭﻩ ﺭﺍﺳﺘﻢ ﻣﯿﮕﯿﺎﺍﺍﺍ
    - ﻣﻦ ﺑﺮﻡ ﺑﻪ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺍﯾﻦ ﻣﺸﺘﺮﯾﻪ ﺑﺮﺳﻢ ﺗﻮ
    ﻫﻢ ﺑﯿﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻦ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﯿﻪ ﺍﯾﻦ
    ﻓﺮﻫﻤﻨﺪ ﭼﯿﻪ ...
    ﺳﻮﺯﻥ ﻭ ﻧﺨﯽ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﻣﺮﻭﺍﺭﯾﺪ
    ﮐﺎﺭﯼ ﺭﻭﯼ ﻟﺒﺎﺱ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﺸﺘﺮﯼ ﻫﺎﯾﺶ ﮐﺮﺩ
    ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﯿﻦ ﺑﻪ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯼ ﻣﺎﻧﯿﺎ ﮔﻮﺵ
    ﻣﯿﺪﺍﺩ
    - ﻣﯿﺪﻭﻧﯽ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﺮﻫﻤﻨﺪ ﭘﺮﻭﺭﺷﮕﺎﻫﯽ ﺑﻮﺩﻩ؟؟
    ﺳﻮﺯﻥ ﺑﻪ ﺁﻧﯽ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺶ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ
    ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﯿﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ ﺑﺎ ﻧﺎﻟﻪ ﻧﺎﺷﯽ ﺍﺯ
    ﺩﺭﺩ ﮔﻔﺖ
    - ﺁﺥ ...ﺷﻮﺧﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﻣﺎﻧﯽ؟؟
    - ﺩﯾﻮﻧﻪ ﺷﻮﺧﯿﻢ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩ ﺑﺰﺍﺭ ﺑﻘﯿﺶ ﺭﻭ ﺑﮕﻢ
    - ﺁﺭﻩ ﺗﻮ ﭘﺮﻭﺭﺷﮕﺎﻩ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺤﺼﯿﻞ
    ﺩﺍﺩ ﻫﻢ ﮐﺎﺭ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭﺱ ﻣﯿﺨﻮﻧﺪ
    - ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺗﻮ ﺍﯾﻦ ﭼﯿﺰﺍ ﺭﻭ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺪﻭﻧﯽ؟؟ﺍﯾﻨﺎ
    ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﯽ ﻧﯿﺴﺘﻦ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﺪﻭﻧﻪ
    ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻧﺎﻓﺬﺵ ﺭﺍ ﺭﯾﺰ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺷﮏ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﯽ
    ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﻭ ﻫﻮﻝ ﺷﻮﺩ
    ﻣﺎﻧﯽ- ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﻧﮕﻔﺘﻢ ﭼﺸﻤﺎﺕ ﺭﻭ ﺍﻭﻧﺠﻮﺭﯼ
    ﻧﮑﻦ ﺍﺩﻡ ﺧﻮﻓﺶ ﻣﯿﮕﯿﺮﻩ
    - ﺯﻭﺩ ﺑﮕﻮ ﻣﺎﻧﯽ ﺑﺤﺜﻮ ﻧﭙﯿﭽﻮﻥ
    -ﺧﺐ ...ﺭﺍﺳﺘﺶ ... ﺭﺍﺳﺘﺶ ...
    ﮐﻼﻓﻪ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ ﺗﮑﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺑﯽ
    ﺣﻮﺻﻠﮕﯽ ﮔﻔﺖ
    - ﻣﺮﺽ ﻭ ﺭﺍﺳﺘﺶ ...ﺯﻭﺩ ﺑﮕﻮ
    ﻣﺎﻧﯽ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﻣﮑﺚ ﮐﺮﺩ ﭼﻮﻥ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯ ﺩﻟﻨﺎﺯ
    ﺣﺴﺎﺏ ﻣﯿﺒﺮﺩ ﻭ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﻭﺳﺖ داشت ﺩﻭﺳﺖ
    ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺵ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﺪ
    -ﺧﺐ ...ﺧﺐ ﺧﻮﺩﺵ ﮔﻔﺖ
    ﺍﯾﻦ ﺩﯾﮕﺮ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﺶ ﺑﻮﺩ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﺳﺘﺎﺩ
    ﻓﺮﻫﻤﻨﺪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﯿﺶ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﻪ
    ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻫﺎﯾﺶ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﯾﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ... ﺍﺯ
    ﺗﺼﻮﺭ ﻓﮑﺮﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﺵ ﺯﺩ ﺩﻭﺩ ﺍﺯ ﮐﻠﻪ ﺍﺵ
    ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﺣﺪﻗﻪ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﻧﮕﺎﻫﯽ
    ﺑﻪ ﻣﺎﻧﯽ ﮐﺮﺩ
    - ﻧﻬﻬﻬﻬﻬﻬﻬﻪ ... ﯾﻨﯽ ﻣﺎﻧﯽ ... ﺗﻮ ...ﺍﺳﺘﺎﺩ ..ﺍﻣﮑﺎﻥ
    ﻧﺪﺍﺭﻩ ... ﭼﻄﻮﺭ ﻣﻤﮑﻨﻪ؟
    ﻣﺎﻧﯽ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺯﺩﻩ ﺳﺮﺵ ﺭﺍ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
    - ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺯﻡ ﺧﺎﺳﺘﮕﺎﺭﯼ ﮐﺮﺩ ﻭﻟﯽ ﺧﺐ ﻣﯿﺪﻭﻧﯽ
    ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻣﻦ ﺳﺨﺖ ﮔﯿﺮﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻬﻤﯿﺪﻥ
    ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
    ﻣﺎﻧﯿﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻔﺖ ﺑﻐﻀﺶ
    ﻏﻠﯿﻆ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ ﻭ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺣﺮﻓﺶ
    ﺭﺳﯿﺪ ﺑﻐﻀﺶ ﺗﺮﮐﯿﺪ ﻭ ﮔﺮﯾﻪ ﺳﺮﺩ ﺩﺍﺩ ﺩﻟﻨﺎﺯ ﺍﺯ
    ﺷﻮﮎ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯼ ﻣﺎﻧﯿﺎ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ ﻟﺒﺎﺱ ﺭﺍ
    ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺎﻧﯽ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ
    ﺁﻏﻮﺵ ﮔﺮﻓﺖ
    - ﺁﺭﻭﻡ ﺑﺎﺵ ﻋﺰﯾﺰﻡ ﺁﺭﻭﻡ ﺑﺎﺵ ﺍﻧﺸﺎﻟﻠﻪ ﻫﺮ ﭼﯽ
    ﺑﻪ ﺻﻼﺡ ﺑﺎﺷﻪ
    ﻣﺎﻧﯽ ﻓﯿﻦ ﻓﯿﻨﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ
    ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻧﺒﻮﺩ ﮔﻔﺖ
    -ﻭﻟﯽ ﻣﻦ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻬﺮﺍﺩ ﻣﯿﻤﯿﺮﻡ
    - ﯾﺎ ﺧﺪﺍ ﻣﻬﺮﺍﺩ ﺩﯾﮕﻪ ﮐﯿﻪ؟؟
    ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﺎﺯﮎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ
    -ﻋﺸﻘﻢ ﺩﯾﮕﻪ !!!
    -ﺍﯾﯿﯿﯽ ﺣﺎﻟﻤﻮ ﺑﻬﻢ ﻧﺰﻥ ﺧﻮﺍﻫﺸﺎ
    - ﺩﻟﺘﻢ ﺑﺨﻮﺍﺩ
    - ﻓﻌﻼ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
    ﺻﺪﺍﯾﯽ ﺁﻣﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ
    - ﭼﯽ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ؟؟
    ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
    ﮐﻨﺠﮑﺎﻭﯼ ﻧﮕﺎﻫﺸﺎﻥ ﻣﯿﮑﺮﺩ ... ﺍﺯ ﺟﺎﯾﺶ
    ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﯿﺪ ﻭ
    ﮔﻔﺖ
    - ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﮔﻠﻢ ... ﻟﺒﺎﺳﺖ ﺭﻭ ﻋﻮﺽ ﮐﻦ ﺗﺎ
    ناهار ﺑﯿﺎﺭﻡ ﻭﺍﺳﺖ
    ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ -ﺧﻮﺏ ﻣﯿﭙﯿﭽﻮﻧﯿﺎﺍﺍ
    -ﺑﺮﻭ ﺑﭽﻪ ﺑﺮﻭ ﻟﺒﺎﺳﺘﻮ ﻋﻮﺽ ﮐﻦ
    ﺑﻪ ﺁﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺭﻓﺖ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺸﯿﺪﻥ ﻏﺬﺍ ﺷﺪ
    ﺻﺪﺍﯼ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﺮﺳﯿﻪ ﻣﺎﻧﯿﺎ ﻭ ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﺭﺍ
    ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ ...ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ ﺩﺭ
    ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺩﮐﻤﻪ ﻫﺎﯼ ﭘﯿﺮﺍﻫﻨﺶ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﺴﺖ
    ﮔﻔﺖ
    - ﺁﺟﯽ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺟﺪﯾﺪﻩ ﺭﻭ ﺩﯾﺪﯼ؟؟ﭼﻪ
    ﺑﺪﺍﺧﻼﻗﻪ ﺑﻬﺶ ﺳﻼﻡ ﮐﺮﺩﻡ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺯﻭﺭﺵ
    ﻣﯿﻮﻣﺪ ﺟﻮﺍﺏ ﺑﺪﻩ ﻓﻘﻂ ﺯﯾﺮﻟﺒﯽ ﯾﭽﯿﺰﯼ ﺑﻠﻐﻮﺭ
    ﮐﺮﺩ
    - ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ﺑﻠﻐﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﺑﺎﺯ ﻧﺮﺳﯿﺪﻩ ﺷﺮﻭﻉ
    ﺷﺪ؟؟ ... ﺍﺻﻼ ﮐﺪﻭﻡ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ؟؟
    - ﺗﻮ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻓﻘﻂ ﮔﯿﺮ ﺑﺪﻩ ... ﺑﺎﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ
    ﮐﻪ ﺻﺒﺢ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﺳﺒﺎﺑﺎﺵ ﺭﻭ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩ ﺗﻮﯼ
    ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﻍ ﺑﻐﻠﯽ
    ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﮐﺸﯿﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﻣﺘﻌﺠﺐ
    ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ " ﯾﻨﯽ ﻣﮕﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﺗﻮ ﯾﺮﻭﺯ ﺍﯾﻘﺪ
    ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﺸﻪ ﺁﺩﻡ؟؟ " ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺷﺖ
    ﺍﺯ ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﭘﻨﺞ یا شش ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﺴﯽ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺎﻍ
    ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﻧﮑﺮﺩ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﻍ
    ﺧﻮﻑ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺳﻤﺶ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ ﻟﺮﺯ ﺑﻪ
    ﺗﻨﺶ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩ...
    ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﻣﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﺩﯾﺪﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺣﺸﺖ ﺯﺩﻩ
    ﺍﺵ ﺑﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﺧﻮﺏ ﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﭼﻘﺪ
    ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﻍ ﻣﯿﺘﺮﺳﺪ ﺣﺘﯽ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﺭﺩ
    ﻣﯿﺸﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺳﻤﺖ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻣﯿﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺍﺯ
    ﺟﻠﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﻍ ﻣﺮﻣﻮﺯ ﺭﺩ ﻧﺸﻮﺩ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻗﺪﻡ
    ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺮﻣﯿﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﻣﻤﮑﻦ
    ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﯿﻮﻓﺘﺪ ... ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮﻩ
    ﺑﯿﺨﯿﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﺁﻫﯽ
    ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺍﺗﺎﻗﺶ ﺭﻓﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ
    ﮔﻔﺖ :
    - ﻣﻦ ﻣﯿﺮﻡ ﯾﮑﻢ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﻨﻢ ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﺗﻮ
    ﺧﻮﺩﺕ ﺳﻔﺮﻩ ﺭﻭ ﺟﻤﻊ ﮐﻦ
    ﺳﺮﺵ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺑﺎﻟﺶ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﺧﯿﺮﻩ
    ﺷﺪ " ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻝ ﯾﻌﻨﯽ ﮐﯽ ﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ
    ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻍ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ؟؟ " ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
    ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯿﺎﻥ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺍﺵ ... ﺻﺪﺍﯼ
    ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ
    ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎﯼ ﻃﻼﯾﯽ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺑﺎﻍ
    ﻣﯿﺪﻭﯾﺪ ﺩﺍﻣﻦ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻟﺒﺎﺳﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
    ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻫﺮﺯﮔﺎﻫﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﯽ
    ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﻗﻬﻘﻪ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺳﺮ ﻣﯿﺪﺍﺩ
    - ﺗﻮ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮﯼ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ !!
    ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺻﺪﺍﯼ ﺧﻨﺪﻩ ﻭ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻭﻟﯽ
    ﻧﺎﻭﺍﺿﺢ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ ﺭﺳﯿﺪ ...
    ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﺍﺵ ﺑﺮﺩ ﺧﯿﺲ ﻋﺮﻕ
    ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﺠﻮﻡ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
    ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻋﺬﺍﺑﺶ ﻣﯿﺪﺍﺩ ...ﺳﻌﯽ ﮐﺮﺩ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
    ﺑﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﺳﺮﮔﺮﻡ ﮐﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺖ ﺍﮔﺮ
    ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺁﻧﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ ﺑﻪ
    ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﯾﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﯿﺪ ... ﻟﺒﺎﺱ
    ﻣﺸﺘﺮﯼ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺳﻮﺯﻥ
    ﺯﺩﻥ ﺷﺪ
    ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ - ﭼﯿﮑﺎﺭ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺁﺟﯽ؟؟
    -ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﻭ ﺗﻤﻮﻡ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﻫﻔﺘﻪ
    ﺁﯾﻨﺪﻩ
    - ﺍﻭﻭﻭﻣﻤﻤﻢ ﻣﯿﺨﻮﺍﻡ ﯾﮑﻢ ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻨﯽ ﺗﻮ
    ﺩﺭﺳﺎﻡ
    - ﺩﺳﺘﻢ ﺑﻨﺪﻩ ﻋﺰﯾﺰﻡ
    ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺎﺧﻮﻥ ﻫﺎﯼ
    ﻻﮎ ﺯﺩﻩ ﺍﺵ ﻭﺭ ﻣﯿﺮﻓﺖ ﻭﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﻟﻨﺎﺯ ﺭﺍ
    ﺭﻭﯼ ﺧﻮﺩ ﺩﯾﺪ
    - ﭼﯿﻪ؟ﺍﺯ ﻗﯿﺎﻓﺖ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﯿﺨﻮﺍﯼ
    - ﻣﯿﺸﻪ ﺑﻬﺶ ﺩﺭﺱ ﺑﺪﯼ؟؟
    ﻣﺎﻧﯿﺎ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﻔﺖ
    -ﺑﺮﻭ ﮐﺘﺎﺑﺖ ﺭﻭ ﺑﯿﺎﺭ
    ﺩﻟﻨﺎﺯ - ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻧﻪ ﺑﺮﯾﻦ ﺗﻮﯼ ﻫﺎﻝ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭ ﺣﻮﺍﺳﻢ
    ﭘﺮﺕ ﻣﯿﺸﻪ
    ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺎﺷﻪ ﺍﯼ ﮔﻔﺖ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ
    ﮐﺘﺎﺑﺶ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺎﻧﯿﺎ ﺍﺯ ﺍﺗﺎﻕ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ
    ***
    - ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ﺧﺎﻧﻢ ﺍﻣﯿﻨﯽ؟؟ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﭘﯿﮑﻢ؟؟ﯾﮏ
    ﻣﺎﻩ ﺭﻭﯼ ﺍﯾﻦ ﻟﺒﺎﺱ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻡ ﺍﻭﻧﻮﻗﺖ ﺧﻮﺩﻣﻢ
    ﺑﺮﻡ ﺍﻭﻥ ﺳﺮ ﺷﻬﺮ ﻭﺍﺳﻪ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺩﺍﺩﻧﺶ؟؟
    ﺧﺎﻧﻢ ﺍﻣﯿﻨﯽ ﺗﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﯽ
    ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺖ
    - ﻣﻦ ﭼﻪ ﺑﺪﻭﻧﻢ ... ﮔﻔﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﯿﺎﺩ ﻣﯿﺨﻮﺍﻡ
    ﺍﮔﻪ ﺍﯾﺮﺍﺩﯼ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﮕﻢ
    ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻑ ﺻﻮﺭﺗﺶ ﺍﺯ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ
    ﺳﺮﺥ ﺷﺪ " ﺍﯾﻦ ﺩﯾﮕﻪ ﭘﺮﻭﺋﯿﻪ ﺗﻤﺎﻣﻪ ﺯﻧﯿﮑﻪ ﺗﻮ
    ﯾﻪ ﻣﺎﻩ ﺻﺪﺗﺎ ﺍﯾﺮﺍﺩ ﺍﺯﻡ ﮔﺮﻓﺖ ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﻭﻝ ﮐﻦ
    ﻧﯿﺴﺖ؟؟ "
    ﻟﺒﺎﺱ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺰﻭﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ ﺩﻣﻪ
    ﺩﺭ ﺧﺮﻭﺟﯽ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﻣﮑﺚ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ
    ﺧﺎﻧﻢ ﺍﻣﯿﻨﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ
    -ﺑﻬﺸﻮﻥ ﺑﮕﯿﻦ ﺍﮔﻪ ﮐﺎﺭﻡ ﺭﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺷﺘﯿﻦ
    ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺳﻔﺎﺭﺷﺘﻮﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﻪ
    ﻧﺪﺍﺩﯾﻦ؟؟ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﯾﮏ ﻣﺎﻩ ﻭﻗﺘﻢ ﺭﻭ ﺑﺮﺍﯼ
    ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﺪﺭ ﺑﺪﻡ !!
    ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﺩ،ﺧﺎﻧﻢ ﺍﻣﯿﻨﯽ
    ﺟﻠﻮﯾﺶ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ﻟﺒﺎﺱ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ
    ﻭ ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ ﮔﻔﺖ
    - ﺑﺎﺷﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﺭﻭ ﮐﻪ ﺯﺩﯼ ﺑﻬﺶ ﻣﯿﮕﻢ ﻭﻟﯽ
    ﻟﺒﺎﺱ ﺭﻭ ﻧﺒﺮ ﺍﮔﻪ ﺑﺎﺯﻡ ﺍﯾﺮﺍﺩ ﮔﺮﻓﺖ ﺧﻮﺩﻡ
    ﺟﻮﺍﺑﺸﻮ ﻣﯿﺪﻡ ..
    ﺑﺎ ﺗﺮﺩﯾﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺍﻣﯿﻨﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
    - ﺑﺎﺷﻪ ... ﺍﮔﻪ ﯾﻪ ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺸﺘﺮﯾﺎ ﺑﻪ
    ﭘﺴﺘﻢ ﺑﺨﻮﺭﻩ ﺩﯾﮕﻪ ﺍﺻﻼ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﮐﺎﺭ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ
    ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻗﺪﻡ ﻫﺎﯼ ﺷﻤﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ
    ﺩﻭﺭ ﺷﺪ ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﭘﻮﻝ ﻧﯿﺎﺯ ﺩﺍﺷﺖ
    ﻭﻟﯽ ﻏﺮﻭﺭﺵ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﻤﯿﺪﺍﺩ ﮐﺴﯽ
    ﺍﺯ ﺷﺨﺼﯿﺘﺶ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ ... ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
    ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ ﺗﭙﺶ ﻫﺎﯼ ﻗﻠﺒﺶ ﺭﺍ
    ﺑﺎ ﻭﺿﻮﺡ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﻏﺮ ﺯﺩ
    -ﭼﺘﻪ ﺩﺧﺘﺮ؟؟ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺭﺩ ﻣﯿﺸﯽ ﻫﯿﭻ
    ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ
    ﺻﺒﺢ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺎ ﺗﻠﻔﻦ ﺧﺎﻧﻢ ﺍﻣﯿﻨﯽ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
    ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻋﺼﺒﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﯾﺎﺩﺵ
    ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﯿﺮ ﻭﺍﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻗﺪﻡ
    ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺗﻨﺪﺗﺮ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺳﻤﺖ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﻓﺖ
    ﻭ ﺑﺎ ﺳﺮﯾﻌﺘﺮﯾﻦ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ
    ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﻍ ﺭﺩ ﺷﺪ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻠﯿﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﻔﻞ ﻓﺮﻭ
    ﻣﯿﺒﺮﺩ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﺰﺩ .. ﺩﺍﺧﻞ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻏﺮ ﺯﺩ
    -ﺁﺧﻪ ﺍﺣﻤﻖ ﺍﺯ ﺍﻭﻥ ﺳﺮ ﮐﻮﭼﻪ ﻣﯿﻮﻣﺪﯼ ﮐﻪ
    ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺩﺳﺮﺍ ﺭﻭ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﯽ
    ﺷﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﺎﻻ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩﺵ
    ﮔﻔﺖ
    -ﺣﻮﺍﺳﻢ ﻧﺒﻮﺩ ﺧﺐ
    ﻟﺒﺎﺱ ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ
    ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺳﺮﯾﻊ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﻼﺱ ﺑﻌﺪ
    ﺍﺯ ﻇﻬﺮﺵ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﺎﻏﺬﯼ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻝ
    ﺁﺭﺍﻡ ﯾﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻏﺬﺍ ﺩﺭ ﯾﺨﭽﺎﻝ ﺁﻣﺎﺩﻩ
    ﺍﺳﺖ ﻓﻘﻂ ﮔﺮﻣﺶ ﮐﻨﺪ ... ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ
    ﺭﻓﺖ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺩﻣﻪ ﺩﺭ ﺭﺳﯿﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻧﻪ
    ﮐﻔﺶ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﻧﻪ ﮐﻮﻟﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ
    ﺁﻭﺭﺩﻩ ... ﺿﺮﺑﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺯﺩ
    - ﺍﺣﻤﻖ
    ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺭﻓﺖ ﺑﺎ ﺩﯾﺪﻥ ﺍﺗﺎﻕ ﻧﺎﻣﺮﺗﺐ
    ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﺳﻮﺍﺱ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺵ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
    ﺍﺗﺎﻕ ﺭﺍ ﮐﻤﯽ ﻣﺮﺗﺐ ﮐﻨﺪ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺑﻪ
    ﺳﺎﻋﺖ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﺳﺮﺵ ﺳﻮﺕ ﮐﺸﯿﺪ
    - ﻭﺍﯼ ﻭﺍﯼ ﺩﯾﺮ ﺷﺪ
    ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﻮﻟﻪ ﺍﺵ ﻭ ﭘﻮﺷﯿﺪﻥ
    ﮐﻔﺸﻬﺎﯾﺶ ﺍﺯ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺍﺷﺖ
    ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﯿﺸﺪ ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺴﯿﺮ ﻣﯿﺮﻭﺩ
    ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺯ ﺟﻠﻮﯼ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﻍ ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ
    ﺻﺪﺍﯾﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ ﮐﻨﺪ ....ﻭﻟﯽ
    ﺑﺎﺩﯾﺪﻥ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﻍ ﺗﻨﺶ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﻟﺮﺯﺵ
    ﮐﺮﺩ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻨﺶ ﺳﺴﺖ ﺷﺪﻩ ﻭ
    ﻫﻮﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪﻥ ﻧﯿﺴﺖ ...ﻗﺪﻡ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ
    ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﭘﺎﯾﺶ ﺩﺭ ﭼﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺖ
    ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﯿﻮﻓﺘﺪ ﻭﻟﯽ ﮐﻮﻟﻪ ﺍﺵ ﺍﺯ
    ﭘﺸﺖ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺷﺪ ...
    ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﮔﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺭﺍ
    ﺩﺭﯾﺎﺑﺪ ... ﺑﺒﯿﻨﺪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﺎﻧﻊ ﺳﻘﻮﻃﺶ
    ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ... ﺑﺎ ﺩﯾﺪﻥ ﻓﺮﺩ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺭﻭﯾﺶ
    ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﺣﺸﺖ ﺯﺩﻩ ﻗﺪﻣﯽ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ
    ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ...ﺟﯿﻎ ﺧﻔﯿﻔﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﭘﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭ
    ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ ﮐﻮﭼﻪ ﺭﺳﯿﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ
    ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ... ﯾﮏ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﻔﺴﻪ ﺳﯿﻨﻪ
    ﺑﺮﺩ ... ﺩﺳﺖ ﺩﯾﮕﺮﺵ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺯﺍﻧﻮ ﮔﺬﺍﺷﺖ
    ﮐﻤﯽ ﺧﻢ ﺷﺪ ﻭ ﻧﻔﺴﯽ ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺮﺩ ... ﺑﺎ ﯾﺎﺩﺁﻭﺭﯼ
    ﮐﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﮐﺮﺩ ﺷﺮﻣﺰﺩﻩ ﺷﺪ ... ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ
    ﺳﺮﺵ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ....ﻭﻟﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
    ﻧﺪﯾﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯿﺸﺪ ﭘﺴﺮ
    ﺑﭽﻪ ﺍﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﭘﺶ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﯿﮑﺮﺩ ...
    - ﺧﺪﺍﯼ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﺑﻮﺩ؟؟چرا ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ
    ﺍﺯﺵ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻨم ﺍﻭﻧﺠﻮﺭﯼ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩم؟؟
    ﺗﺎ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺣﺘﯽ ﺳﺮﮐﻼﺱ ﻫﻢ
    ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺮﺯﻧﺶ ﻣﯿﮑﺮﺩ ...
    ﻣﺎﻧﯽ- ﺩﻟﻨﺎﺯ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ؟؟ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺳﺮﺣﺎﻝ
    ﻧﯿﺴﺘﯽ..
    ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﻪ
    ﻣﺎﻧﯽ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺷﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﺑﺎﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﻭﺟﺪﺍﻧﺶ ﮐﻤﺘﺮ
    ﺷﻮﺩ ...ﻣﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﺩﻗﺖ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﺶ ﮔﻮﺵ
    ﻣﯿﺪﺍﺩ ...ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻫﻢ ﮔﻔﺖ
    -ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻢ ﭼﯽ ﺑﮕﻢ ...ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺮﺱ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺍﻭﻥ
    ﺧﻮﻧﻪ ...
    -ﺍﻭﻭﻭﻭﻣﻤﻢ ... ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﻡ ﻧﺒﻮﺩ ﺟﻠﻮﯼ
    ﺍﻭﻥ ﺧﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺍﺯﺵ ﻣﯿﺘﺮﺳﻢ
    ﻭ ﺍﻭﻥ ﺁﺩﻡ ﺑﺎ ﺍﻭﻥ ﻗﯿﺎﻓﻪ ...
    ﺩﺭ ﺩﻝ ﮔﻔﺖ "ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺒﯿﻪ ﻣﺠﻨﻮﻧﺎ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﯾﻪ
    ﺁﺩﻡ ﻋﺎﺩﯼ ... ﺑﺎ ﺍﻭﻥ ﻣﻮﻫﺎﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ
    ﺁﺷﻔﺘﻪ ...ﺭﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﻧﺎﻣﺮﺗﺐ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﺵ ﺑﻪ
    ﺧﻮﻥ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ " ﺑﺎ ﺣﺮﻑ ﻣﺎﻧﯽ ﯾﺦ ﺯﺩ
    ﻣﺎﻧﯽ-ﺧﺐ ﺑﺮﻭ ﺍﺯﺵ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻦ ... ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﺎﺭ
    ﺯﺷﺘﺖ ﻫﻢ ﻣﻌﺬﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﮐﻦ .. ﺯﺷﺘﻪ ﺑﺨﺪﺍ
    ﮐﻤﮑﺖ ﮐﺮﺩ ﺍﻭﻧﻮﻗﺖ ﺗﻮ ﺟﯿﻎ ﻣﯿﺰﻧﯽ ﻭ ﻓﺮﺍﺭ
    ﻣﯿﮑﻨﯽ
    ﺑﺎ ﻟﺮﺯ ﮔﻔﺖ
    - ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻭﻥ ... ﺧﻮﻧﻪ ...ﻣﯿﺘﺮﺳﻢ ...ﺑﻌﺪ ﺑﺮﻡ ... ﺗﻖ
    ﺗﻖ ...ﺩﺭ ﺑﺰﻧﻢ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻥ ﺁﺩﻡ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺒﯿﻪ
    ﺩ ...
    ﺣﺮﻓﺶ ﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﮐﺮﺩ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ ﺍﯾﻦ
    ﮐﻠﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ ﻭﻟﯽ ﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﯾﻦ
    ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭘﺬﯾﺮ ﻭ
    ﺷﺎﯾﺪ ﻏﯿﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮﺩ ...ﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﺴﺖ
    ﭼﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
    ﺍﺳﺖ ... ﺳﺮﺵ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺩﺳﺘﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ
    ﮔﺬﺍﺷﺖ ... ﺁﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ
    - ﺑﺴﻪ ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﯾﮑﻢ ﺧﻮﺩﻣﻮ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﮐﻨﻢ ﺍﻻﻥ
    ﮐﻼﺱ ﺑﻌﺪﯼ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯿﺸﻪ
    "ﮐﺎﺭﺩ ﺑﻪ ﺷﮑﻤﺖ ﺑﺨﻮﺭﻩ ﺍﯼ " ﮔﻔﺖ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﺶ
    ﺭﺍﻫﯽ ﺷﺪ
    ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺳﺮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﻭﻥ ﺟﯿﺐ ﻟﺒﺎﺱ ﮔﺮﻣﺶ
    ﺑﺮﺩ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎ ﮐﻤﯽ ﺑﺎﻻ ﺭﻓﺘﻪ
    ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﻔﺴﺶ ﺑﺎ ﺑﺨﺎﺭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩ
    - ﺍﻭﻭﻭﻓﻔﻒ ﭼﻘﺪﺭ ﺳﺮﺩﻩ .. ﺍﯼ ﺧﺪﺍ ﭘﺲ ﺍﺗﻮﺑﻮﺱ
    ﭼﯽ؟؟ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎ
    ﺳﺮﻣﺎﯼ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﻟﺮﺯ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺗﻨﺶ
    ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﭼﻨﺪ ﺳﺮﻓﻪ ﭘﯽ ﭘﯽ ﺩﺭ ﭘﯽ
    ﮐﻨﺪ
    - ﺧﺪﺍﯾﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﻪ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
    ﺳﺮﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺭﻡ
    ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺍﺯ ﺧﯿﺮ ﺍﺗﻮﺑﻮﺱ ﺑﮕﺬﺭﺩ .. ﺑﻪ
    ﺍﯾﺴﺘﮕﺎﻩ ﺗﺎﮐﺴﯽ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺭﺍﻫﯿﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ ... ﺑﺎ
    ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻮﺟﯽ ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎ ﺻﻮﺭﺗﺶ ﺭﺍ
    ﻧﻮﺍﺯﺵ ﮐﺮﺩ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺭﺿﺎﯾﺖ ﺑﺨﺸﯽ ﺯﺩ .. ﻧﮕﺎﻫﯽ
    ﺑﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ... ﻻﻣﭗ ﺍﺗﺎﻕ ﻫﺎ ﻭ
    ﭘﺬﯾﺮﺍﯾﯽ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﯽ ﺧﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻫﺮﺵ
    ﻧﺒﻮﺩ ...ﺻﺪﺍ ﺯﺩ
    -ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ... ﮐﺠﺎﯾﯽ ﺩﺧﺘﺮ؟؟
    ﻭﻗﺘﯽ ﭘﺎﺳﺨﯽ ﻧﺸﻨﯿﺪ ﮐﻤﯽ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪ ﺗﻤﺎﻡ
    ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺟﺴﺖ ﻭ ﺟﻮ ﮐﺮﺩ ﻭﻟﯽ ﺧﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﺩﻝ
    ﺁﺭﺍﻡ ﻧﺒﻮﺩ ... ﻟﺒﺎﺱ ﮔﺮﻣﺶ ﺭﺍ ﮐﻪ آویزان
    کرده بود ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
    ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﺩ ﻭﻟﯽ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺳﺮ
    ﺟﺎﯾﺶ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ...ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻡ ﮐﻦ ﺻﻮﺭﺗﯽ
    ﺭﻧﮕﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﺭﺍ
    ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﻤﺎﻟﯿﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ ... ﺑﺎ
    ﺗﺸﺮ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ
    - ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﯼ ﻫﺎﻥ؟؟ﺗﻤﻮﻡ ﺧﻮﻧﻪ ﺭﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﺖ
    ﮔﺸﺘﻢ
    ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺮﺵ
    ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ ... ﻟﺐ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ
    - ﻫﯿﭻ ﺟﺎ ﺑﺨﺪﺍ
    ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺭﺍ ﮐﻤﯽ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
    - ﯾه ﻄﻮﺭﯼ ﻣﯿﮕﯽ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺧﻮﻧﻪ ﻫﻔتﺼﺪ ﻣﺘﺮﯼ ﺭﻭ
    ﺩﻧﺒﺎﻟﻢ ﮔﺸﺘﯽ ﺧﻮﺑﻪ ﻓﻘﻂ ...
    ﻣﯿﺎﻥ ﺣﺮﻓﺶ ﭘﺮﯾﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ
    - ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻨﻮ ﺑﺪﻩ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﯼ؟؟
    ﮐﻤﯽ ﻣﻦ ﻭ ﻣﻦ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ
    -ﺧﺐ ...ﺧﺐ ... ﺭﺍﺳﺘﺶ ... ﻇﻬﺮ ﮐﻪ ... ﺍﺯ
    ﻣﺪﺭﺳﻪ ...ﻣﯿﻮﻣﺪﻡ ... ﺍﻭﻥ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺟﺪﯾﺪﻩ ﺭﻭ
    ﺩﯾﺪﻡ ...ﺑﻨﻈﺮﻡ ... ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺏ .... ﻧﺒﻮﺩ ...
    ﻣﮑﺜﯽ ﮐﺮﺩ
    -ﺩﻟﻢ ﺳﻮﺧﺖ ... ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﺴﯽ ﺭﻭ ﻧﺪﺍﺭﻩ ... ﯾﮑﻢ
    ﺳﻮﭖ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﺵ ﺑﺮﺩﻡ
    ﺣﯿﺮﺕ ﺯﺩﻩ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﻫﺮﺵ ﮐﺮﺩ
    - ﺗﻮ ... ﺗﻮ ...
    ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺴﺖ ﺗﺎ ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻠﻂ
    ﺷﻮﺩ ...
    - ﭘﺲ ﭼﻄﻮﺭ ﻣﻦ ﺍﻭﻣﺪﻡ ﻧﺪﯾﺪﻣﺖ؟؟
    ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﺩﺳﺘﭙﺎﭼﻪ ﺷﺪ ﻭ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﮕﻔﺖ ﺑﺎ ﺩﺍﺩﯼ
    ﮐﻪ ﺩﻟﻨﺎﺯ ﺯﺩ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻥ
    - ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺍﺱ ﻣﯿﮕﻢ ...ﺭﻓﺘﻢ ﺩﻡ ﺩﺭ ﺁﯾﻔﻦ ﺭﻭ
    ﺯﺩﻡ ... ﺻﺪﺍﺵ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺮﯾﺾ ﺑﻮﺩ ﺩﺭﻭ ﺑﺎﺯ
    ﮐﺮﺩ ... ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺑﻮﺩ ﺍﺻﻼ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﮐﯿﻪ ... ﻣﻨﻢ ﺭﻓﺘﻢ
    ﺩﺍﺧﻞ ﺑﺮﺍﺵ ﺳﻮﭖ ﺭﻭ ﺑﺮﺩﻡ
    ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ ﺩﯾﮕﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
    ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﺪ ... ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺮﻑ
    ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻣﯿﺰﺩ ...
    -ﺁﺧﻪ ﺍﺣﻤﻖ ﺍﮔﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮﺕ ﻣﯿﻮﻣﺪ ﻣﻦ ﭼﻪ
    ﺧﺎﮐﯽ ﺗﻮ ﺳﺮﻡ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﻫﺎﻥ؟؟ﺍﮔﻪ ﺍﻭﻥ ﺩﺍﺧﻞ
    ﺑﻬﺖ ...
    ﺩﯾﮕﺮ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰﺩ ﺳﺴﺖ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﯼ ﻧﺸﺴﺖ
    - ﺍﺣﻤﻖ ﺍﺣﻤﻖ ... ﮐﯽ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﮐﺎﺭﯼ ﻭﺍﺳﻪ ﯾﻪ
    ﺁﺩﻡ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻨﺪ ﻭﻗﺘﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻪ
    .... ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺧﻮﺩﺕ ﺍﻭﻥ ﺟﻮﺍﺏ ﺳﻼﻣﺘﻢ ﺑﺰﻭﺭ
    ﺩﺍﺩ ﺣﺎﻻ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﯽ ﺑﺮﺍﺵ ﺳﻮﭖ ﺑﺮﺩﯼ
    ﻫﻖ ﻫﻖ ﮔﺮﯾﻪ ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﮐﻨﺎﺭﺵ ﺩﻟﻨﺎﺯ
    ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﺳﺮﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﮔﺮﻓﺖ ...ﭘﺸﺖ
    ﺳﺮ ﻫﻢ ﺣﺮﻑ ﻣﯿﺰﺩ
    - ﻏﻠﻂ ﮐﺮﺩﻡ ...ﻏﻠﻂ ﮐﺮﺩﻡ .... ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﺴﺘﻢ
    ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﻋﺼﺒﯽ ﻣﯿﺸﯽ ...ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ...ﭼﯿﺰ
    ﺧﻮﺭﺩﻡ ...
    ﺍﺷﮑﯽ ﺍﺯ ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻤﺶ ﺳﺮﺍﺯﯾﺮ ﺷﺪ ﺳﺮ ﺩﻝ
    ﺁﺭﺍﻡ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ... ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﯿﺪ ...
    -ﺩﯾﮕﻪ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﺍﯾﻨﮑﺎﺭﻭ ﺑﺎﻫﺎﻡ ﻧﮑﻦ...
    -باشه دیگه بدون اجازه تو کاری رو انجام نمیدم
    سرش را به نشانه تایید تکان داد...از جایش برخواست تا لباسهایش را عوض کند...
    کتاب درسی اش را بست...نگاهی به ساعت انداخت...از یازده شب گذشته بود...چهره غرق در خواب دل آرام را نگاه کرد...ب*و*س*ه ای به گونه اش زد... برخواست...لباس گرمی برداشت و به حیاط خانه رفت...کنار حوض مربعی شکل نشست دستش را در آب فرو برد سردی آب به بدنش رسوخ کرد باعث شد به لرز بیوفتد...دستش را بیرون آورد و مشت کرد...ذهنش از هر چیزی تهی بود...نگاهی به آسمان صاف و مهتابی انداخت...بلند شد و کمی قدم زد...لحظه ای متوقف شد نگاهش به راه پله ای افتاد که به پشت بام ختم میشد..لبخندی روی لبهای کوچکش شکل گرفت...آرام آرام به سمت راه پله قدم برداشت تا به آن رسید دستش را به نرده های آهنی زد بی توجه به سرمایی که دستش را آزار میداد قدم اول را برداشت با خود فکر کرد"بار آخر که رفتم پشت بوم کی بود؟؟"ولی چیزی یادش نمی آمد... وقتی به آن بالا رسید دستش را به کمر زد و اطراف را از نظر گذراند...زیراندازی را که همیشه روی آن مینشست را دید به سمتش رفت و روی آن نشست پاهایش را در شکم جمع کرد و چانه اش را روی روی زانوهایش گذاشت با ذهنی خالی به رو به رویش زل زد...با شنیدن صدایی سرش را بلند کرد و اطرافش را نگاه کرد ولی در آن سیاهی چیزی ندید باز هم آن صدا...بلند شد نور موبایلش را روشن کرد...تا بهتر بتواند اطرافش را ببیند با دیدن جسمی سفید به آن سمت رفت...با دیدن چیزی که آنجا بود لبخند پر شوقی زد و کنارش نشست
    -آخی چه نازه...
    دستش را جلو برد و بچه گربه ی پشمالوی سفید رنگ را لمس کرد
    -عزیزم چقد صدا میکنه لابد گرسنشه
    خواست آن را بردارد و با خود پایین ببرد ولی بچه گربه چموش به دستش چنگ زد...خوشبختانه آسیبی به دستش نرسید ...دستانش را به علامت تسلیم بالا برد و گفت
    -باشه من تسلیم...ولی از جات تکون نخور تا بیام
    با شوق پایین رفت...از یخچال شیر برداشت و درون ظرف پهن و کوتاهی ریخت پله های پشت بام را با عجله بالا رفت تا زودتر به بچه گربه غذا دهد..کنارش نشست و ظرف شیر را جلویش گذاشت...بچه گربه نگاهی به ظرف شیر انداخت...با مکث آرام آرام جلو رفت سرش را خم کرد چند لحظه بعد زبانش را در ظرف فرو برد اولین زبان را که زد شروع کرد تند تند و با ولع خوردن...با شوق با این صحنه نگاه میکرد...با احتیاط دستش را جلو برد و او را نوازش کرد...آنقدر محو شده بود که متوجه نشد شخصی کنارش ایستاده و به او زل زده است...با شنیدن صدایی غریبه سر جایش خشک شد
    -سلام...
    نگاهی وحشت زده اش را به فرد بالای سرش انداخت ...سرش را به نشانه نامفهومی تکان داد...مرد نگاهش را که دید کنارش نشست
    -لطفا از من فرار نکنید...من که هیولا نیستم...مثل امروز صبح
    -من...من...
    با خود گفت"میمردی اون دفه مثل الان قیافت مثل آدمیزاد باشه؟؟"
    -لازم نیست چیزی بگید...تشکرتون بابت این که مانع از زمین خوردنتون شدم ومعذرت خواهیتونم قبوله
    متعجب با چشمان بیش از حد گشاد شده نگاهش کرد"خودشیفته هم که تشریف داری...داره ترسمو به روم میاره"اخمهایش را در هم کشید نگاهش را به بچه گربه داد که شیرش را تمام کرده بود و حال خودش را لیس میزد دستش را جلو برد و از روی زمین برداشت
    -بچه گربه ملوسیه...مال شماست؟؟
    -بله مال منه
    از جایش بلند شد همزمان مرد هم با او از جایش برخواست دستش را به نشانه دست دادن جلو برد
    -معینی هستم...پدارم معینی
    با معرفی خود با کنجکاوی به دلناز زل زد تا عکس العملش را ببیند بی توجه به دست مردانه رو به رویش به چشمان سیاه تر از شب مرد روبه رویش زل زد
    -آهان...پس از وُرثای خونه باغ هستین...آقای معینی
    مرد دست در هوا مانده اش را عقب کشید و خیلی آمرانه بدون اینکه به روی خود بیاورد
    -همینطوره...میتونم بپرسم افتخار مصاحبت با چه کسی رو دارم
    بازم در افکارش گفت"پاچه خوار"سرش را بلند کرد و کوتاه گفت
    -سعادت
    بعد از مکث کوتاهی گفت
    -شب خوش آقای همسایه
    و بدون منتظر ماندن برای پاسخش پشت کرد و پایین رفت میدانست کارش کمی از ادب دور است ولی از طرفی مصاحبت در این موقع شب و با مردی غریبه را کار درستی نمیدانست...نفس حبس شده اش را بیرون داد..."عجب...این دیگه کیه؟؟.."وقتی داخل رفت پارچه ای پهن کرد و بچه گربه را روی آن گذاشت
    -فعلا اینجا بخواب تا فردا که حمومت کنمو یه خونه جدید برات دست و پا کنم
    بعد از شستن دستانش به اتاق رفت سرش را به بالین گذاشت و خیلی سریع و بدون اینکه به چیزی فکر کند به خواب عمیقی فرو رفت...
    با بسته های خرید وارد خانه شد...با ورودش برفی به سمتش دوید...بسته ها را روی زمین گذاشت برفی را به آغوش گرفت..شروع به نوازشش کرد...
    -چطوری دختر خوب؟؟لابد از صبح حوصلت سر رفته اره؟؟
    نگاهش را با اطرف گرداند با دیدن شلختگی گوشه ای از حال اخمی به برفی کرد
    -دختر بد بازم شیطونی کردی؟؟
    بچه گربه بیچاره صدای مظلومی در آورد و مظلوم تر به چشمان دلناز زل زد
    -چشمات رو اینجوری نکن
    برفی را روی زمین گذاشت...بسته های خرید را برداشت و به آشپزخانه رفت...مشغول جابجایی وسایل بود که با شنیدن صدای در سرش را از آشپزخانه بیرون آورد
    -دل آرام لباست رو عوض....
    با دیدن سر وریخت دل آرام وحشت زده بیرون آمد و باعجله به سمتش رفت
    -خدای من...چی شده؟؟این چه
    ریختیه؟؟
    دل آرام تمام مدت با لبان آویزان به او نگاه میکرد در آخر هم بلند بلند شروع کرد به گریه کردن
    -آبـــــروووومممم رفت...نگاه کن...کثافت بیشعووووورررر...باهام چی کار کرد؟؟
    با جیغ و فریاد گفت
    -چی شده؟؟چی میگی؟؟سکتم دادی دختر
    دل آرام با آستین رو پوش مدرسه اش بینی اش را تمیز کرد...صورتش را با چندش جمع کرد و منتظر و نگران به او نگاه کرد
    باپرستو...داشتیم...میومدیم...خونه...یه ماشین...با سرعت از کنارمون رد...شدپرستو بی شرفم...خودش رو انداخت رو من افتادیم تو چاله آب...روپوشمم جرواجر شد
    نفسش را با خیال راحت بیرون داد..با تشر رو به دل آرام گفت
    -زهرمار...سکتم دادی با اون قیافه ای که به خودت گرفتی....گفتم چی شده؟؟نکنه کسی اذیتش کرده باشه
    دل آرام پشت چشمی نازک کرد
    -مگه فقط کسی اذیتم کرده باشه؟؟من تموم راه رو زیر نگاه مردم با این ریخت اومدم اونم به خاطر اون پرستو احمق
    با خیال راحت به سمت آشپزخانه رفت در همان حال گفت
    -برو یه دوش بگیر بیا نهارت سرد شده
    دل آرام با حرص به خواهر بیخیالش نگاه کرد"خدایا"بعد هم پایش را با حرص به زمین کوفت و به سمت حمام رفت
    ****
    با صدای زنگ در رو به دل آرام گفت
    -برو ببین کیه؟؟
    روپوش جدید را در دست گرفت و شروع کرد به کوک زدن قسمتهای مختلف بهم کرد...سپس آنرا زیر چرخ خیاطی گذاشت...همان موقع دل آرام هم وارد شد
    -کی بود؟؟
    -آقای معینی ظرف سوپ رو آورد
    -چه عجب یادش اومد
    دل آرام با دلخوری گفت
    -آجی؟؟!!!
    -چیه؟؟
    -گفت این چند روز خونه نبود یادش رفت ظرفو بیاره
    -خودم دیروز دیدمش...انگار قصد داره از اینجا بره
    دل آرام با کنجکاوی پرسید
    -آجی دامون یعنی چی؟؟
    -تو که بیست چهارساعت تو اینترنتی از اون تو دربیار
    -خب بگو دیگه چرا طعنه میزنی؟؟
    -چه میدونم یعنی جنگل انبوه از درخت..به جنگلای مازندران میگن
    لحظه ای چهره دامون را به خاطر آورد و شروع کرد به قهقه زدن
    -خداییش شبیه این جنگلیاس
    دل آرامم با این حرف به خنده افتاد
    -میگم آجی این چرا اینجوریه؟؟
    مکثی کرد...
    -غیبتش میشه ولی مثل دیو...
    با تشر دلناز حرفش را خورد
    -زشته این حرفو حداقل به زبون نیار
    مظلوم گفت
    -چشم
    مشغول کارش شد...با دقت شروع به دوختن کرد...پس از اتمام کار رو به آرام که مشغول درس خواندن بود گفت
    -بیا بپوش ببینم چطور شده
    دل آرام پس از پوشیدن لباس جلو آیینه رفت...با رضایت چرخی زد
    -عالیه آجی
    جلو آمد...گونه دلناز را پرصدا بوسید دقیقا همان کاری را کرد که او ازش تنفر داشت...دستش را محکم به گونه اش کشید
    -آراااامم...تو هم از اون مانیه گور به گور شده یاد گرفتی؟؟
    دل آرام ادایش را در آورد اخم هایش را در هم کشید
    -گور به گور شده چیه دختر باز من بهت رو دادم؟؟
    چشمانش را شیطانی کرد این دفعه گفت
    -فردا میخوای به شوهرت هم همینا رو بگی یاااا...
    نگذاشت دل آرام بقیه ی حرفش را بزند بلند شد و دنبالش دوید
    دل آرام-غلط کرد...وای خدا...یعنی نه غلط کردی...نه نه چیزه...غلط
    با ترس و خنده میدوید و پشت هم فقط لوده بازی در می آورد ...آخر سر هم دلناز او را گوشه ای گیر انداخت یک قدم او جلو میرفت یک قدم دل آرام عقب تر برمیداشت آخر سر هم لبخند موزی زد و خواست با یک جهش خود را به او برساند ولی پایش به چهارپایه ی کوچکی که گوشه حیاط گذاشته بود گیر گرد و نقش زمین شدندش همانا پشت آن درد بدی در پای چپش پیچید و باعث شد جیغ بلندش به هوا برود...دل آرام به نگرانی کنارش نشست دستش را به پایش نزده بود که باز جیغ دیگری کشید...نمیتوانست جلوی اشکهایش را بگیرد درد بدی تمام وجودش را گرفته بود و به خود میپیچید دل آرام با دیدنش اشکهای دلناز خودش هم شروع کرد به گریه کردن...دستپاچه دور خودش میپیچید...دلناز هم با درد به حرکات خواهرش نگاه میکرد...تا اینکه...
    با صدای زنگ در دل آرام آشفته به آن سمت رفت در را باز کرد شخصی که پشت در بود را ندید...با جیغ اسم دل آرام را صدا زد
    -آرااااممم...کجایی دار...دارم...میمیرم
    دل آرام در را کامل باز کرد ندید چه کسی وارد خانه شده آنقدر اشک میریخت که دیدش تار شده بود فقط صدایی آشنا که رو به دل آرام گفت
    -برو براش لباس بیار زود باش
    عکس العمل دل آرام را هم واضح ندید
    -آی پام...آخ...مردمممم
    -تحمل کن الان میبریمت درمونگاه
    دل آرام با مانتو و شال دلناز آمد و کمک کرد تا آنها را بپوشد بعد از آن با کمک شخص زیر بازوی دلناز را گرفتند و بیرون رفتند
    دکتر-پاش در رفته باید جاش بندازیم
    با وحشت نگاهی به دکتر سپس دامون و دل آرام انداخت...با ضعف آوایی همانند "نه" از گلویش خارج شد..دکتر از دل آرام و دامون خواست تا او را محکم بگیرند...دل آرام پس کشید و از اتاق خارج شد تحمل درد کشیدن خواهرش را نداشت...همانطور که بیرون میرفت دکتر از او خواست
    -خانم سعادت پس لطفا یکی از پرستارا رو صدا کنید
    پرستار بازوهایش را گرفت و دامون هم پاهایش را سفت گرفت تا تکان نخورد...هنوز هم گریه میکرد...با درد بدی که اول در پا و بعد انگار در تمام بدنش پخش شده باشد جیغ بلندی کشید و از حال رفت...
    چند بار پشت سر هم پلک زد نگاهی به اطرافش انداخت وقتی به پایش رسید آهی کشید همزمان پرستاری وارد شد
    -بهوش اومدی؟؟
    نگاهی به پایش انداخت و به شوخی گفت
    -دختر یه پا در رفتن که این همه کولی بازی نداشت...
    خنده نازی کرد
    -یادمه بچه که بودم زیادی شیطونی میکردم دستم در رفت همون خونه بابام واسم جاش انداخت
    صورتش را جمع کرد انگار که هنوزم آن درد را به خاطر داشته باشد...سوزن سرم را به آرامی خارج کرد و سراغ مریض بعدی رفت و چند کلمه ای با او حرف زد سپس از اتاق خارج شد...با خارج شدندش دل آرام خود را به تختش را رساند شروع کرد به مسخره بازی درآوردن
    -ببین پاشو...پاگنده شدیا...جون میده واسه یادگاری نوشتن
    -دل آرام چرا پامو گچ گرفتن مگه در رفتگی نبود
    -چرا ولی خب چون بد در رفته بود دکتر گفت بهتره ثابت بمونه باید یه مدت تحملش کنی
    باز هم آهی کشید
    -حالا امتحاناتمو چیکار کنم
    صدایی گفت
    -خدایی نکرده عمل باز که انجام ندادین با همین پا میرین امتحاناتتون رو میدین
    با حرص نگاهی به پدارم کرد"این دیگه از کجا پیداش شد؟؟"با ورود دامون پاسخش را گرفت
    -آقای معینی لازم نبود پسر عموتون رو توی دردسر بندازین
    دامون با اخم نگاهی به پدارم انداخت مثل اینکه او هم از حضورش زیادی راضی نبود
    پدارم-ای بابا انگار من اینجا اضافیم
    دامون چیزی زیر لب گفت پدارم هم که از رو نمیرفت قهقه زد
    -ولی باید تحمل کنید...چون من ماشین نیاوردم همراهتون میام تا دامون منو برسونه خونه
    باز هم حرص میخورد خودش هم نمیدانست چرا از پدارم خوشش نمی آید"آخه بشر مگه مجبورت کردن بیای؟؟"دل آرام کمک کرد تا از تخت پایین بیاید بازویش را گرفت ولی تحمل وزن دلناز را نداشت از طرفی دلناز با آن گچ نمیتوانست درست تعادلش را حفظ کند
    پدارم-میرم براش ویلچر بیارم
    زیر لب گفت"نخود هر آش"فکر میکرد کسی صدایش را نشنیده باشد ولی دامون و دل آرام هر دو چهرشان خندان بود"حالا این دل آرام زیر بغل منه...تو رو چیکارت کنم گوشه یا رادار؟؟"بیخیال سرش را چرخاند و تا آمدن پدرام اطرافش را نگاه میکرد
    روی تختش نشست پای گچ گرفته اش را دراز کرد هنوز هم از دست پدارم و شوخی های مضحکش حرص میخورد"پسره احمق"نگاهی به گچ پایش انداخت باز هم از عصبانیت سرخ شد"نشسته برا من یادگاری نوشته"
    دل آرام-حرص نخور آجی صورتت چروک میشه رو دستم میمونی
    با تشر گفت
    -همش بخاطر شوخیای زشت توئه که من الان پام تو گچه
    مظلوم گفت
    -بخدا نمیدونستم اینطور میشه
    رویش را برگرداند...گوشی اش داشت زنگ میخورد...مانی بود...
    -بله؟؟
    -بله و بلا...دلم موند یبار بگی جانم
    صورتش را با چندش جمع کرد
    -همین مونده جونمو هم فدات کنم
    -پس چی وظیفته
    -کارت رو بگو مانی حوصله ندارم
    -کاری نداشتم زنگ زدم حالت رو بپرسم
    همین کافی بودتا دلناز شروع کند به تعریف وقایع آن روزش در آخر مانی قهقه زد
    -خوبه یکی پیدا شده حرصت بده
    -خوبه؟؟خدای من تو عمر آدم به این گستاخی ندیدم...فقط کافی بود بهش رو بدم شبم اینجا میموند
    مانی با موزیگری گفت
    -اینکه بد نیست...شاید ب
    -خفه شو مانی
    -باشه بابا جوش نیار فردا یه سر بهت میزنم
    -ممنون نیازی نیست تو زحمت بیوفتی
    -برو گم شو تعارف بهت نمیاد فردا اونجا پلاسم
    -باشه قدمت رو چشم دل آرام
    بعد از این حرف به قیافه ای که دل آرام به خود گرفته بود خندید...مانیا هم از آن سمت میخندید
    -حاظر بودم جونمو بدم الان قیافه دل آرام رو ببینم...خب کاری نداری
    -نه عزیزم سلام برسون
    -چشم قربونت سلامت باشی خدافظ
    -خدافظ
    گوشی را قطع کرد و رو به دل آرام گفت
    -هان؟؟چیه؟؟قیافت چرا اینجوریه؟؟
    -فردا مانی میاد...وای خدا من باید شکم وا موندشو سیر کنم؟؟
    با حرف دل آرام قهقه زد...مانی شکم پرست ترین موجودی بود که تا به حال به چشمش دیده بود...ولی عجیب بود که هیچ وقت اندامش خراب نمیشد همیشه وزنش ثابت بود...و این باعث میشد همه به او غبطه بخورند حتی خودش...
    -سخت نگیر...مانی اینجا هم سیر نشه میره خونشون دلی از عذا در میاره...
    کتاب را بست و گوشه ای گذاشت صدای بحث و صحبت مانی و دل آرام از آشپزخانه به گوش میرسید کلافه دستی میان موهای پریشانش کشید از کلکل آن دو خسته شده بودصدایش را صاف کرد و با تشر صدایشان کرد ولی اصلا توجه ای نکردند هنوز روی بحثشان مانده بودند هرکدام طرفداری تیم خود را میکرد و میگفت برنده بازی فردا تیم خودش است
    -مانی مگه دو روز دیگه امتحان نداری نشستی داری داری با این بچه بحث میکنی؟؟
    مانی از جایش بلند شد همان طور که کُری میخواند عقب عقب می آمد ولی حواسش نبود و مهره های کمرش به سختی با تیزی گوشه دیوار برخورد کرد با درد خم شد و زیر لب به دل آرام فحش میداد
    -تو روحت کثافت داغون شدم
    دل آرام-به من چه خودت حواست نبود
    و باز کلکل...دیگر صبرش به سر آمد و جیغ کشید "ساکت"...هر دو با وحشت به سمتش برگشتند...بالاخره ساکتشان کرد دل آرام را سر درس و مشقش فرستاد و همراه مانی شروع به درس خواندن کردند...چند ساعت بی وقفه فقط توضیح میداد مانی نگاهی به ساعت کرد و کتابها را کنار زد
    -وای مردم...بسه چقد فک میزنی
    چشم غره ای حواله اش کرد و گفت
    -طلب کارم هستی من دارم بقول خودت فک میزنم تو خسته میشی؟؟؟
    -برو بابا مردم از گشنگی...
    صدایش را بلند کرد
    -دلی...دل آرام؟؟یه چیزی بیار بخورم ضعف کردم
    کتاب و جزوه هایی که جلویشان بود را کنار زد دستی به پای گچ گرفته اش کشید
    مانی-عه راستی...یه ماژیک بده یه یادگاری هم من بنویسم
    ماژیک را جلوی مانی گرفت
    -همین یه رنگه؟؟؟
    -مگه میخوای نقاشی کنی؟؟؟
    -اره دیگه ببین چه اثر هنری خلق کنم!!
    ماژیک قرمز را برداشت شروع کرد به قول خودش اثر هنری خلق کردن دو قلب را با ماژیک قرمز کشید با ماژیک مشکی تیری کشید که از وسط هر دو قلب رد میشد چند نقطه قرمز رنگم کشید مثلا از دو قلب خون چکه میکند....تمام مدت دلناز با حرص نگاهش میکرد مانی هم هر چند لحظه لبخند ژکوند تحویلش میداد و بیشتر حرصی اش میکرد...با ماژیک مشکی یک طرف نام دلناز را نوشت طرف دیگر هم نوشت"مانی"...با تمام شدن کارش ماژیک ها را گوشه ای گذاشت و با لذت با اثرش نگاه کرد
    -تو بمیری عجب چیزی شده
    -خودت بمیری...چه پررویی تو
    -حرص نخور عشخم...ببین مانیت برات چیکار کرده!!!!
    زیر لب ایشی گفت...
    مانی غرغرکنان از اتاق خاج شد
    -ببین به این دختره ورپریده گفتم یچی بیار بلمبونم...نیاورد؟؟؟خودم برم یچیزی بخورم
    نگاهش را از مانی گرفت و دوباره به خرابکاری ای که روی گچ ساخته بود نگاه کرد ماژیک مشکی را برداشت تا از شرش راحت شود ولی صدای مانی که میگفت
    -به جان خودم دست به اثر مونالیزا بزنی مو توی سرت نمیزارم
    ماژیک را گوشه ای انداخت و صاف نشست...میدانست مانی حرفش را عملی میکند...از رفتار وحشیانه اش خوب خبر داشت و چندباری مورد لطفش قرار گرفته بود...حوصله اش سر رفته بود...از طرفی به خاطر وضعیتش و از طرف دیگر به خاطر امتحاناتش خانه نشین شده بود احساس افسردگی میکرد با خود گفت"بعد از این امتحان فرجه بینیش زیاده یکم به خودم استراحت میدم و تفریح میکنم"باز نگاهش به پایش افتاد و آهی کشید خدا رو شکر کرد که روکشی میتوانست روی پایش بکشد وگرنه با آن گچ هنرکاری شده واقعا خجالت میکشید بیرون برود ...
    برگه را بار دیگر بررسی کرد تمام سوالات را پاسخ داده بود ولی متاسفانه هنوز مطمئن نبود که آیا نمره قابل قبولی میگیرد یانه از جایش به سختی برخاست عصاهایش را زیر بغل زد و به سمت مراقب رفت و برگه امتحانی اش را تحویل داد...از سالن خارج شد آرام به سمت خروجی حرکت کرد با صدای مانی به سمتش برگشت و منتظر ماند تا برسد...مانی نفس زنان کنارش ایستاد
    -چخبره دختر خوبه پات چلاقه و نمیتونم بهت برسم اگه سالم بودی چی؟؟
    چپ چپی نگاهش کرد و دوباره به راه افتاد همانطور که به راهش ادامه میداد مانی هم دنبالش روانه شد از مانی پرسید
    -امتحان چطور بود خوب دادی؟؟
    -ای معلوم نی...نمیدونم فقط خداکنه نمره قبولی بگیرم...
    سرجایش ایستاد و متعجب به مانی نگاه کرد باورش نمیشد با آن همه تمرین و توضیح مانی چنین حرفی بزند
    -مانی من اون همه به قول خودت فک زدم حالا میگی معلوم نیس؟
    مانی نگاهی به اطرافش کرد و گفت
    -هیس چته صداتو بلند میکنی...خب...خب ....من اصلا نخونده بودم...فقط
    -فقط چی؟؟
    -امتحان بعدی ...مال استاد فرهمنده خودت میدونی چقد واسم مهمه نشستم اون کتابو خوندم
    غضب ناک به مانی نگاه کرد
    -احمق جون اون امتحان فرجش زیاد بود همونم کافیه
    مانی نچی کرد و کوله اش را روی دوش جابجا کرد دست دلناز را کشید و وادارش کرد راه بیوفتد
    -مجبور میکنی آدمو...اخه تو که میدونی من ایکیوم ضعیفه دیر مطلب رو میگیرم و اینکه باید نمره کامل از این درس بیارم خودت میدونی چرا...
    با تاسف سری تکان داد و فکر کرد"عاشقی چه با آدم نمیکنه"سکوت کرده بودند و به راهشان ب سمت خروجی دانشگاه ادامه میدادند که صدای یکی از همکلاسی هایشان باعث شد توقف کنند و به سمتش برگردند...دلاوری یکی از آن هایی بود که با دلناز سر درس خواندن رقابت میکرد ولی هیچوقت دلناز نتوانسته بود از این جوان باهوش و خلاق پیشی بگیرد... دوان دوان به سمتشان آمد و همانطور که نفس میزد جزوه ای راکه از دلناز قرض گرفته بود به سمتش گرفت
    -خانم سعادت...ممنونم که این چند روز قرض دادین جزوتون رو
    جزوه را از دست دلاوری گرفت و خواهش میکنمی زمزمه کرد...دلاوری کمی این پا و اون پا کرد و با لحنی خاص گفت
    -امیدوارم هرچه زودتر سلامتیتون رو بدست بیارین دیدنتون در این وضعیت منو...منو..
    دستی به گردنش کشید
    -خیلی سخته...راستش اذییت میشم شمارو اینطور ببینم
    و در مقابل چشمان گرد شده دلناز و بدتر از آن مانی از کنارشان گذشت و به سمت خروجی رفت..مانیا بازوی دلناز را گرفت و فشار داد و بالحنی خنده دار گفت
    -انگار یه نفر...بچه درسخون دانشکده رو عاشق کرده
    با بیرون آمدن این حرف از دهان مانیا با ترس به سمتش برگشت...
    -وای مانی خدانکنه
    - چی میگی واسه خودت ببین از من گفتن بود خودت میدونی چقد خاطرخواه داره...از دستش ندیا
    -وااای...خدا...کاش این یه دروغ باشه
    -خاک تو سر بی لیاقتت ...پسر به این خوبی دیگه چی میخوای
    -من آمادگیشو ندارم
    -حالا انگار اومده گفته بیا همین فردا عقد کنیم ..چته بابا هولی...این بدبخت هنو لب باز نکرده خب...
    -امیدوارم چبزی نباشه...ولی..ولی در اون صورت من جوابم منفیه
    مانیا با تاسف سری تکان داد...درک نمیکرد چرا دلناز تمام مردهایی که ازش خاستگاری میکردند را رد میکرد...حتی گاهی اجازه حرف زدن بهشان نمیداد...مانی با دیدن استاد فرهمند همه چیز را فراموش کرد و با عجله به سمتش رفت و شروع به صحبت کرد در این بین نگاهای استاد فرهمند و لبخندهای گاه و بیگاهش به مانیا لبخند به لب دلناز نشاند... کمی خسته شده بود گوشه ای روی نیمکت نشسته و اطرافش را ازنظر گذراند تا مانیا حرفهایش تمام شود و به سمتش بیاید ولی با دیدن چهره ای آشنا به کل مانی را هم از یاد برد و با کنجکاوی به او زل زد که به سمت ساختمان مدیریت دانشگاه میرفت...
    چشمانش را که از برخورد اشعه های آفتاب ریز شده بود به مردی که به سمت مدیریت میرفت دوخت"این اینجا چیکار داره؟"با ناپدید شدندش از جلوی چشمانش بیخیال شد دست به سینه سر جایش نشست شروع به تکان پای سالمش کرد...با تکان هایی که مانی به شانه اش میداد حواسش را جمع کرد به او خیره شد...مانی آبروانش را بالاانداخت از حواس پرتیه دلناز متعجب شده بود
    -معلومه حواست کجاس؟؟دوساعت صدات کردم ولی اصلا حواست نیستا
    بیخیال شانه ای بالا انداخت...از جایش برخاست و عصایش را زیر بغل زد و راه افتاد
    -کجا میری جواب منو بده
    -هیچی بابا...یکم فکرم مشغوله همین
    -مال خونه نشینیه این چندوقته بهتره امروزو نریم خونه اول یه گشتی بزنیم
    اشاره ای به پایش کرد و گفت
    -با این وضع مگه میشه
    -مگه چیه این همه ادم ممکنه چنین وضعیتی براشون پیش بیاد همش که تو خونه نیستن...
    با تردید به مانی نگاه کرد و در آخر موافقت کرد که با او بیرون بیاد ولی به شرطی که دل آرام را نیز با خودشان همراه کنند...شب را به رستورانی سنتی و بعد از خوردن شام به سینما رفتند شب به یاد ماندنی ای برایش شده بود با آن پای گچ گرفته بد هم نگذشته بود...نگاه خسته اش را از دل آرام گرفت با اینکه حسابی خسته شده بود ولی نمیدانس چرا خواب به چشمانش نمی آمد...از جایش بلند شد و از قفسه کتاب هایش کتابی برداشت و بیرون از اتاق رفت و شروع به خواندن کرد...نوشته های کتاب را از نظر میگذراند آنقدر غرق شده بود که حتی متوجه نشد کی پلکهایش روی هم افتادند و خواب او را به آغوش گرفت...
    ***
    آن روز روزی بود که برای باز کردن گچ پایش باید نزد دکتر میرفت...نگاهی به خود در آیینه اتاق انداخت با صدای زنگ در رویش را سمت دل آرام کرد و از او خواست در را بازکند لحظاتی بعد دل آرام داخل آمد و با چهره ای خوشحال رو به دلناز گفت که دامون برای بردنش به دنبالش آمده با چهره ای شگفت زده جلو در رفت و پس از سلام و احوال پرسی رو به دامون گفت
    -ببخشید آقای معینی لازم نبود شما خودتون رو به زحمت بی اندازید من خودم میتونستم برم مشکلی نیست
    -این چه حرفیه راستش من تاریخ امروز رو یادم بود از طرفی مسیرمون هم یکیه بخاطر همین خواستم همراهیتون کنم
    ابروانش را بالا انداخت..پس از کلی تعارف تیکه پاره کردن راضی به همراهیه دامون شد هنگامی که در اتومبیل قرار میگرفت متوجه نگاه دامون به پای گچ گرفته اش شد نگاهی به پایش انداخت و آهی کشید"خدا بگم چیکارت کنه مانی با این اثر مونالیزا برام آبرو نذاشتی"بدتر از همه موقعی بود که دکتر گچ را باز میکرد با خنده رو به دلناز گفت
    -مثل اینکه این آقا مانی دستی در هنر دارن...کودک درونش خیلی فعاله
    و بعد اشاره ای به قسمت نقاشی شده کرد
    -نه دکتر راستش...
    صورتش از خجالت کارهای مانی گل انداخته بود و زبانش کار نمیکرد...دکتر گچ را گوشه ای گذاشت...و بالحنی شوخ رو به گفت
    -این اثر هنری رو میندازی یا براش میداری؟؟
    با چهره ای شاکی گفت
    -خود گور به گور شدش که بهش میگه اثر مونالیزا
    با صدای خنده دکتر متوجه حرفش شد و خجالت زده به دکتر نگاه کرد...نگاهش را پایین انداخت با دیدن پای چروک شده اش هینی کشید و رو به دکتر گفت
    -دکترپام چرا اینطوره
    -دخترم چیزی نیست مال اینه که مدتی هوای آزاد نخورده تا چند روز آینده درست میشه
    خیالش راحت شد از دکتر خداحافظی کرد وقتی بیرون میرفت با صدای دکتر متوقف شد
    -سلام منو به اون آقای هنرمند برسونید
    از اشتباه دکتر خنده اش گرفت و مختصر توضیح داد که مانی دوستش است و نامش مانیاس برای صمیمی بودنشان آنطور صدایش میزند...دکتر با شنیدن حرفهایش با لبخند سرش را تکان داد...از اتاق خارج شد...پایش کمی لنگ میزد ولی میدانست مشکل خاصی نیست...
    در راه خانه ه*و*س کرد سری به مزون خانم امینی بزند میدانست تا الان بخاطر غیبت طولانی اخراج شده اس ولی یک سر زدن ساده و دیدن اوضاع خالی از لطف نبود...جلوی در مزون ایستاد و با تعجب به در بسته آن در آن ساعت از روز خیره شد...نگاهی به ساعتش انداخت هنوز ساعت یازده صبح بود جلو رفت و دستی به درش کشید بسته بود...دستش را روی دکمه ایفن گذاشت و فشرد ولی خبری نبود کسی جواب نداد گنگ و گیج جلو عقب میرفت که با صدایی به خود آمد
    -دخترم با اینجا کار داری؟؟ نیستن
    برگشت و به مرد سالخورده ای که جلو مغازه بغلی نشسته بود نگاه کرد
    -سلام آقای صفایی!!!
    -سلام دخترم
    -آقای صفایی چرا مزون بستس؟
    -والا چی بگم...خانم امینی یک هفته ای میشه که اینجا رو بسته
    -آخه چرا؟؟
    -مثل اینکه چک و سفته داده بود دست یه از خدا بیخبری اونم وقتی تاریخش گذشت با مأمور اومد اینجا و در مغازه رو بستن و تا موقعی که خانم امینی پولشون رو نده اینجا تعطیله...ولی فک نکنم دیگه اینجا باز بشه...خدا ازشون نگذره بیچاره خانم امینی چقد التماس کرد ولی مرده کوتاه نیومد...
    بقیه حرف های آقای صفایی را نشنید چون فکرش مشغول مزون و بیکار شدن خودش شده بود آهی کشید خدافظی کوتاهی با آقای صفایی کرد و با قدم های سست و لنگ زنان به سمت خانه راه افتاد" زندگی باور میخواهد آن هم از جنس امید که اگر سختی راه به تو سیلی زد یک امید از ته قلب به تو گوید: که خدا هست هنوز...."نگاهش را طبق عادتش وقتی میخواست راز و نیاز کند به آسمان برد و زیر لب زمزمه کرد:آری تو هنوز هستی...
    درخانه باصدای بدی باز شد نگاهی افسوس بار نثار در کرد و گفت
    -هردفعه من یادم میره این در رو روغن کاری کنم عجب حافظه ای دارم من
    وقتی وارد شد از سوت و کوریه خانه متعجب اطرافش را از نظر گذراند خبری از دل آرام نبود با حساب کتابی که کرد امروز میبایست خانه بود ولی...در را بست و وارد آشپزخانه شد بطری آب را برداشت و سر کشید خودش از این کار خوشش نمی آمد و هربار بحث مفصلی با دل آرام سر این موضوع داشت ولی انقدر خسته بود بود که به این موضوع توجه نکند...با بستن در یخچال متوجه یادداشتی شد که روی آن چسبانده شده بود تکه کاغذ را برداشت و نوشته روی آنرا خواند"سلام عصری دوستم میاد پیشم واسه درس خوندن گفتم یکم خرت و پرت بخرم"باخیال راحت کاغذ را گوشه ای گذاشت و برای تعویض لباس به اتاق رفت...چندی بعد دل آرام هم با خریدهایش از راه رسید...بسته های خرید را گوشه ای گذاشت و درحالی که از سرما میلرزید کنار بخاری گوشه هال رفت
    -وای خدا مردم ...چقد سرده...
    شاکی نگاهی به او کرد و از اتاق لباسی گرم برداشت و به سمت دل آرام رفت
    -بیا اینوبپوش وقتی بدون لباس گرم میری بیرون بایدم از سرما به لرزه بیوفتی
    دل آرام ژاکت را از دستش گرفت و پوشید و همانجا کنار بخاری نشست...
    -حالا خرید این همه واجب بود؟
    -اره بابا...اخه تو یخچال هیچی نداشتیم...
    سرش را به نشانه تایید تکان داد...از جایش برخاست به سمت آشپزخانه رفت رفت
    -بلند شو لباست رو عوض کن بیا کمک واسه نهار یه چیزی درست کنیم
    ***
    دستی به لباس گرمش کشید آرام و بیصدا از کنار دل آرام بلند شد و بیرون رفت هوای سرد زمستان بدن ضعیفش را به لرز انداخت دستانش را زیر بغل گره زد نفسش با بخار از دهانش خارج شد نگاهی به آسمان ابری بالای سرش انداخت
    -انگار آسمون بدجور دلش گرفته...بارش بدی تو راهه...
    نگاهی به راه پله ای که به پشت بام ختم میشد انداخت در برابر ه*و*س بالا رفتن از راه پله خود را کنترل کرد..گوشه ای کنار حوض نشست اولین قطره باران همزمان به صورتش خورد...سرش را بالا برد قطره های بعدی باسرعتی بیشتر پایین می آمدند...دستی به صورت خیسش کشید و از جایش برخاست و داخل رفت ولی نمیتوانست بخوابد پس پشت پنجره ایستاد و بارش باران را نگاه کرد هر لحظه به بارش باران اظافه میشد
    -اوه خدا...
    صدای رعد و برق و بارش تند باران کمی باعث ترسش شده بود...صدای رعد و برق بعد همزمان شد با صدای جیغی که از اتاق می آمد با ترس به سمت اتاق دوید دیدن صحنه رو به رویش غیرقابل باور بود به سمت دل آرام دوید و او را از جایش بلند کرد به بیرون از اتاق برد...سقف خانه قدیمی شان براثر بارش زیاد باران ریزش کرده بود...فقط خدا را شکر میکرد که صدمه ای به خواهر عزیزیش وارد نشده...گوشه ای نشست و دل آرام را در آغوش گرفت و چند ب*و*س*ه به سروصورتش زد
    -خدارو شکر خدا روشکر...
    صدای بدی از آشپزخانه به گوشش رسید...چشمانش را بست قطره اشکی از گوشه چشمش سرآزیر شد...سال گذشته آقای رضایی همسایه چندخانه آنورترشان به او گفته بود ماندن در این خانه قدیمی کار درستی نیست یا باید خانه را تعویض میکرد یا بازسازی ولی برای هیچکدام پول کافی در دسترسش نبود...در دل دعا میکرد هرچه زودتر باران بند بیاید...انگار خدا صدای دعایش را خیلی سریع شنید چون لحظاتی بعد از بارش باران کاسته شد و در آخر بند آمد هنوزم صدای هق هق دل آرام به گوشش میرسید...دستی به سرش کشید
    -آروم عزیزم آروم باش..چیزی نشده...خداروشکر کن سالمی
    دل آرام سرش را از سینه دلناز برداشت و باهمان نگاه اشک آلود و صدایی که میلرزید گفت
    -حالا چی میشه.. کجا بریم؟؟
    آه حسرت باری کشید و نگاه خیستش را دورتادور خانه چرخاند..باید فکردی میکرد...دیگرماندن در این خانه جایز نبود...
    آنقدر از اتفاقات شب دلگیر و خسته بود که همان گوشه ای که دل آرام را در آغوش گرفته بود پلک هایش سنگین شدند روی هم افتادند...با برخورد اشعه های نور خورشید به پلک های بسته اش چشمانش را گشود و کمی گیج به اطرافش نگاه کرد با یاد آوردن اتفاقات روز قبل اه سوزناکی کشید...نگاهی به دل آرام که خیلی معصوم در آغوشش به خواب رفته بود کرد زیر لب قربان صدقه اش رفت..دستش را از زیر سر دل آرام بیرون کشید و بالشی را جایگزین دستش کرد...از جایش برخاست باید میدید چقدر صدمه با خانه وارد شده...اول به سمت اتاق خواب رفت بادیدن وضع انجا آهی کشید و از اتاق بیرون رفت و راهش را به سمت آشپزخانه کج کرد با دیدن آشپزخانه که فقط قسمتی از سفید کاریش کنده شده بود با آسودگی نفسش را بیرون فرستاد
    -باز خوبه اینجا کمتر آسیب دیده...الانم که وقت اساس کشی ندارم وسط امتحانات...پول کافیم تو دست و بالم نیست...بهتره یکیو پیدا کنم سقف اتاق رو تعمیر کنه تابعد برای تعویض خونه یکاری کنم
    با شنیدن صدای زنگ در لباس مناسبی پیدا کرد و پوشید...در را که با کرد با دیدن پدرام و دامون متعجب به آنها نگاه کرد
    -سلام...
    -سلام اتفاقی افتاده؟؟
    پدارم-راستش ما صبح اومدیم یه سر به خونه باغ بزنیم دیدیم از چندجا بخاطر بارون شدید دیشب خراب شده...از اونجایی که بافت هردو خونه مثل همدیگس گفتیم شاید اتفاقی افتاده باشه...
    آهی کشید و نیم نگاهی به خانه انداخت بنظرش نگه داشتن آنها جلو در صورت خوشی نداشت تعارف کرد داخل بیایند...پدارم بدون رودروایسی اول وارد شد و بعد از آن دامون با یک ببخشید وارد خانه شد...در رابست و پشت سرشان راه افتاد...وقتی وارد شدند تازه متوجه دل آرام شد که گوشه هال خوابیده خداروشکر لباس مناسبی داشت ولی موهایش پریشان دورش پخش شده بودند...پدرام بیخیال گوشه ای نشست و نیم نگاهی هم به دل آرام نکرد ولی با دیدن نگاه خیره دامون چشم غره ای نثارش کرد و باعث شد سرش را پایین بی اندازد...جلو رفت و آرام خواهرش راصدا زد...پس از کمی غرغر کردن بدون ایکنه متوجه دامون و پدارم شود با چشمان بسته با دلناز راهیه اتاق شد..با خود گفت"من تمام مدت نگران هیزی پدارم بودم انگار این یکی هم از پسرعموش یاد گرفته"برای پذیرایی از انها به آشپزخانه رفت ...همان طور که با سینی وارد میشد گفت
    -راستش اتفاق خاصی نیوفتاده ولی اتاق خواب یه گوشش بدجور صدمه دیده
    دامون-ینی ریزش کرده؟؟
    -درسته...بهتره یکیو پیدا کنم تعمیرش کنه
    پدارم-موندن اینجا جایز نیست بهتره دنبال یه خونه دیگه باشین...معلوم نیس با یه بارش دیگه چه اتفاقی بیوفته
    -درسته...ولی...ولی ..راستش الان شرایط جابجا شدن رو ندارم
    نگاهی بین پدارم و دامون رد و بدل شد
    پدارم-اگه منظورتون از نظر مالیه ما
    اجازه نداد... پدارم حرفش را کامل کند هیچوقت دلش نمیخواست زیر دین کسی باشد...آن هم دو آدم کاملا غریبه
    -ممنونم از لطفتون ولی به هیچ وجه نمیتونم قبول کنم
    در برابر اصرار دوباره آنها باز هم مقاومت کرد...اندکی بعد هردو پس از خداحافظی خانه اش را ترک کردند..ولی قول دادند جایی برایش پیدا کنند و کسی را برای تعمیر خانه موقت خانه بیاورند تا مدتی که جای مناسبی پیدا بشود و به آنجا نق مکان کند...البته سرنوشت طور دیگری برایش رقم خورد و مسیر زندگیش به طرفی رفت که شاید حتی در خواب هم نمیدید
    تعمیر سقف اتاق خواب انجام شد ولی بی فایده بود خانه کهنه به یک بازسازی اساسی نیاز داشت چند روز بعد باز هم با بارش باران خانه صدمه دید گرچه زیاد نبود ولی دلناز کاملا از ماندن در آن خانه کهنه ناامید شد با خود گفت:حتما باید اتفاق ناگواری بیوفته تا از اینجا برم؟؟
    برخلاف میلش وسایل خودش و دل آرام را جمع کرد تا به خانه خاله شهلایش بروند ...کاملا از این موضوع ناراضی بود همسر شهلا آقای وفایی، مردی بسیار متعصب و بداخلاق بود گاهی از رفتن و سرزدن به آنجا سرباز میزد آن هم فقط بخاطر گله ای که خاله اش میکرد که چرا به او سر نمیزند... وگرنه حاضر نبود یک ساعت هم آنجا را تحمل کند با این حال مجبور شده بود که مدتی را خانه خاله اش بماند...
    چندروزی بود که به خانه خاله اش آمده بودند ولی کاملا از نگاه های شوهرخاله اش معلوم بود که زیاد از ماندنشان آنجا راضی نیست از طرفی نگاه های هیز و زیر زیرکی شهرام پسرخاله اش کلافه اش کرده بود باید هرچه زودتر کاری پیدا میکرد تا از این خانه بیرون برود گرچه باید تا پیدا شدن یک خانه جدید صبر میکرد و این بیشتر عذابش میداد از جایش برخاست باید تلاشش را بیشتر میکرد با یک جا نشستن کار سراغش نمی آمد گوشی و کیفش را برداشت و از خانه بیرون رفت تند تند قدم برمیداشت سرما به اسخوانهایش برخود میکرد باعث لرزش بدنش میشد با صدای زنگ موبایلش انرا از کیفش خارج کرد نگاهی به شماره انداخت و جواب داد
    -الو
    -سلام خانم سعادت
    -سلام اقای معینی خوب هستین؟؟
    -ممنونم شما خوبید؟؟خواهرتون خوب هستن؟؟
    -ممنون ما هم خوبیم
    -راستش برای سوالی زنگ زدم
    -بفرمایین
    -کار پیدا کردین؟؟
    -خیر ... راستش هنوز دارم میگردم ولی یا کسی رو نمیخوان یاهم حقوقش خیلی کمه واقعا منصافنه نیست
    -بله منکه از همون اول بهتون گفتم...راستش...من
    لحظه از حرکت ایستاد و با دقت گوش داد
    -چیزی میخوایین بگین؟؟
    -الان یه آدرس واستون میفرستم من یه کار واستون سراغ دارم حقوقش هم خوبه
    با خوشحالی گفت
    -واقعا؟؟
    -بله ولی خب شرایط خاصی داره که اگه قبول کنید خیلی به نفعتون میشه
    از اینکه کاری برایش با حقوق خوب گیر آمده بود واقعا خوشحال شد و باخود گفت فوقش اگه دیدم با شرایطش نمیتونم کنار بیام قبول نمیکنم از دامون خواست ادرس را برایش ارسال کن و پس از دریافت ادرس که مربوط به یک کافه بود به آن سمت مسیرش را تغییر داد...وارد کافه شدن با دیدن پدارم و دامون که گوشه ای نشسته بودند به آن سمت رفت اصلا حواسشان به او نبود با نزدیک شدن به انها صدای صحبتشان را شنید
    پدارم-حالا مگه چی میشه؟؟
    -دیوونه ای تو واقعا باید اونو بفرستیم پیش اون دیوونه؟؟
    چیزی از بحثشان متوجه نشد و فقط سلام کرد تا متوجه امدنش بشوند پاسخ سلامش را که شنید صندلی بیرون کشید ... پیش خدمت جلو امد و هرسه قهوه سفارش دادند تنها چیزی که میتوانست سرمای بیرون را از بدنش بیرون بیاورد یک فنجان قهوه داغ بود تا آمدن سفارششان فقط به چشم و ابرو امدن دامون و پدرام زل زده بود و واقعا رفتارشان برایش عجیب بود فنجان را به صورتش نزدیک کرد بخاری که از ان بیرون می امد صورتش را نوازش میکرد بالاخره صبرش تمام شد و پرسید
    -نمیخوایین چیزی بگین؟ ؟اون پیشنهاد! !منو چرا کشوندین اینجا؟؟
    نگاهی بین دامون و پدارم رد و بدل شد
    دامون-گفتم که من براتون یه کار پیدا کردم البته شرایط خاصی داره که باید قبول کنید
    -خب میشنوم
    -اینطور بهتره شروع کنم...
    پس از مکثی شروع به حرف زدن کرد
    -من با مادرمو برادرم و برادرزادم با هم تو یه خونه زندگی میکنیم متاسفانه من و برادرم بیشتر وقتا سفر هستیم من برای کارای شرکتم و برادرم برای سمینارهای پزشکیش دائما باید در سفر باشه مادرم نمیتونه از برادرزادم مراقبت کنه میدونید که آدما سنشون میره بالا بیحوصله میشن من میخوام اگه شما میتونید کار مراقبت از برادر زادم رو به عهده بگیرین
    با خودش فکر کرد اینکه عجیب نیست خیلیا برای پرستاری از بچه یا یه سالمند میرن شرایط خاصش کجاست؟؟سوالش را بلند پرسید
    -خب حالا شرایط خاص پیشنهادتون چیه؟؟
    -راستش من قبل از شما با برادرم صحبت کردم که اگه قبول کرد به شما خبر بدم ...شما باید توی خونه ما زندگی کنید البته پرستارای قبلی هم همین شرایط رو داشتن
    -آخه چرا؟؟؟
    -برادرم زیادی حساس روی دیر اومدن و یاغیبت کردن از طرفی هم
    نگاهش رو چرخوند و باز به دلناز نگاه کرد
    -میخواد خودش پرستار دخترش رو زیر نظر داشته باشه
    مکثی کرد
    -منظورمو میفهمین؟؟
    نفسش را با حرص بیرون داد کاملا متوجه شده بود در دل گفت"که مثلا مورد اخلاقی نداشته باشه"
    -چیز دیگه هم مونده؟؟؟
    -درمورد خواهرتون هم باید بگم راستش قبول نکرد فقط خود شما در صورت قبول این پیشنهاد میتونید با ما زندگی کنید
    -خب پس من همین الان خیالتون رو راحت میکنم ...نمیتونم قبول کنم
    و پس از آن با یک معذرت خواهی وخداحافظی کوتاه از کافه بیرون رفت"ببین تورو خدا امروزمم تلف شد"پس از آن با فکری آشفته راهش را به سمت خانه خاله اش کج کرد ...


    -خاله مگه میشه؟؟؟من دانشگاهم تموم شده آرام رو چیکارش کنم؟؟؟
    خاله-عزیزم میتونی پروندشو بگیری بیای اینجا بخدا من راضی نیستم خونه شهلا بمونی از شوهرش خبر دارم راضی نیس
    کمی مکث کرد و گفت
    -شما دوتا دخترین...شهرامم که...خودت بهتره میدونی نزار من چیزی بگم
    حرفای خاله اش را قبول داشت تمام مدت از بدخلقی های شوهرخاله اش و حرکات شهرام کلافه شده بود
    -خاله بزار فکرامو بکنم بهت خبر میدم
    -باشه گلم پس من منتظرت هستم
    خداحافظی کوتاهی کرد و در فکر فرو رفت مهلا خاله بزرگترش درشهری دیگر زندگی میکرد همسرش سالها پیش در اثر سکته فوت کرده بود دو فرزند داشت که هردو ازدواج کرده بودند و صاحب خانه و زندگی با فکر به نهال و نریمان لبخندی به لبش نشست هر دو آنها خوش قلب و مهمان نواز بودند ...حال با ازدواج هر دو آنها مهلا خانم تنها شده بود و از آنها میخواست برای زندگی به خانه اش بروند ولی دلش نمی آمد شهرش را رها کند شهری که تمام خاطرات کودکی و نوجوانی و حال جوانی اش را دربر داشت...گوشی اش را برداشت و شماره ای را گرفت
    -جونم؟؟
    -مرض لوس
    -عه تویی؟ ؟؟!!
    مشکوک پرسید
    -پس کی میخواستی باشه؟؟
    صدای دستپاچه مانی که میگفت
    -هی...هیچی همیجوری گفتم
    آنقدر مشغله فکری داشت که پی ماجرا را نگیرد
    -باشه...مانی باید ببینمت
    -اتفاقی افتاده صدات کلافس
    -بیا کافه همیشگی بهت میگم!!
    -اوکی میام
    -پس بای تا یه ساعت دیگه
    -بای هانی
    -لوس
    گوشی را پرت کرد و کتابش را برداشت نمیتوانست خود را راضی کند به هرحال شاید میتوانست همینجا کاری پیدا کند ولی درشهر کوچکی که خاله اش زندگی میکرد محال بود ...نگاهی به ساعت انداخت یاد قرارش با مانیا افتاد سریع برخاست و اماده شد .....
    -خب این بهترین پیشنهاده که
    -اخه من که نمیتونم برم سربار خاله مهلا بشم اصلا دلم راضی نیس...از طرفیم
    سکوت کرد
    -اها پس اون پیشنهاد پرستاری از بچه وسوست کرده
    -اخه حقوقش خیلی خوبه
    -پس آرام چی ؟؟
    -همین کلافم کرده...
    هردو سکوت کردند تا اینکه مانی سکوت را شکست
    -نازی؟؟؟؟!!!
    از صدای بلند مانیا یکه خورد و سریع سرش را بلند کرد
    -ها چیه ....ترسوندیم
    -من یه فکری دارم ناز نازک
    -خب بگو ببینم؟؟!!!
    -ببین تو آرامو بفرست پیش خالت شهرش دور نیس میتونی بهش سر بزنی خودتم اینجا بمونی و کار کنی!!!هوم نظرت چیه؟؟!!
    بدفکری نبود ولی دل کندن از دل آرام برایش سخت یا شاید غیر ممکنه بود تنها کسی که از خانواده اش برایش مانده بود نمیتوانست ولی از طرفی هم مجبور بود... با مانیا خداحافظی کرد دربرابر اصرارش برای رساندنش به خانه گفت میخواهد کمی قدم بزند و فکری به حال وضعیت پیش آمده بکند ارام قدم برمیداشت تمام این چندوقت را به خاطر می آورد واقعا چقدر سخت بود تگیه گاه شدن واو چند سالی میشد که تکیه گاه شده بود برای خواهرش وقتی خودش به تکیه گاه برای زندگی اش نیاز داشت با خود این جمله را نجوا کرد" بعضی وقتا آدم از ته دل می خواد یه نفر تکیه گاهش باشه ، حتی شده از جنس سنگ"به آسمان نگاه کرد "دل تو هم گرفته؟ از چی؟... منکه از بی تکیه گاهی "
    کلافه دستی به صورتش کشید و با حرص به خواهر کله شقش خیره شد واقعا خسته شده بود از تکرار اینکه در پی راضی کردن دل آرام که به تنهایی به خانه خاله مهلا برود
    -نه..نه..نه...یا تو هم میای یا من هیچ جایی نمیرم
    -عزیز من دارم میگم شهرخاله نزدیکه از اینجا کمتر از یک ساعت راه داره بهت سر میزنم گلم باور کن
    -اخه این کار چیه که بخاطرش داری منو رها میکنی هان؟؟
    -ببین ارام نمیشه هردو ما بریم پیش خاله خودت میدونی اونجا شهر کوچیکیه و کار به سختی گیر میاد یا شایدم اصلا ما که نباید توقع داشته باشیم خاله خرجمون رو بده هوم؟؟
    دل ارام کمی قانع شده بود ولی کاملا از موضع خود کنار نرفته بود سکوتش به دلناز این اجازه را داد تا بیشتر تلاش کند
    -میری اونجا از اینجا بهتره...بخدا من دیگه خسته شدم از نگاهای شهرام و بدخلقیای پدرش...شاید بی چشم و رویی باشه ولی اینم رسمش نیست با مهمون اینطور بخورد کنن...آقا وفایی ادعای مسلمونیش دنیا رو پر کرده حالا اینطور با حبیب خدا برخورد میکنه بگذریم نمیخوام غیبت کنم بیشتر از این ...اونجا نریمان و نهال هستن دورت شلوغ میشه منو هم از یاد میبری...دل آرام اعتراض کرد
    -هیچم نه امکان نداره...منکه بیمعرفت نیستم
    -آی آی آی تیکه نداشتیما...من مجبورم باورکن
    سکوت بینشان طولانی شد تا اینکه دل آرام سکوت راشکست
    -باشه...قبوله ولی به این شرط که هر هفته سر بزنی اوکی؟؟!!
    با خوشحالی صورت دل آرام را بوسید
    -ای قوربونت برم چرا که نه حتماا..مگه میشه به عزیز دردونم سرنزنم؟؟؟
    -خبه خبه...نمیخواد شیرین زبونی کنی
    با لحن دل آرام یاد مادرش افتاد همیشه در برابر خودشیرینی هایش همین جمله را بکار میبرد بغضش را فرو برد و ارام را در آغوش کشید و زمزمه کرد
    -دلم تنگت میشه خواهری
    ***
    -واقعا خوشحال شدم که پیشنهادم رو پذیرفتین
    -خواهش میکنم این منم که باید تشکر کنم...میشه بگین کی باید بیام اونجا!!!
    -همین فردا میتونید تشریف بیارین اگه مشکلی نیس...هرچه زودتر بهتر
    -نه نه کار خاصی ندارم
    -اوکی ادرس رو براتون ارسال میکنم
    -ممنونم پس خدافظ
    -خدافظ
    گوشی را کنار گذاشت به چهره بغ کرده ارام خیره شد
    -چی شده
    -واقعا میخوای بری؟؟
    -ارام...قبلا صحبت کردیم هوم؟؟؟
    -اره...اره...ولی تا باش کنار بیام طول میکشه...
    با حرص اضافه کرد
    -لعنت به دامون با این پیشنهادش
    ابرو بالا انداخت اولین باری بود که میدید دل ارام اینگونه در مورد دامون صحبت میکند چیزی نگفت
    دل ارام-کی...کی قراره برم؟؟؟
    -واسه پس فردا بلیط گرفتم که بریم
    -بریم؟؟تو هم مگه میای
    -چی فکر کردی...که بزارم تنهایی بری؟؟
    صورت دل ارام باز شد و دستانش را دور دلناز حلقه کرد...با خود فکر کرد شاید خاله مهلا بتواند دلناز را از تصمیمی که گرفته پشیمان کند...
    -فداتم ناز نازی من
    -قربونت خواهر کوچیکه...
    نگاهی به ادرسی که در تکه کاغذی نوشته بود انداخت و سپس به در بزرگی که رو به رویش قرار داشت نگاه کرد...مردد جلو در خانه عقب جلو میرفت...نگاهی به ساعت مچی اش انداخت خودش هم دلیل ان همه استرس را نمیداست فکر کرد لابد سوالاتی ازم میپرسن و باید همه رو درست و عاقلانه جواب بدم در همین فکر و خیالات بود که با صدای بوق اتومبیلی از جاپریده و زل زد به شیشه دودی رنگ سمت راننده که داشت پایین می امد و بعد هم راننده اتومبیل که چیز زیادی از چهره اش مشخص نبود بغییر از ابروهای کلفت و گره خورده مشکی اش ...بعد هم صدای خشدارش که میگفت
    -میشه از خیر تحلیل کردن من بگذرین...از سر راه برین کنار؟؟
    گرچه کلماتی که از دهانش خارج شده بودند هیچ بی احترامی نداشتند ولی صاحبشان انها را با تمسخر خاصی بیان کرده بود...به خودش آمد و ابروهایش را گره داد و از سرراه کنار رفت...با بازشدن در و دیدن خانه یا شاید هم بهتر میگفت عمارت روبه رویش دهانش نیمه باز مانده بود...جای مانی را خالی گذاشت تا از آن سوت های بلند بالا بکشد و بگوید"اوه لالا"لبخندی به لبش آمد جلو رفت و دکمه آیفن را با اطمینان زد گرچه استرسش کمتر نشده بود...صدای زنی که میگفت
    -بفرمایید
    اورا به خود آورد
    -ببخشید من با خانواده معینی قرار ملاقات داشتم
    -شما پرستار جدید هستین؟؟
    -اگه خدا بخواد شاید
    -بفرمایید منتظرتون هستن
    اول با قدم های نسبتا بلند داخل رفت زن فربه ای را دید که هن هن کنان به سمتش می آمد وقتی به او رسید با نفس نفس شروع به حرف زدن کرد
    -سلام خانم...بفرمایید من راهنماییتون میکنم
    جواب سلام زن را داد و پشت سرش به راه افتاد ...با رسیدن به در سالن اصلی باز شدن در باز هم با نگاه شگفت زده اش همه جا را برانداز کرد ...تمام خانه با مجسمه و تابلو های نقاشی و تابلو فرش های گران قیمت مزیین شده بود از راهرویی گذشتند و به سالن دیگری رفتند تمام مدت فقط سرش میچرخید و دور و برش را نگاه میکرد و گاهی هم برای ندید بدیدی خودش تاسف میخورد ...
    -خانم اینجا تشریف داشته باشین تا خانم و آقا بیان
    به رفتن زن نگاه کرد"ببین چقدر مشغول دید زدن بودم حتی اسمشم نپرسیدم"باز هم نگاهی به اطرفش کرد تابلو بزرگی نظرش را جلب کرد زنی زیبا و جوان در کت و دامن یاسی خوش دوختی که روی مبل سلطنتی نشسته بود و با ژست دلفریبی به دوربین نگاه میکرد...ناخواسته از جایش برخواست و به تابلو زل زد بی شک این تابلو به سالهای دوری تعلق داشت
    -زیباس نه؟؟؟
    باصدای شخصی از جایش پرید و به پشت سرش نگاه انداخت همان مرد جلو در بود که حال دست درجیب شلوارش با ژست فوق العاده مغروری کنارش ایستاده بود با خودش گفت "یا خدا جنه..کی اومد من متوجه نشدم"با تته پته کنار رفت و گفت
    -ببخشید قصد فضولی نداشتم
    مرد هنوز هم نگاهش به تالو بود ولی بعد از لحظه ای روی پاشنه پا چرخید و همانطور که به سمت مبلی برای نشستن میرفت گفت
    -خوبه دختر جون چون اصلا از آدم فضول خوشم نمیاد
    نفسش را حرصی بیرون داد...نگاه به مرد مقابلش انداخت که بدون توجه به حرصش اشاره کرد بنشیند و او هم ناخواسته اطاعت کرد و روی مبل تک نفره ای نشست ...همان موقع زنی را دید که عصا زنان و با صلابت جلو می آمد و با نگاه موشکافانه اش او را برانداز میکرد نگاهی به خود انداخت یک مانتو ساده مشکی و شلوار جین آبی ساده ساده لباس پوشیده بود...زن نشست و به او که به احترامش برخواسته بود اشاره کرد بنشیند زیر لبی سلامی کرد و جوابش را گرفت
    -خب دخترم بگو ببینم تو چه رشته ای درس خوندی
    -لیسانس روانشناسی دارم
    با صدای مرد توجه اش جلب شد
    -چرا تو رشته خودت دنبال کار نمیگردی؟؟؟
    احساس میکرد از وجود او کاملا ناراضی است سرش را بلند کرد و چشم درچشم مرد مقابلش گفت
    -راستش کار گیر آوردن واقعا سخته یا شایدم غیرممکن...یا هم اوومم پارتی کلفت میخواد...
    -بگذریم...عزیزم تو شرایط کار در اینجا رو میدونی؟؟
    -بله با آقای معینی قبلا درموردش صحبت کردیم
    زن رو به مرد جوان گفت
    -اره دادمهر؟؟
    صدای شخصی آمد گفت
    -نه مادر...منظورشون منم
    هر دو با ابروهای بالا رفته به دامون و بعد هم دلناز نگاه کردند...دامون خیلی ریلکس امد و روی مبل کنار مادرش نشست...زیر نگاهایشان احساس خفگی میکرد
    دادمهر-خب پس باید تموم وسایلتون رو بیارین اینجا از این به بعد اینجا خونتونه تا موقعی که قراردادتون تموم بشه...خانوادتون که مخالفتی ندارن؟؟
    سرش را پایین انداخت و گفت
    -راستش من به جز خواهر کوچیکترم کسیو ندارم
    خانم معینی-پس پدرو مادرتون؟
    -تو یه سانحه جونشون رو دادن به شما
    -خدا رحتمشون کنه
    زیرلب پاسخش را داد...
    دادمهر-فردا وسایلتون رو بیارین از فردا کارتون شروع میشه
    کمی مکث کرد و نگاهی به دامون که فقط همان یک جمله چیزی نگفته بود کرد و بعد به خانم معینی و دادمهر نگاه انداخت..بعد هم شروع کرد به گفتن اینکه روز بعد باید جایی برود و نمیتواند بیاید
    دامون-مشکلی نیست از پس فردا بیایین.
    سرش را تکان داد پس از خوردن قهوه اش ازجایش
    برخاست و قصد رفتن کرد و دامون هم تا دمه در خروجی خانه همراهیش کرد و وقتی جریان رفتن دل آرام به شهره دیگری را تعریف کرد چهره دامون درهم رفت و دیگر از او سوالی نپرسید فقط موقع خدافظی به او گفت
    -فردا که خواستین برین ترمینال من همراهتون میام
    -اخه ...مزاحم شما نمیشیم
    -نه چه مزاحمتی من خودم اینطور میخوام
    در برابر اصرار های دامون مقاومت کرد ولی نتوانست نظرش را عوض کند اما در برابر اصرارش برای رساندنش به خانه خاله اش او برنده شد و پس از خدافظی قدم زنان به سمت ایستگاه رفت...به این فکر کرد از این پس زندگی اش به کلی تغییر خواهد کرد جدایی از خواهرش زندگی در یک خانه جدید با اعضای جدید شناختی که از آنها نداشت آیا میتوانست خود را با چنین خانواده ای وفق دهد می توانست با رفتار و اعتقاداتشان کنار بیاید؟؟؟نفسش را پر صدا بیرون داد و به آسمان بالای سرش نگاه کرد دل گرفته بود جمله ای را زیر لب قدم زنان با خود زمزمه کرد" خدایا...
    خیلی دلم گرفته:ودستانم را زدم زیرچانه ام..
    مات ومبهوت نگاهت میکنم..
    طلبکارنیستم..!فقط مشتاقم بدانم ته قصه چه میکنی بامن..!"
    ﻧﺎﺯﯼ !! ﭼﺮﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩﯼ ﺑﯿﺎﺩ؟
    ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﻼﻓﻪ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻡ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ
    ﭼﻨﺪﻣﯿﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻗﺒﻮﻝ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﺩﺍﻣﻮﻥ
    ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﯿﮑﺮﺩ ... ﺩﺳﺘﯽ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻧﺶ ﮐﺸﯿﺪ
    ﻭ ﺑﺎ ﺣﺮﺹ ﺧﺎﺻﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻼﻣﺶ ﺑﻮﺩ ﭘﺎﺳﺦ
    ﺩﺍﺩ :
    - ﻋﺰﯾﺰﻡ ﺍﯾﻦ ﻭﺍﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭﻡ ﻣﻨﻢ ﺭﺍﺿﯽ ﻧﺒﻮﺩﻡ
    ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ ﻣﻨﻢ ﺗﻮ ﺭﻭﺩﺭﻭﺍﯾﺴﯽ ﻗﺒﻮﻝ
    ﮐﺮﺩﻡ
    - ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﻧﻤﯿﺎﺩ ﺩﯾﺮ ﺷﺪﻩ ﻫﺎ
    ﺩﻟﻨﺎﺯ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﭽﯽ ﺍﺵ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
    ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﮔﻔﺖ
    - ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ ﻫﻨﻮﺯ ﯾﻪ ﺭﺑﻊ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﭼﺮﺍ ﻫﯽ ﻧﻖ
    ﻣﯿﺰﻧﯽ؟؟
    -ﺧﺐ ﻓﮑﺮﺩ ﮐﺮﺩﻡ ﺩﯾﺮ ﮐﺮﺩﻩ
    -ﻧﺨﯿﺮ ﺩﯾﺮﻧﮑﺮﺩﻩ
    ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﭼﮏ ﮐﺮﺩﻥ
    ﻭﺳﺎﯾﻞ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﮐﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﺟﺎ
    ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺮﺩ ﺯﯾﭗ ﺳﺎﮎ ﺭﺍ ﺑﺴﺖ ﻫﻤﺎﻥ
    ﻣﻮﻗﻊ ﺻﺪﺍﯼ ﺯﻧﮓ ﮔﻮﺷﯽ ﺍﺵ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻣﺪﻥ
    ﺩﺍﻣﻮﻥ ﻣﯿﺪﺍﺩ ﺍﺯ ﺍﺗﺎﻕ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ
    ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺧﺎﻟﻪ ﺷﻬﻼ ﺧﺪﺍﻓﻈﯽ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ
    ﻭ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﮐﻤﯽ ﺁﻥ ﻃﺮﻓﺘﺮ
    ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﺩﺍﻣﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﯾﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﺭﮎ ﺷﺪﻩ ﻧﺰﺩﯾﮏ
    ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﺮﺳﯽ ﮔﺮﻣﯽ
    ﮐﺮﺩﻧﺪ
    - ﻣﻤﻨﻮﻥ ﺍﻗﺎﯼ ﻣﻌﯿﻨﯽ
    -ﺧﻮﺍﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﺎﺭﯼ ﻧﮑﺮﺩﻡ ﮐﻪ
    ﺳﯿﻞ ﺗﻌﺎﺭﻓﺎﺕ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺑﺮﺩ
    ﻫﺮﭼﻨﺪﻟﺤﻈﻪ ﺳﯿﺨﻮﻧﮑﯽ ﻧﺜﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺮﺵ ﻣﯿﮑﺮﺩ
    ﺗﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﺗﻌﺎﺭﻓﺎﺕ ﺭﺍ ﺁﺧﺮ ﺳﺮﻫﻢ ﺑﺎ ﺩﺍﺩ
    ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﺗﻮﺟﻪ ﻫﺮﺩﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﺭﻓﺖ
    -ﺍﻩ ﺑﺴﻪ ... ﺍﺗﻮﺑﻮﺱ ﺭﻓـــــــﺖ ﺑﺒﯿــــﻨﯿـــﺪ
    ﻧﮕﺎﻩ ﺩﻟﻨﺎﺯ ﺣﺴﺮﺕ ﺁﻟﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﯽ ... ﻧﮕﺎﻩ ﺩﻝ
    ﺁﺭﺍﻡ ﺭﻭﯼ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺤﻮ ﺩﺍﻣﻮﻥ ﻣﺎﻧﺪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ
    ﺭﺍ ﺭﯾﺰ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﭻ ﮔﯿﺮﺍﻧﻪ ﮔﻔﺖ
    - ﺏ ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻨﺪﯾﻦ ﺷﻤﺎ؟؟ !!
    ﺩﺍﻣﻮﻥ ﻫﻮﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﭘﺎ ﺍﻭﻥ ﭘﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﻦ
    ﻣﻦ ﮐﻨﺎﻥ
    - ﻫﯽ .. ﻫﯿﭽﯽ ...
    - ﺩﺍﺷﺘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﯿﭽﯽ ﻣﯿﺨﻨﺪﯾﺪﯾﻦ؟؟
    - ﺑﺴﻪ ﺁﺭﺍﻡ ﺧﺎﻧﻮﻡ ﯾﺎﺩ ﯾﭽﯿﺰﯼ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ
    - ﺑﻌﻠﻪ ...ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺪ
    ﺩﻟﻨﺎﺯ ﺍﺻﻼ ﺣﻮﺍﺳﺶ ﺑﻪ ﺑﺤﺚ ﺍﻥ ﺩﻭ ﻧﺒﻮﺩ
    ﻓﻘﻂ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮﺩ
    -ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﭼﯿﮑﺎﺭ ﮐﻨﯿﻢ؟؟
    ﺩﺍﻣﻮﻥ ﻣﺜﻞ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﺭﻭ ﻫﻮﺍ
    ﺣﺮﻑ ﺩﻟﻨﺎﺯ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺧﺎﺹ ﮔﻔﺖ
    - ﻣﻦ ﻣﯿﺮﺳﻮﻧﻤﺘﻮﻥ
    ﺩﻟﻨﺎﺯ -ﺍﻭﻩ ﻧﻪ ﺗﺎ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﻫﻢ ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻮﻥ ﺷﺪﯾﻢ
    - ﻥ ﺑﺎﺑﺎ ﭼﻪ ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﯽ ﺭﺍﻫﺶ ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﻧﯿﺴﺖ
    ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯿﺮﺳﻮﻧﻤﺘﻮﻥ
    ﺩﻝ ﺍﺭﺍﻡ ﺣﺮﺻﯽ ﮔﻔﺖ
    - ﻧﻪ ﻣﻤﻨﻮﻥ ﺗﺎ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎﺷﻢ ﺯﯾﺎﺩ ﻟﻄﻒ ﮐﺮﺩﯾﻦ
    ﻭ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻭ ﺍﺑﺮﻭ ﺑﻪ ﻣﺴﯿﺮ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺗﻮﺑﻮﺱ
    ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ
    - ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﯿﻦ؟؟
    - ﺧﯿﺮ ..
    -ﺧﺐ ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮﻩ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺭﺍﻩ ﺑﯿﻮﻓﺘﯿﻢ ﺗﺎ ﺩﯾﺮﺗﺮ
    ﻧﺸﺪﻩ
    ﺩﻟﻨﺎﺯ -ﺍﺭﻩ ﺍﺭﻩ ...ﺩﯾﺮ ﺑﺮﺳﯿﻢ ﺧﺎﻟﻪ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻣﯿﺸﻪ
    ﺩﻟﻨﺎﺯ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺩﺍﻣﻮﻥ ﻫﻢ ﮐﻪ
    ﺷﯿﻄﻨﺘﺶ ﮔﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﻟﺶ ﻣﯿﺨﻮﺍﺳﺖ
    ﺳﺮﺑﻪ ﺳﺮ ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﭼﺸﻤﮏ ﺷﯿﻄﻨﺖ
    ﺍﻣﯿﺰﯼ ﺑﺎ ﻫﻤﺮﺍ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺧﺎﺹ ﺯﺩ ﻭ ﺯﯾﺮ
    ﮔﻮﺵ ﺩل آرام ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﯼ ﻋﺒﻮﺱ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
    ﺑﻮﺩ ﭼﯿﺰﯼ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺖ ﺳﻔﯿﺪ
    ﺻﻮﺭﺗﺶ ﺍﺯ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺳﺮﺥ ﺷﺪ ﻭﻟﯽ ﺑﺎ ﺟﻤﻠﻪ
    ﺑﻌﺪﯼ ﺩﺍﻣﻮﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺶ ﺟﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
    ﺑﻪ ﺑﻬﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺳﺮﺟﺎﯾﺶ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻟﻨﺎﺯ ﺑﺎ
    ﺻﺪﺍﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﺍﺳﻤﺶ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﻧﻤﯿﺰﺩ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﺒﻮﺩ
    ﺗﺎ ﮐﯽ ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﺍﻧﺠﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ ... ﻣﺴﯿﺮ ﺭﺍ ﺗﺎ
    ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﺩﺍﻣﻮﻥ ﻭ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪﻧﺪﺵ
    ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺩﺭ ﺟﻤﻠﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻭ ﻓﮑﺮﺩ
    ﻣﯿﮑﺮﺩ
    ***
    ﺑﺎ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻪ ﻣﻬﻼ ﺍﺯ ﺩﺍﻣﻮﻥ ﺗﺸﮑﺮ
    ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺩﻟﻨﺎﺯ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﻣﻮﻥ
    ﺩﺍﺧﻞ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﭼﺎﯼ ﯾﺎ ﻗﻬﻮﻩ ﺍﯼ ﻣﯿﻞ ﮐﻨﺪ ﻗﺒﻮﻝ
    ﻧﮑﺮﺩ..
    ﺯﻧﮓ ﺭﺍ ﻓﺸﺮﺩ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪ
    ﺧﺎﻟﻪ ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺪ ﺑﺎ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺎ
    ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﮔﻔﺖ
    - ﺳﻼﺍﺍﺍﻣﻤﻤﻢ ﺧﺎﻟﻪ
    ﺧﺎﻟﻪ ﻣﻬﻼ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﻫﺮﺩﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ
    ﺁﻏﻮﺵ ﮔﺮﻣﺶ ﻓﺸﺮﺩ
    - ﻗﺮﺑﻮﻧﺘﻮﻥ ﺑﺮﻡ ... ﺍﮔﻪ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩﻭ
    ﻧﻤﯿﺪﺍﺩﻡ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﺳﺘﯿﻦ ﯾﻪ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻟﺘﻮﻥ
    ﺑﺰﻧﯿﺪ !! ؟
    - ﺧﺎﻟﻪ ﺟﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭﮔﯿﺮ ﺩﺭﺱ ﺑﻮﺩﻡ ﺗﺮﻡ
    ﺁﺧﺮﯼ ...ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻣﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭ
    - ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻬﻮﻧﺘﻮﻥ ﺷﺪﻩ ﺩﺭﺱ
    ﻭﺍﺭﺩ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪﺍﺯ ﺑﻮﯼ ﻏﺬﺍﯼ ﺭﻭﯼ ﺍﺟﺎﻕ
    ﺩﻟﺸﺎﻥ ﻣﺎﻟﺶ ﺭﻓﺖ
    ﺁﺭﺍﻡ- ﻭﺍﯼ ﺧﺎﻟﻪ ﺩﻟﻢ ﺿﻌﻒ ﺭﻓﺖ
    - ﭘﺲ ﻓﻌﻼ ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﺪ ﭼﻮﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
    ﻧﯿﺲ ...ﺑﺮﯾﻦ ﻟﺒﺎﺱ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﯿﺪ ﺗﺎ ﻣﻨﻢ ﯾﭽﯿﺰﯼ
    ﺑﯿﺎﺭﻡ ﺑﺨﻮﺭﯾﻦ
    ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺍﺗﺎﻕ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻟﺒﺎﺱ
    ﺭﺍﺣﺘﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪﻧﺪ ﻭﻗﺘﯽ ﻭﺍﺭﺩ ﭘﺬﯾﺮﺍﯾﯽ ﺷﺪﻧﺪ
    ﺧﺎﻟﻪ ﻣﻬﻼ ﺑﺎ ﮐﯿﮏ ﻭ ﮐﻠﻮﭼﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺬﯾﺮﺍﯾﯽ
    ﮐﺮﺩ ...ﮐﻠﯽ ﺩﻭﺭ ﻫﻢ ﺧﻮﺵ ﻭ ﺑﺶ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
    ﺩﻟﺘﻨﮕﯿﺎﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﺭﯼ
    ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺤﺚ ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻭﻗﺖ ﺭﺍ ﻣﯿﮕﺬﺭﺍﻧﺪﻧﺪ ...
    ﻋﺼﺮ ﻧﺮﯾﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﻬﺎﻝ ﻭ
    ﻫﻤﺴﺮﺵ ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﮐﻮﭼﮑﺶ ﻧﯿﻨﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ
    ﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺎﻧﻬﺎﯼ ﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻥ
    ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ ...
    ﺩﻟﻨﺎﺯ - ﻭﺍﯼ ﻧﻬﺎﻝ ﺩﻟﻢ ﻭﺍﺳﺖ ﯾﻪ ﺫﺭﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
    ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﯿﻨﺎ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻏﻮﺵ
    ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺻﺪﻗﻪ ﺍﺵ
    ﺭﻓﺖ
    - ﺍﻟﻬﯽ ﭼﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ﻣﺎﺷﺎﻟﻠﻪ ... ﻣﻠﻮﺳﮏ
    ﻭﻭﻭﺷﺸﺶ...
    ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﯿﻨﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎﻫﻤﺴﺮ
    ﻧﻬﺎﻝ، ﻧﺮﯾﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﻫﻢ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﺮﺳﯽ
    ﮐﺮﺩ ...
    - ﺧﻮﺏ ﯾﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻣﯿﮑﻨﯿﺎ
    ﻧﻬﺎﻝ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﻠﻪ ﻣﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﻣﯿﺰﺩ
    - ﺗﻮﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺧﺎﻟﻪ ﺣﺮﻑ ﻣﯿﺰﻧﯽ
    -ﺧﺐ ﺭﺍﺱ ﻣﯿﮕﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﯿﺎﯼ ﺍﻭﻥ ﮔﻮﺷﯽ
    ﺑﺮﺍﭼﯿﻪ ﯾﻪ ﺯﻧﮓ ﺑﺰﻥ ﺩﻟﻤﻮﻥ ﺧﻮﺵ ﺑﺸﻪ
    - ﺍﻗﺎ ﻣﻦ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺣﻖ ﺑﺎﺷﻤﺎﺱ
    ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﺩﻝ ﮔﻔﺖ "ﺁﺧﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﯾﺎﯼ ﻣﻦ
    ﭼﻪ ﻣﯿﺪﻭﻧﯿﺪ؟؟ "ﺷﺐ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺑﻮﺩ ﺑﻌﺪﺍﺯ
    ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺩﻭﺭﻫﻤﯽ ﻭ ﺑﮕﻮ ﺑﺨﻨﺪ ﺣﺎﻟﺶ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ
    ﺟﺎ ﺁﻭﺭﺩ.. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻡ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
    ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﯿﺪﺭﺧﺸﯿﺪ..ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻫﻢ
    ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﯽ ﻣﻨﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮﺵ ﻋﺸﻖ
    ﺑﻮﺭﺯﻧﺪ...
    ﺧﺎﻟﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﻓﺸﺮﺩ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ
    ﺁﺭﺍﻡ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺍﺷﮏ ﻣﯿﺮﯾﺨﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
    ﺍﺯ ﻣﻬﻼ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮﺍﻫﺮﺵ ﺭﻓﺖ
    ﺑﻐﻠﺶ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮐﻤﯽ ﻓﺸﺎﺭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﻗﺮﺑﺎﻥ
    ﺻﺪﻗﻪ ﺍﺵ ﺭﻓﺖ
    - ﺍﻟﻬﯽ ﻓﺪﺍﺕ ﺑﺸﻢ ﻣﻨﮑﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﻫﺮ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻬﺖ
    ﺳﺮ ﻣﯿﺰﻧﻢ
    ﺍﺭﺍﻡ ﻓﯿﻦ ﻓﯿﻨﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﯼ
    ﮔﻔﺖ
    -ﻗﻮﻝ ﺩﺍﺩﯾﺎ ... ﯾﻮﻗﺖ ﺯﯾﺮ ﻗﻮﻝ ﻧﺰﻧﯽ ﯾﺎ ﺑﮕﯽ
    ﻧﺸﺪ
    - ﺑﺎﺷﻪ ﻋﺰﯾﺰﻡ ...
    ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺧﯿﺴﺶ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻮﺳﯿﺪ ﺑﻌﺪ
    ﻫﻢ ﺑﺎ ﻗﺪﻡ ﻫﺎﯼ ﺳﺴﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺍﺗﻮﺑﻮﺱ
    ﺭﻓﺖ ... ﺗﻤﺎﻡ ﻃﻮﻝ ﺭﺍﻩ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﯿﺲ
    ﺧﻮﺍﻫﺮﺵ ﺟﻠﻮﯼ ﺩﯾﺪﺵ ﺑﻮﺩ ... ﺍﺯ ﻃﺮﻓﯽ ﺧﻮﺩ
    ﺭﺍ ﺳﺮﺯﻧﺶ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻓﯽ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﯿﮕﻔﺖ
    ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﮐﻨﺎﺭ
    ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ !!
    * ﺩﻟﻨﺎﺯ* ‏( ﻓﺼﻞ ﺟﺪﯾﺪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ‏)
    ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﭽﯿﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ ﺩﺍﺷﺖ
    ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺸﺖ ﺭﻭ ﻧﺸﻮﻥ ﻣﯿﺪﺍﺩ ﺧﻮﺑﻪ ﺣﺪﺍﻗﻞ
    ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺭﺳﯿﺪﻡ ...
    ﺯﻧﮓ ﺍﯾﻔﻦ ﺭﻭ ﺯﺩﻡ ﻃﻮﺭﯼ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻡ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮﻡ
    ﻣﺸﺨﺺ ﺑﺎﺷﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﺯﻡ ﺍﻭﻥ ﺑﺎﻍ
    ﺟﻠﻮﯼ ﭼﺸﻤﺎﻡ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ﺑﺎﻏﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ
    ﺑﻪ ﯾﻪ ﻋﻤﺎﺭﺕ ﻓﻮﻕ ﻣﺠﻠﻞ ﺧﺘﻢ ﻣﯿﺸﺪ ... ﻗﺪﻣﺎﻡ
    ﺭﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭ ﻣﯿﺨﻮﺍﺳﺘﻢ ﺯﻭﺩﺗﺮ
    ﺭﺍﻩ ﺭﻭ ﻃﯽ ﮐﻨﻢ ﻧﻔﺴﺎﻡ ﺗﻨﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ "ﺧﺪﺍ
    ﺑﮕﻢ ﭼﯿﮑﺎﺭ ﮐﻨﻪ ﻣﻌﻤﺎﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺭﻭ ﺍﺯ ﻧﻔﺲ
    ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﻭ ﻧﻤﯿﺮﺳﻢ "ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺭﺳﯿﺪﻡ ﺟﻠﻮ ﺩﺭ
    ﺳﺎﻟﻦ ﺍﺻﻠﯽ ﺩﺳﺘﺎﻣﻮ ﺭﻭﯼ ﺯﺍﻧﻮﻫﺎﻡ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ
    ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺧﻢ ﺷﺪﻡ ﺗﺎ ﻧﻔﺴﯽ ﺗﺎﺯﻩ
    ﮐﻨﻢ ﻫﻤﯿﻨﮑﻪ ﺳﺮﻣﻮ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩﻡ ﯾﻪ ﺟﻔﺖ ﭼﺸﻢ
    ﺗﯿﺮﻩ ﺑﻬﻢ ﺯﻝ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ .. ﻭﻗﺘﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ
    ﺷﺪ ﺩﺳﺘﺸﻮ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻤﯽ ﺍﺳﺘﯿﻦ ﮐﺘﺶ ﺭﻭ
    ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
    - ﺧﻮﺑﻪ ﺍﺯ ﺁﺩﻣﺎ ﻭﻗﺖ ﺷﻨﺎﺱ ﺧﻮﺷﻢ ﻣﯿﺎﺩ
    ﺍﯾﻨﻮ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺑﺎﺯﻡ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻧﮕﺎهم ﮐﺮﺩ ...ﯾﻪ ﻧﮕﺎﻩ
    ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺳﺮﻭﻭﺿﻌﻢ ﭼﻄﻮﺭﻩ
    ﺍﺧﻪ ﺑﺪﺟﻮﺭ ﺯﻝ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ.. ﭼﯿﺰ ﺧﺎﺻﯽ
    ﻧﺪﯾﺪﻡ ... ﺁﯾﻨﻤﻮ ﺍﺯ ﮐﯿﻔﻢ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻡ ﺧﻮﺩﻣﻮ ﻧﮕﺎﻩ
    ﮐﺮﺩﻡ ﺑﻠﮑﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﻭ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ
    ﺻﺪﺍﯼ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺶ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻭﻣﺪﻡ ﯾﻪ ﻗﺪﻡ
    ﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻢ
    -ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺍﯾﻦ ﭼﻪ ﻭﺿﺸﻪ؟؟ﻣﮕﻪ ﺷﻤﺎ
    ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﯿﻦ ...ﯾﺎﺩﻡ ﻧﯿﺴﺖ
    ﮔﻔﺘﻢ ﯾﺎ ﻧﻪ ﻭﻟﯽ ﺍﺯ ﺁﺩﻣﺎﯼ ﺑﺪﻗﻮﻟﯽ ﮐﺎﺭ ﺑﻘﯿﻪ ﺭﻭ
    ﺳﺮﮐﺎﺭ ﻣﯿﺰﺍﺭﻥ ﺍﺻﻼ ﮔﺬﺷﺖ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ ...
    ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﺍﺩﺍﺷﺶ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﯿﺎﻡ ﭼﺮﺍ
    ﺑﻬﺶ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﮕﻔﺖ؟؟ !!ﺧﺪﺍﯼ ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺼﺒﯽ
    ﺑﻮﺩ ..
    - ﺁﻗﺎﯼ ﻣﻌﯿﻨﯽ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ ﻣﻦ ﻗﺒﻼ ﺑﻪ
    ﺑﺮﺍﺩﺭﺗﻮﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﯿﺎﻡ ﭼﻮﻥ
    ﺷﻬﺮ ﺩﯾﮕﻪ ﺍﯼ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﺎﺭﻡ ﮔﯿﺮ ﺑﻮﺩ
    - ﺷﻤﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯿﺪﻭﻧﺴﺘﯿﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ
    ﮐﺎﺭﺗﻮﻥ ﺭﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﻧﺠﺎ ﻣﯿﺪﺍﺩﯾﺪ ﻋﺬﺭ ﻭ ﺑﻬﺎﻧﻪ
    ﺷﻤﺎ ﻣﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﺩرﻡ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﯾﮏ
    ﺭﻭﺯ ﺗﺄﺧﯿﺮ ﺷﻤﺎ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺖ..
    ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﺲ ﺁﺧﻪ ﭼﺮﺍ ﻧﮕﻔﺖ؟ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎ
    ﺧﺸﻢ ﺑﻬﻢ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﻭﺍﯼ ﭼﻪ ﻣﯿﺪﻭﻧﺴﺘﻢ
    ﺍﯾﻘﺪ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯿﺸﻪ !!! ﺑﺤﺚ ﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﺩﻝ ﺍﺭﺍﻡ
    ﻧﺬﺍﺷﺖ ﺑﯿﺎﻡ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﯿﺨﻮﺍﺳﺖ ﻣﻨﻮ
    ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﻩ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺧﺎﻟﻪ ﺍﺯ ﺗﺼﻤﯿﻤﻢ
    ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﺪﻡ !! ﺣﺎﻻ ﭼﯿﮑﺎﺭ ﮐﻨﻢ ﻧﮑﻨﻪ ﺑﺨﻮﺍﺩ
    ﺍﺧﺮﺍﺟﻢ ﮐﻨﻪ؟؟ﺳﺮﻣﻮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻭ
    ﺑﻪ ﮐﻔﺸﺎﯼ ﻋﺮﻭﺳﮑﯿﻢ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﮐﻪ .....
    ﺧﺐ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﺠﺎﺗﻢ ﻫﻢ
    ﻫﺴﺖ ... ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ ﻓﮑﺮﺍ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻌﯿﻨﯽ
    ﮐﻪ ﺍﺳﻤﺸﻮ ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﺴﺘﻢ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﻭﻣﺪ
    - ﺩﺍﺩﻣﻬﺮ ﺍﻭﻝ ﺻﺒﺢ ﭼﺮﺍ ﻋﻤﺎﺭﺗﻮ ﮔﺬﺍﺷﺘﯽ ﺭﻭی
    ﺳﺮﺕ؟؟ !!
    ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻨﻮ ﻧﺸﻮﻥ ﺩﺍﺩ
    - ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻢ ﺧﻮﺵ ﻗﻮﻝ ﺑﭙﺮﺳﯿد ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ
    ﺩﯾﺮﻭﺯ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﻦ
    ﻧﮕﺎﻩ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻌﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻦ ﺍﻭﻣﺪ ﻭ
    -ﺳﻼﻡ ﻋﺰﯾﺰﻡ ...
    -ﺳﻼﻡ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﺪﻗﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻡ
    -ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺲ ... ﺩﺍﻣﻮﻥ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
    ﺑﻌﺪﻡ ﺯﻧﯽ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ ﺷﻮﮐﺖ ﺻﺪﺍ ﺯﺩ ﻫﻤﻮﻥ
    ﺯﻧﻪ ﻓﺮﺑﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﯾﯿﻢ ﮐﺮﺩ
    ﺷﮑﻮﺕ-ﺑﻠﻪ ﻧﮕﯿﻦ ﺧﺎﻧﻢ
    ﻧﮕﯿﻦ - ﺩﻟﻨﺎﺯ ﺟﺎﻧﻮ ﺑﺒﺮ ﺍﺗﺎﻗﺸﻮ ﻧﺸﻮﻧﺶ ﺑﺪﻩ
    ﺑﻌﺪﻡ ﺍﺗﺎﻕ ﭘﺮﻧﻮﺵ ﺭﻭ
    ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻑ ﻧﮕﯿﻦ ﺧﺎﻧﻢ ﺁﻗﺎﯼ ﺩﺍﺩﻣﻬﺮ ﺩﺧﺎﻟﺖ
    ﮐﺮﺩ
    - ﻣﺎﺩﺭ؟ !! ﺍﯾﺸﻮﻥ ﺩﯾﮕﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﯿﺴﺖ ﭘﺮﺳﺘﺎﺭ
    ﭘﺮﻧﻮﺵ ﺑﺎﺷﻪ
    ﻭﺍﯼ ﺧﺪﺍ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﻪ؟؟ !!
    - ﺩﻟﻨﺎﺯ ﻗﺒﻼ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺩﯾﺮ ﺗﺮ ﻣﯿﺎﺩ
    ﭘﺲ ﺑﺪﻗﻮﻟﯽ ﻧﮑﺮﺩ
    ﻧﻔﺴﺶ ﺭﻭ ﺑﺎ ﺣﺮﺹ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺩﺍﺩ ﺩﯾﮕﻪ ﯾﻪ ﻧﯿﻢ
    ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮑﺮﺩ ﻓﻘﻂ ﺩﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﻟﺒﺎﺳﺶ
    ﮐﺸﯿﺪﻭ ﺩﺳﺖ ﭼﭙﺸﻮ ﺩﺍﺧﻞ ﺟﯿﺐ ﺷﻠﻮﺍﺭﺵ
    ﻓﺮﻭ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﮊﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﻭﺭ ﺷﺪ
    ﻧﮕﺎﻫﻤﻮ ﺍﺯﺵ ﮔﺮﻓﺘﻢ ... ﭼﻪ ﮊﺳﺘﺎ ﻭﺍﻻ ﺍﻧﮕﺎﺭ
    ﻣﯿﺨﻮﺍﻥ ﺍﺯﺵ ﻓﯿﻠﻤﺒﺮﺩﺍﺭﯼ ﮐﻨﻦ ...
    ﺷﻮﮐﺖ-ﺧﺎﻧﻢ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻃﺮﻑ
    -ﺷﻮﮐﺖ ﺧﺎﻧﻢ ﺩﻭﺱ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭﯼ ﺻﺪﺍﻡ
    بزنید ﺑﻬﻢ ﺑﮕﻮ ﺩﻟﻨﺎﺯ ﯾﺎ ﻣﺜﻞ ﺩﻭﺳﺘﺎﻡ ﮎ ﻣﯿﮕﻦ
    ﻧﺎﺯﯼ
    - ﻧﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻦ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭﯼ ﺭﺍﺣﺘﻢ ﻋﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻡ
    ﺩﯾﮕﻪ ﺳﺮ ﺯﺑﻮﻧﻤﻪ
    -ﻭﻟﯽ ﻣﻦ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭ ﺭﺍﺣﺖ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﻣﻦ ﺟﺎﯼ
    ﺩﺧﺘﺮ ﺷﻤﺎ ﺭﻭ ﺩﺍﺭﻡ
    ﺍﺷﮏ ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎﺵ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ ﻭﻟﯽ ﭘﺎﯾﯿﻦ
    ﻧﺮﯾﺨﺖ ﺩﺳﺘﭙﺎﭼﻪ ﺷﺪﻡ ﯾﻪ ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ ﺍﺯ ﮐﯿﻔﻢ
    ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻡ
    -ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﻭﻟﯽ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻦ ﺣﺮﻑ ﺑﺪﯼ ﻧﺰﺩﻡ
    ﺩﺳﺘﻤﻮ ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩ ﻭ ﻗﺪﻣﺎﺷﻮ ﺗﻨﺪﺗﺮ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ
    ﺭﺳﯿﺪﯾﻢ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﯾﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ
    ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﭘﻠﻪ ﺭﻭ ﺑﺎﻻ
    ﺑﺮﯾﻢ؟؟ !!!ﯾﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﭼﻤﺪﻭﻥ ﺳﻨﮕﯿﻨﻢ
    ﮐﺮﺩﻡ ﻭﺍﯼ ﺧﺪﺍ ﺍﯾﻨﻮ ﭼﻄﻮﺭ ﺑﺒﺮﻡ ﺑﺎﻻ؟؟؟ ! ﻫﻤﻮﻥ
    ﻣﻮﻗﻊ ﺷﻮﮐﺖ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺨﺼﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ
    ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻭ ﺻﺪﺍ ﺯﺩ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﻭﻣﺪ ﻭ ﺩﯾﺪﻣﺶ ﺍﺯ
    ﺗﺮﺱ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ ﯾﻪ ﻗﺪﻡ ﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻢ ﺑﺎ ﻏﻮﻝ
    ﺑﯿﺎﺑﻮﻧﯽ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﭼﻨﺪﺍﻧﯽ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﯾﻪ ﻧﮕﺎﻩ
    ﺍﺧﻤﺎﻟﻮﺩ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
    ﺷﻮﮐﺖ-ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﭼﻤﺪﻭﻥ ﺧﺎﻧﻤﻮ ﺑﺒﺮ ﺑﺎﻻ
    ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺮﻑ ﭼﻤﺪﻭﻥ ﺭﻭ ﻣﺜﻞ ﭘﺮﮐﺎﻩ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩ
    ﻣﺎ ﻫﻢ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﺭﻓﺘﯿﻢ ﺑﺎﻻ ﺩﯾﮕﻪ ﺟﻮﻧﯽ ﺑﺮﺍﻡ
    ﻧﻤﻮﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺍﻭﻥ ﺍﺯ ﺣﯿﺎﻃﺸﻮﻥ ﺍﯾﻨﻢ ﺍﺯ
    ﺭﺍﻩ ﭘﻠﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﺭﺳﯿﺪﻡ ﯾﻪ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻖ ﮐﺸﯿﺪﻡ
    ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭﻧﺎ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﮐﻪ ﻋﯿﻦ
    ﺧﯿﺎﻟﺶ ﻧﺒﻮﺩ ﻭﻟﯽ ﺷﻮﮐﺖ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﻣﻌﻠﻮﻡ
    ﺑﻮﺩ ﺑﻬﺶ ﻓﺸﺎﺭ ﺍﻭﻣﺪﻩ ﺩﻟﻢ ﺳﻮﺧﺖ ﺭﻓﺘﻢ
    ﻧﺰﺩﯾﮑﺶ ﺩﺳﺘﺸﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﻢ ﯾﻪ ﻧﮕﺎﻩ
    ﺑﻬﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﯾﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻢ ﺟﻮﻥ ﺯﺩ ...ﺟﻠﻮ
    ﺩﺭ ﯾﻪ ﺍﺗﺎﻕ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﯾﻢ
    ﺷﮑﻮﺕ-ﺑﺮﻭ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﺩﺳﺘﺖ ﺩﺭﺩ ﻧﮑﻨﻪ
    ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﮐﻠﻔﺘﺶ ﮔﻔﺖ
    - ﮐﺎﺭﯼ ﻧﮑﺮﺩﻡ
    ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﯾﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﺑﺎﺯﻡ ﺗﺮﺳﯿﺪﻡ ﻭﻗﺘﯽ
    ﺍﺯ ﺩﯾﺪ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ ﺷﻮﮐﺖ ﮔﻔﺖ
    -ﻧﺘﺮﺱ ﺑﭽﻢ ﻓﻘﻂ ﻫﯿﮑﻠﺶ ﺩﺭﺷﺘﻪ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺩﻟﺶ
    ﻋﯿﻨﻬﻮ ﺩﺭﯾﺎﺱ
    - ﺑﭽﻪ ﺷﻤﺎﺱ؟؟؟
    - ﻧﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻭﻟﯽ ﻣﺜﻞ ﺑﭽﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﻭﺳﺶ ﺩﺍﺭﻡ
    ﺧﻮﺍﺳﺖ ﭼﻤﺪﻭﻧﻮ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﻪ ﮎ ﻧﺰﺍﺷﺘﻤﻮ ﻭ
    ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻤﺶ ﻭ ﺭﻓﺘﯿﻢ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﻭ
    ﺯﯾﺒﺎﯾﯿﺶ ﺍﺗﺎﻕ ﻓﮑﻢ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﻮﺩ ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ ﯾﻪ
    ﺍﺗﺎﻕ ﺑﺎ ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺭﻧﮓ ﺳﻔﯿﺪ- ﺍﺭﻏﻮﺍﻧﯽ ﯾﻪ ﮔﻮﺷﻪ
    ﯾﻪ ﺗﺨﺖ ﯾﻪ ﻧﻔﺮﻩ ﺑﺎ ﺭﻭﺗﺨﺘﯽ ﺑﺎ ﻫﻤﻮﻥ ﺗﺮﮐﯿﺐ
    ﺭﻧﮓ ﺟﻠﻮﺵ ﻫﻢ ﮐﻤﺪ ﺩﯾﻮﺍﺭﯼ ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻨﺎﺭﯼ ﯾﻪ
    ﻣﯿﺰ ﺗﻮﺍﻟﺖ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﺎ ﮐﻠﯽ ﻭﺳﺎﯾﻞ ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
    ﭼﯿﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﻫﻢ ﯾﻪ ﻓﺮﺵ ﺑﺎ
    ﻧﻘﺶ ﻭ ﻧﮕﺎﺭ ﺍﺭﻏﻮﺍﻧﯽ ﭘﻬﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
    - ﮐﻤﮑﺘﻮﻥ ﮐﻨﻢ ﻭﺳﺎﯾﻠﺘﻮﻥ ﺭﻭ ﺑﭽﯿﻨﯿﺪ؟؟ !!
    - ﻧﻪ ﻧﻪ ﺑﺮﯾﻢ ﺍﺗﺎﻕ ﭘﺮﻧﻮﺵ ﺭﻭ ﻧﺸﻮﻧﻢ ﺑﺪﯾﻦ
    ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻭﺱ ﺩﺍﺭﻡ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ
    - ﭼﺸﻢ ﺧﺎﻧﻢ
    ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺭﺍﻩ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻠﻮ
    ﻣﯿﺮﻓﺘﯿﻢ ...
    -ﺧﻮﺍﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﻬﻢ ﻧﮕﯿﺪ ﺧﺎﻧﻢ ... ﻫﺮ ﭼﯿﺰﯼ
    ﻭﻟﯽ ﺧﺎﻧﻢ ﻧﮕﯿﺪ
    ﮐﻤﯽ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﺮﺩ ﻣﻨﻢ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻧﮕﺎﺵ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﮐﻪ
    ﯾﺪﻓﻌﻪ ﺻﺪﺍﯼ ﺟﯿﻎ ﻭ ﺑﻌﺪﻡ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ
    ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺕ ﺑﺸﻤﻮ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ
    ﺑﯿﻮﻓﺘﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻭﻣﺪﻡ ﺟﺴﻢ ﻧﯿﻤﻪ
    ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺭﻭ ﺭﻭﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩﻡ
    ﭼﺸﻤﺎﻣﻮ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺗﻮ ﯾﻪ ﺟﻔﺖ
    ﭼﺸﻢ ﺁﺑﯽ ﺭﻭﺷﻦ ﻗﻔﻞ ﺷﺪﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ
    ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻭﻣﺪﻡ ﻧﺸﺴﺘﻢ
    ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻮ ﺑﻐﻠﻢ ﺑﻮﺩ ﺣﺪﺱ ﻣﯿﺰﺩﻡ ﮐﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎ
    ﺻﺪﺍﯼ ﺷﻮﮐﺖ ﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﻭ ﺑﻪ
    ﺷﻮﮐﺖ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﯾﻢ
    -ﺧﺪﺍ ﻣﺮﮔﻢ ﺑﺪﻩ ﭘﺮﻧﻮﺵ ﺟﺎﻥ ﻣﮕﻪ ﭘﺪﺭﺗﻮﻥ
    ﻧﮕﻔﺘﻦ ﺩﯾﮕﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﭼﯿﺰﻣﯿﺰﺍ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯﯼ
    ﻧﮑﻨﯿﺪ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ
    ﭘﺮﻧﻮﺵ ﺯﻭﺩ ﺧﻮﺩﺷﻮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ
    ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺣﻖ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﺑﻪ ﺷﻮﮐﺖ ﺯﻝ ﺯﺩ ﻭ ﺑﺎ
    ﻟﺤﻦ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﮔﻔﺖ
    - ﺑﺎﺑﺎ ﮔﻔﺖ ﺍﻻﻥ ﻧﯿﺲ ﻣﻨﻢ ﺩﻭﺱ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺎﺯﯼ
    ﮐﻨﻢ
    ﯾﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﯿﺶ ﮐﺮﺩﻡ
    ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺳﻤﺶ ﺑﻬﺶ ﻣﯿﻮﻣﺪ ﻓﻘﻂ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ
    ﺩﺧﺘﺮ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺎﺯﯼ ﭼﻄﻮﺭ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻭﻥ
    ﻋﺼﺎ ﻗﻮﺭﺕ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺗﻮﮐﺸﯿﺪﻩ ﺑﺎﺷﻪ...
    تو دلم قربون صدقه بلبل زبونیش رفتم ولی خب شوکت راست میگفت بازی با کفش اسکیت تو خونه اونم یه دختر سه یا چهارساله با این راه پله خطرناک کار درستی نبود یه سرفه کردم تا توجه هردو رو جلب کنم وقتی نگاهشون به سمتم برگشت یه لبخند زدم
    -پرنوش شوکت خانم درست میگن تو خونه بازی کردن با این کفشا خطرناکه راه پله رو که میبینی چقد طولانی و بلنده!!!
    اخم کرد و لباشو برچید تمام حرکاتش دوسداشتنی بودن هر کسی رو میتونست خلع صلاح کنه ولی خب من نباید کوتاه میومدم هنوزم داشت با اون چشمای درشتش با حالت مظلومی نگاه میکرد
    -عزیزم میتونیم بریم تو حیاط بازی کنی خودمم مراقبتم
    قیافش مغموم تر شد و گفت
    -بابا اجازه نمیده برم تو حیاط
    شوکت-راس میگه پرنوش... اقا نمیزارن برن تو حیاط
    متعجب به هر دوشون نگاه کردم آخه مگه میشه چرا؟؟!!فکرمو به زبون آوردم و پرسیدم
    -دلیل خاصی داره؟!
    شوکت-چی بگم والا ما که نمیدونیم ولی رفتن پرنوش به حیاط ممنوعه
    باید حتما در این مورد با اون پدرش صحبت میکردم آخه یعنی چی بچه به هوای آزاد نیاز داره به گردش به تفریح لابد بیرون از خونه هم نمیزاره دیگه
    -بیرون از خونه چی اونم نمیشه؟!
    -خانم من میگم نمیشه تو حیاط برن چه برسه به بیرون رفتن
    سعی کردم فعا بیخیال این موضوع بشم رو کردم به پرنوش و با لبخند ازش پرسیدم
    -عزیزم نمیخوای اتافتو به من نشون بدی؟!
    برخلاف بقیه بچها که همیشه برای نشون دادن اتاقشون ذوق دارن شونه ای بالا انداخت و با قدم های شمرده جلوتر راه افتاد یه لحظه از هماهنگی قدماش هنگ کردم منی که الان ۲۲سال داشتم اینطور راه نمیرفتم جلوی یه در ایستاد و کمی روی نوک پا بلند شد و در رو باز کرد و خودش زود تر از ما داخل رفت
    شوکت-خانم من دیگه برم به کارام برسم پرنوش جان خودش بقیه خونه رو نشون میدن بهتون
    خواستم به خانم گفتنش اعتراض کنم ولی تا به خودم بیام توی راه پله گم شد...نگامو به پرنوش دادم که داشت نگام میکرد و منتظر بود برم داخل...همینکه پامو داخل گذاشتم چشمام از کاسه بیرون اومد اتاق به طرز وحشتناکی شلخته بود و هر طرفش یه چیزی افتاده بود ولی اگه مرتب میشد شک نداشتم که بینظیر بود...یه نگاه به پرنوش انداختم روی تختش نشسته بود و یکی از عروسکاش رو توی دستش داشت از بهم ریختگی اتاق حالت نفس تنگی بهم دست داد یه لحظه برای وسواس خودم تأسف خوردم...زود مشغول جمع کردن اتاق شدم ولی مگه تمیز میشد اتاق بزرگی بود وقتی کمرمو راست کردم یه لحظه نفس تو سینم حبس شد از درد و همون گوشه نشستم پرنوش تمام مدت ساکت نگاهم میکرد وقتی این حالتمو دید اومد کنارم نشست
    -خانم خانم خوبین؟؟!
    لبخند کم جونی زدمو دستمو دراز کردم
    -اسم من دلنازِ
    چند ثانیه نگاهم کرد دستمو گرفت و با دست کوچولوش فشرد کودکانه گفت
    -خوشبختم منم پرنوشم
    یه لحظه ساکت بهم نگاه کردیم بعد زدیم زیر خنده یه نگاه به ساعت تو اتاق انداختم وای دوساعت گذشته بود از جام بلند شدم کمرم بهتر شده بود...یه نگاه به اطرافم انداختم حالا اتاق تمیز بدجوری چشم آدمو میگرفت یه اتاق با ترکیب رنگ صورتی-گلبه ای
    -ببین اتاقت الان چقد تمیزه چرا بهم میریزیش عزیزم
    -خب خدمتکارا تمیزش میکنن
    اخم کردم و با جدیت بهش گفتم
    -اینکه شما بهم بریزی و انتظار داشته باشی بقیه برات کارات رو انجام بدن درست نیست
    -شما پرستارا فقط نصیحت میکنید از همتون بدم میاد
    بعد با حالت قهر رفت نشست روی تختشو با گوشه لباسش ور رفتن...منم رفتم کنارش نشستم دستمو روی موهای مشکیش کشیدم -پرنوش فک نمیکنی یه خانم منظم و تمیزو همه بیشتر دوس دارن تا یه خانم شلخته؟؟!!
    بغض کرد و گفت:
    -هیچکی منو دوس نداره
    -این چه حرفیه البته که دوست دارن...پدرت،مادربزرگت،عموت حتی من
    نچی کرد
    -بابا همش سفره وقتی هم هس فقط اخم میکنه،مادربزرگم اصن به من توجه نمیکنه،عمو دامون بیشتر با منه که اونم زیاد نیستش
    -پس من چی؟؟!
    -منکه شمارو تازه دیدم چطور میتونی دوسم داشته باشی
    نگاه تورو خدا یه الف بچه چطور منو تو منگنه میزاره
    -آخه مگه میشه من دختر به این نازی رو دوس نداشته باشم
    روشو از من گرفت
    -دلناز جون میخوام تنها باشم
    چشمام شدن قد گردو.. این بچه داره محترمانه منو بیرون میکنه؟؟؟!!
    بلند شدم رفتم سمت در
    -تا موقع نهار میرم استراحت کنم بعدم میام آمادت کنم بریم پایین
    رفتم توی اتاقی که بهم داده بودن لباسامو تعویض کردمو افتادم رو تخت" آخیش چه نرمه" بدون فکر به چیزی چشمام رو بستم تمام دیشبو بیدار بودم دوساعتم نخوابیدم از بس دل آرام زیر گوشم فین فین کرد...یکمم خسته راه بودم بشمار سه خواب رفتم!!
    ***
    یه نگاه توی آیینه به خودم انداختم و به سمت در اتاق رفتم درو که باز کردم چهره نگران پرنوش رو دیدم
    -چی شده عزیزم چرا نگرانی
    -دلنازجون؟؟!!
    -جونم عزیزم!!
    یکم این پا اون پا کرد بعد گفت
    -دیشب..دیشب...که بابا هنوز مسافرت بود خب
    مکث کرد
    -من..من..رفتم تو اتاقش بازی کردم بعد یادم رفت جیزل(عروسکش)رو بیارم اگه بفهمه...
    بعدم سکوت کرد و باترس زل زد به من تا عکس العملم رو ببینه من خودم بیشتر دستپاچه شدمو دور خودم میچرخیدم پرنوشم با ترس نگام میکرد از همون روز اول همه خدمتکارا بهم گفته بودن نباید نزدیک اون اتاق بشم چه برسه به داخل شدن بهش
    -آخه چرا رفتی اونجا؟
    با بغض گفت
    -نمیدونم
    دلم براش سوخت
    -حالا پدرت اومده کجاس؟؟
    -تو اتاقشه رفتم عروسکو بیارم دیدم اومده.. ولی توی حموم بود منو ندید
    خب میتونستم ریسک کنم برم عروسکو بردارم البته اگه حین گشتن مچم گرفته نمیشد(یکی نیست بگه آخه مگه چی تو اتاقت داری که کسی نمیتونه نزدیک بشه بهش)
    من-من میرم تو اتاق عروسکو بردارم
    پ-نهههه بزار بره بیمارستان بعد خودم میرم
    من-تو نمیدونی وقتی از سفر میاد یه روز استراحت میکنه
    بازم با ترس نگام کرد...خب فوقش میدید دو تا داد میزد مگه چی میشد؟!!
    بدون توجه به پرنوش رفتم سمت اتاق توی این دو هفته که اومده بودم اینجا سعی میکردم زیاد دور و برش نباشم هر دفعه یه گیر بهم میداد لباسم ،راه رفتنم یا غذا خوردنم
    در اتاق نیمه باز بود سرک کشیدم دور تا دور اتاقو دید زدم خداروشکر هنوز خبری ازش نبود زیر لب بسمه الله گفتمو درو هل دادم رفتم داخل با دقت بیشتری دور و اطرافمو دید زدم واو محشر بود یه اتاق بزرگ حتی نمیتونستم حدس بزنم چند در چند بود یه سرویس خواب مجلل گوشه اتاق قرار داشت که از سقف بالای تخت چندتا پرده از جنس حریر و ساتن ابریشمی ازش آویزون شده بود کمی با فاصله از تخت یه سرویس مبل چرم روبروش هم کمد دیواری که سرتاسر دیوارو پوشونده بود کل اتاق و سرویسشم ترکیب سفید-سرمه ای بود یه دفعه به خودم اومدم داشتم چیکار باید هرچه زود تر عروسکو پیدا میکردم فلنگو میبستم تمام اتاقو خیلی زود زیر و رو کردم آخرشم پای عروسکو که از زیر تخت بیرون اومده بود رو دیدم خم شدم بردارمش ولی هرکار میکردم درنمیومد بیشتر خم شدم یه تیکه از موهاش به چیزی گیر کرده بود با هزار زحمت جداش کردمو با خوشحالی بلند شدم ولی برگشتنم همانا نگاهم تو یه جفت چشم تیره که با عصبانیت بهم خیره شده بودن قفل شد ناخوداگاه جیغ کشیدمو به عقب قدم برداشتم که پرت شدم روی تخت"عجب تخت نرمی...خاک تو سرت توی این هیری ویری به چی فکر میکنی؟؟!!"با ترس گیج و منگ بهش نگاه میکردم...اونم با نگاهی غضبناک بهم خیره شده بود...

    ِ

    اشهدمو خونده بودم داشتم با ترس نگاش میکردم با یه حوله تن پوش سرمه ای جلوم ایستاده بودو با عصبانیت نگاهم میکرد دیدم داره جلو میاد خودمو با ترس جمع کردم روبه رو ایستاد با دستش اشاره کرد بلند شم دستامو تکیه گاهم قرار دادم سعی میکردم رو پام وایسم ولی هول شدم و دوباره افتادم چندبار دیگه هم سعی کردم نشد..همینکه زیر نگاهش باشم کافی بودتا هول بشم حالا که دیگه با عصبانیت هم نگاهم میکرد... فک کنم حوصلش از دست و پاچلفتی بازیام خراب شد یقمو گرفت بلندم کرد وقتی دید رو پامم ولم کرد رفت عقب هنوز گیج بودم که بالاخره زبونشو کار انداخت با خونسردی وحشتناکی پرسید
    -اینجا چیکار میکردی؟؟!
    لب باز کردم جواب بدم که
    -گفته بودم از آدمای فضول بیزارم نه؟؟
    آب دهنمو قورت دادم این همون آرامش قبل از طوفان نبود؟؟!
    -من...من...
    -شما چی؟؟؟داشتی اتاق منو زیر رو میکردی دیگه حرفیم واسه گفتن داری؟؟!!
    یکم مکث کرد رفت سمت یکی از کمدا یه دست لباس برداشت نیم نگاهی به من کرد
    -امروز چندشنبس؟؟
    -پنجشنبه
    -پس امروز عصر باید بری دیدن خواهرت نه؟؟
    منظورش از این سوالات چی بود دقیقا؟؟!!جواب دادم
    -بله
    -تا یک ماه حق مرخصی آخر هفته رو نداری
    چشمام گشاد شدن این...این بی انصافی بود
    -ولی..
    با خشم نگاهم کرد
    -ولی چی خانم؟؟!!!از وقتی اومدین اصلا از کارتون راضی نیستم اگه تا الان اخراجتون نکردم فقط بخاطر اینه که پرنوش خیلی باهاتون اخت شده
    -منکه برده شما نیستم هستم؟؟
    -نه شما برده نیستین شما پای قرارداد تمام وقت رو امضاء کردین اگه توی این دوهفته هم گذاشتم آخر هفته هارو نباشین فقط از سخاوتمندیم بوده
    سرم داشت گیج میرفت از حرص سرخ شده بودم خودش قول به من داد میتونم برم
    -شما دارین زیر قولتون میزنید
    -نه من زیر قولم نزدم تا یک ماه تنبیه بخاطر کارتون از اون به بعد اگه رعایت کنید دیگه آخر هفته ها آزادین...حالا هم میتونید برید
    داشت مثل یه بچه باهام رفتار میکرد و من بیشتر از این حرص میخوردم هه تنبیه!! عروسکو تو دستام فشردم و از اتاق بیرون رفتم...پرنوش بیرون از اتاق منتظرم بود عروسکو دستش دادم و راه اتاقمو پیش گرفتم
    -دلنازجون؟؟
    -الان نه پرنوش میخوام استراحت کنم
    چیزی نگفت با سن کمی که داشت میدونست پدرش وقتی حال گیری کنه دیگه حالی برای آدم نمیمونه.. زندانی شدم تو این خونه درندشت شاید روز اول برام هیجان داشت ولی الان بیشتر حکم زندانو داره توی این دوهفته دلخوشیم این بود آخرهفته میتونم برم بیرون...دلیلشو نمیدونستم حق بیرون بردن پرنوشو نداشتم...دختر بیچاره از بس همش توی خونه بود حتی نمیدونست شهربازی و پارک چین منم سعی میکردم جلوش صحبت نکنم که دل کوچیکش نشکنه که چرا از این چیزا محرومه...
    از طرفی ارتباطم با مانی که حداقل هفته ای دوبار همدیگرو میدیدم خیلی کم شده بود و فقط در حد تماس تلفنی که با هم صحبت میکردیم...حالا باید جواب دل آرامو چی بدم؟؟من بهش قول دادم آخرهفته ها رو کنار هم باشیم یک ماه!!!
    چند روزی از اون ماجرا گذشته بود ارام با مسئله کنار اومده بود البته با کلی گله و شکایت که من بدقولم...خودمن هم سعی میکردم باهاش کنار بیام...
    عصر بود داشتم به پرنوش عصرونه میدادم که یکی از خدمتکارا اومد و گفت
    -خانم آقا توی نشیمن منتظرتون هستن
    تو دلم سلام و صلوات دادم باز چی شده؟؟!!بلند شدم داشتم میرفتم سمت نشیمن که خدمتکاره جلوم سبز شد
    -خانم آقا گفتن یه لباس مناسب بپوشین
    کلا نتیجه گرفته بودم بهشون نگم که خانم صدام نزنن چون تو کتشون نمیرفت شوکت خانمو بزور راضی کردم بهم بگه دخترم...یه نگاه به لباسم انداختم چیزیش نبود
    -لباسم که چیزیش نیست!!!
    -خیلی سادس بهتره بریم اتاقتون اگه شمارو اینجور ببینن با من دعوا میکنن
    نمیخواستم دردسر برای کسی درست کنم...دنبالش راه افتادم سمت اتاقم رفت سمت در یکی از کمدا که تا حالا درشو باز نکرده بودم دلیلشم این بود هنوز اینجا رو اتاق خودم نمیدونستم که زیادی سرک بکشم همجاش و یجورایی فقط با وسایلی که در ارتباط بودم فقط پنجره،تخت و کمدی که لباسام توش بود همینطور سرویس بهداشتی...
    داشتم بهش نگاه میکردم اسمش پری بود دختر ساکت و کم حرفی بود اغلب فقط حرفایی که بهش میگفتنو منتقل میکرد یه کاور لباس از کمد در آورد زیپشو باز کرد و یه لباسه فوق العاده زیبا مشکی ولی ساده درآورد
    جنس لباس حریر بود قدش اگه میپوشیدمش احتمالا تا زانوم میرسید سر آستین و یقه لباس سنگ کاری شده بودن یه زنجیرم بهش وصل بود که احتمالا باید دور کمرم میبستمش اینطور کمر باریکم حسابی خودنمایی میکرد...
    لباسو که پوشیدم با دیدن خودم حسابی حظ کردم کاملا اندازه بود پری دستمو گرفت و نشوند روی صندلی موهامو باز کرد و ساده دم اسبی بالای سرم بست و خیلی ساده آرایشم کرد ولی چون هیچوقت تا این حد آرایش نمیکردم تغییر کرده بودم
    -عالی شدین
    انگار از هنرنمایی خودش خرسند بود چون چشماش برق میزدن یاد مانی افتاد جریان اثر مونالیزاش و برق چشماش بعد از کارش ولی هنر مانی فقط خرابکاری بود اونم از جنس اصلش... یه جفت کفش پاشنه بلند برام آورد ولی
    -پری من نمیتونم پاشنه بلند بپوشم
    یکم نگام کرد بعدم بدون حرف رفت و یه جفت کفش پاشنه تخت عروسکی آورد پوشیدمشون یه شال حریر انداختم روی سرم آخرین نگاهو به خودم توی آیینه انداختم خوب شده بودم... همراه پری به سمت نشیمن راه افتادیم همش با خودم میگفتم یعنی چه کاری میتونه باهام داشته باشه...
   

    وقتی وارد سالن شدم بادیدن خانمی جوان که یک پایش را روی پای دیگرش انداخته بود تعجب کردم ولی بالاخره با صدای آقای معینی نگاهمو ازش گرفتم و به جناب معینی بداخلاق دادم
    -بدون مقدمه چینی معرفی میکنم...خانم مولایی از این به بعد مربی شما هستن
    تعجبم بیشتر شد،پرسیدم
    -مربی؟؟!!
    دختر فنجانش را روی عسلی کنار دستش گذاشت،بلند شد و مقابلم ایستاد دستش رو دراز کرد گفت:
    -سلام ساره هستم...از امروز من مربی شمام
    بر خلاف ظاهر مغرورش لحنش فوق العاده محترمانه و گرم بود ولی آخه مربی چی؟؟!!!سوالمو پرسیدم اقای معینی مارو تنها گذاشته بود و ساره از من خواست بشینم تا توضیح بده جریان از چه قراره
    روی مبلی دونفره نزدیک بهم نشستیم با لحن خونسردی شروع به حرف زدن کرد
    -راستش دادمهر جان از من خواست که مربی آداب معاشرت شما باشم کارایی مثل راه رفتن صحیح غذا خوردن پذیرایی کردن و خیلی چیزای دیگه
    نمیدونم لحنش توهین آمیز نبود ولی احساس میکردم داره بهم توهین میشه دلم میخواست بلند شم بتوپم بهش ولی مگه تقصیر اون بود؟؟؟بهش این وظیفه رو داده بودن
    -آخه مگه رفتار من چه ایرادی داره؟؟!
    این سوالی بود که یک ساعت بعد از رفتن ساره از اون کوه یخ پرسیدم برام سنگین بود که کسی بخواد حرکات و رفتارم رو بازسازی کنه
    -رفتار شما برای خودتون مشکلی نداره ولی الان پرستار دختر من هستین و یجورایی الگوش پس بهتره بدون مخالفت با ساره همکاری کنید دوس ندارم رفتار بچگانه شما روی پرنوش تأثیری بزاره
    -شما میگین رفتار من مشکل نداره پس چرا باید برام مربی اخلاقو چمیدونم آداب معاشرت برام بگیرین؟؟
    -ببینید شما توی یه خانواده ساده و معمولی بزرگ شدین رفتارتونم برای شما خیلی عادی و خوبه ولی الان توی این خونه و آدمایی که در آینده قراره دختر من باهاشون معاشرت کنه این رفتار
    تا تهش رو خوندم با حرص بلند شدم
    -از شما با این سطح تحصیلات بعیده این افکار واقعا..بهتره اون خانم به دخترتون اون آموزشا رو بده
    پشتمو کردم داشتم از اتاق بیرون میرفتم که گفت
    -همین رفتارتون بچگانس اینکه وسط بحث صحنه رو ترک میکنید...ضمنا اگه با خانم مولایی همکاری نکنید اخراجید...طبق قرارداد اگه بخوایین قبل از تموم شدن تاریخش قرارداد رو فسخ کنید هیچ مبلغی شما تعلق نمیگیره
    اینجاشو که گفت دلم میخواست جیغ بکشم از دستش واقعا بی رحم بود روزی که اومدم اینجا اگه چنین اتفاقاتی میدونستم میوفته عمرا اگه چند کلومتری اینجا رد میشدم ولی الان حتی نمیتونم قرارداد رو فسخ کنم ..هیچ راهی نبود...به تجدید قوا نیاز داشتم به یکی که حسابی باهاش درد و دل کنم رومو طرفش برگدوندم با چهره بیچاره ای گفتم
    -کارتون خیلی بی رحمانس باشه مجبورم...انجامش میدم ولی امروز چندساعت مرخصی میخوام
    فک کنم دلش برای قیافه مظلومم سوخت چون برخلاف میلش دوساعت بهم مرخصی داد...از روزایی که تو خونه بود متنفر بودم اینم یکی از اون روزای نحس بود....تصمیم گرفتم برم دیدن مانیا دلم حسابی براش لک زده بود ...مانیا میتونست کمی حالم رو جا بیاره خدا رو چه دیدی شاید یه راه هم جلو پام گذاشت تا بتونم این مردک رو حسابی بچزونم حسابی دلم خون بود از دستش...
    ---
    وقتی رفتم خونشون اولش با تعجب و حیرت فقط نگاهم کرد ولی بعد منو گرفت تو بغلش و حسابی همدیگرو بغل کردیم دلم براش یه ذره شده بود
    -وای نازی باورم نمیشه بالاخره اومدی
    -کوفت نگاش کن انگار صدساله منو ندیده
    -سه هفته خودش یه عمره بابا
    تمام مدتی که کنارش بودمو فقط دردو دل میکردیم ایقد سرگرم خوش و بش شده بودم که متوجه نشدم دوساعت چطور گذشته و سه ساعت شده...با دیدن ساعت به سرعت از جام بلند شدم مانی هم از حرکت ناگهانیم جاخورد
    مانیا-چی شده؟
    -وای مانی دیر شده
    -شده که شده...چرا اینقدر ترسیدی؟؟
    بی توجه به حرف مانی کیفمو برداشتم و با عجله از مانیا و خانوادش خدافظی کردم...ایقد با عجله رفتم که خودمم متوجه نشدم کی رسیدم به عمارت فقط تا به خودم بیام جلو در بودم..
    زنگ رو زدم که صدای شوکت خانم توی آیفن پیچید
    -وای دخترم کجا بودی؟!
    وقتی صدای شوکت خانم رو اونطور با ترس و لرز شنیدم بیشتر هول شدم
    -شوکت خانم دروباز کنید
    -اوا خاک عالم...به کل هول شدم
    در رو باز کرد و رفتم داخل همینکه پامو گذاشتم توی باغی که در نهایت به عمارت ختم میشد روح از تنم جدا شد خاطراتی که توی اون خونه باغ کنار خونه قبلیم بود برام زنده شدن اولین بار بود که باغو توی تاریکی شب میدیدم وقتی میومدم بیرون چون اطراف خود ساختمان لامپای زیادی بود تاریکی اینجا معلوم نبود تنم ناخوآگاه شروع به لرزیدن کرد و پاهام روی زمین قفل شدن حتی احساس میکردم فکمم قفل شده نمیتونستم نفس بکشم بدنم سست شد فقط سقوط ناگهانی خودم رو یادم موند و تصویری که از گذشته زنده شد "یه شخص که باچهره غرق خون میون برگای خشک شده باغ افتاده بود یه دختر بچه که با ترس بالای سرش ایستاده بود،نمیتونست تکون بخوره صداش ته گلوی خشک شدش خفه شده بود با ترس اطرافش رو نگاه کرد چشمایی اشکی و حیرت زده ای رو یادش میومد ولی چهرشو به خاطر نداشت"با احساس سوزشی توی دستم چشمام رو باز کردم تو دستم سرم بود...تو اتاق خودم بودم هوا هنوزم تاریک بود...در اتاق باز شد و شوکت خانم اومد وقتی چشمای منو باز دید با خوشحالی گفت
    -اوا به هوش اومدی؟؟؟چی شد چرا بیهوش افتادی مادر؟؟
    هم خوشحال بود ولی ته نگاهش نگرانی هم موج میزد
    -نمیدونم یه دفعه حالم بد شد
    -آقا معاینتون که کردن گفتن شوک بهتون وارد شده
    ای وای حالا اینو چیکارش کنم؟؟!!باید چه جوابی برای دیر اومدنم بهش میدادم؟؟فکر اینکه بازم بخواد تنبیه برام در نظر بگیره آزارم میداد تو همین فکرا بودم که در باز شد و پرنوش روجه وورجه کنان داخل اومد و به سمت تختم دوید خودشو انداخت روی منو صورتمو بوسید
    -دلنازجونم چی شده سرما خوردی؟!
    -آره عزیزم یکم مریضم
    -من وقتی مریض میشم شوکت جون یچیزی میده بدمزس بخورم به تو هم داد؟
    شوکت خانم به خنده افتاد
    -جوشونده رو میگه اگه بدونی چه مکافاتی میکشتم تا این وروجک بخورتش!!
    پرنوش صورتشو با حالت چندش جمع کرد و رو به من گفت
    -دلنازجون نخوریا... خیلی بدمزس
    شوکت-بیا بریم پرنوش جان بزار دلناز استراحت کنه
    پرنوش بدون حرف دنبالش از اتاق رفت بیرون یه نگاه به سرم انداختم داشت تموم میشد به آرومی سوزنش رو از دستم بیرون کشیدم...حالم خوب بود ولی زنده شزن خاطرات گذشته منو آزار میدا دلم میخواست خودم رو با چیزی مشغول کنم مطمئن بودم حالا حالاها خواب به چشمام نمیاد..یه نگاه به عسلی کنار تخت انداختم یه کتاب شعر اونجا بود برداشتمش و مشغول شدم تا زمان بگذره کم کم چشمام خسته شدن کتاب کنار گذاشتم لامپو خاموش کردم که صدای در زدن کسی اومد"یعنی کیه نصف شبی؟"به آرامی بفرمایید گفتم در باز شد و هیکل راست و ریست دادمهر پیدا شد"وای حالا اینو چیکارش کنم؟؟"اومد نزدیک تر تونستم با نوری که از بیرون میاد چهرشو ببینم مثل همیشه یه خط اخم نازک بین ابروهاش دیده میشد...روی صندلی کنار تخت نشست مثل همیشه رک رفت سراغی چیزی که میخواست بپرسه
    -بهتری؟؟
    -بله
    -شوک بدی بهت وارد شده بود از تاریکی میترسی؟؟
    سعی میکردم نگاهش نکنم به دروغ تایید کردم ولی انگار ول کن نبود
    -شوخی میکنی؟؟؟اینقدر ترسیده بودی که اگه یک دقیقه دیر تر میرسیدم تشنج میکردی
    -خب ...خب خیلی ترسیده بودم تا حالا جایی به این تاریکی خودم تنها نبودم
    با چشمای ریز شده نگام میکرد تمام حرکاتمو زیر نظر داشت
    -بهتره به یه روانشناس حاذق مراجعه کنی خانم
    -من خودم روانشناسی خوندم...
    -آدما مشکلات روحیشونو خودشون تنهایی نمیتونن حل کنن به کسی نیاز دارن که راهنماشون باشه
    -من مشکل روحی ندارم
    تنها با پوزخند بهم نگاه کرد...بعد از چند لحظه بلند شد و قبل از رفتنش ضدحال اصلی رو زد و رفت تا موقعی که به خواب برم صداش توی سرم بود"از فردا ساره میاد ،ضمنا فکر نکن از دیر اومدنت میگذرم منتظر تنبیه باش"اه لعنت بهت که فقط حالمو میگیری خدا بخیر بگذرونه...
    "صاف بشین... شکمتو بده داخل شونه هاتو صاف کن...قدمات باید یکسان باشن یکی کوتاه و یکی بلند نباشه...اونجور قاشق رو نگیر...درست فنجونو بگیر..اون انگشتت رو آزاد کن...پاهاتو رو زمین نکش محکم راه برو...اینطور کتابو بگیر..."
    -دلناز جون...دلناز جون...
    با صدای پرنوش به خودم اومدم تمام مدت حرفای ساره تو گوشم میچرخید کلافم کرده بود از طرفیم من با کارام اونو کلافه کرده بودم...نگامو به پرنوش دادم ببینم چی میخواد
    -گشنمه میشه زودتر شام بخوریم؟
    -چشم عزیزم
    بلند شدم رفتم طرف کمد لباساش یه دست لباس براش برداشتم و آمادش کردم و به سمت سالن غذا خوری راه افتادیم از خدمتکاری که مسئول اشپزخونه بود خواهش کردم کمی غذا برای پرنوش بیاره...داشت غذا میخورد منم با مانی مشغول پیام دادن بودم که پری اومد داخل سالن
    پری-دلناز خانم آقا خواستن برین اتاق کارشون
    با قیافه ای زار از رو صندلی بلند شدم"خدا بخیر کنه باز چی شده؟؟"
    -پری نگفت چه کاری باهام داره؟؟
    -نه خانم ایشون در مورد کارشون توضیح ندادن
    -اوکی...
    یه نگاه به قدمای پری کردم یه نگاه به خودم حالا بزار یکم تمرین کنم به جایی برنمیخوره ...قدمام رو با پری هماهنگ کردم و شونه به شونش رفتیم سمت اتاق"اقا"خخخخ..پری در اتاق رو زد بعد از بفرماییدش رفتیم داخل پشت یه میز چوبی بزرگ نشسته بود و سرش رو نمیدونم تو چی فرو کرده بود که بالا نیاوردش همونطور تو همون حالت گفت
    - میتونی بری پری!!
    پری هم بعد از یه تعظیم،چرخید و از اتاق بیرون رفت باز تو همون حالت از من خواست روی مبل چرمی که نزدیک به میز بود بشینم...بعد از نشستنم از موقعیت استفاده کردم و اتاقو از نظر گذروندم یه اتاق با رنگای تیره، قهوه ای سوخته و مشکی..رو به روم یه کتابخونه بزرگ بود که پر بود از کتاب یجورایی وسوسه شدم یه دستی بهشون بکشم ولی جلو خودمو گرفتم..پشت دادمهرم یه پنجره بزرگ بود که پرده های ضخیمی ازش آویزون شده بودن کلا اتاق تیره و تاریکی بود ولی خوب نور اتاق به اندازه کافی بود و باعث اذییت چشم نمیشد..با سرفه شخصی نگاهمو از اطراف گرفتم بهش دادم
    -بله؟
    یجوری نگاهم کرد دلم میخواست زمین دهن باز کنه برم توش
    -چند بار صدات زدم معلومه حواست کجاست؟!
    یه نگاه به اطرافش کرد
    -اینجا که من چیز خاصی نمیبینم
    -خب شما هر روز اینجایین معلومه براتون تازگی نداره
    -بگذریم وگرنه باید تا فردا درموردش با شما بحث داشته باشیم
    بعد از مکثی گفت
    -بدون مقدمه حرفمو میزنم...ساره ازت راضیه...منم بخاطر تشویقت اجازه میدم این هفته رو بری مرخصی..به هر حال همش که نباید تنبیه باشه
    با خودم فکر کردم یعنی اون همه دست و پا چلفتی بازی که توی این چند روز جلو ساره در آوردم ازم تعریف کرده؟؟؟!!! خوشا به معرفتش ...به هر حال خوشحال بودم که میتونم برم مرخصی اینو باید به فال نیک گرفت
    - ممنونم...
    بیشتر از این تشکر نکردم همینم بزور از دهنم در اومد چون حقم نبود تنبیه بشم...بعد از مکثی در مورد موضوعی که خیلی وقت بود مغزمو به خودش درگیر کرده بود سوال کردم
    -راستش من چندتا سوال دارم از شما
    سرش رو تکون داد یعنی بپرس!! اون زبونت رو تکون بدی میمیری آخه؟؟
    -چرا اجازه نمیدین پرنوش مثل خیلی از هم سن و سالاش بره شهر بازی یا پارک اون نیاز داره تو اجتماع با بچه های دیگه باشه
    اخماشو تو هم کشید
    -این موضوع به شما ارتباطی نداره
    جاخوردم فکر نمیکردم ایقد رک بهم بگه دخالت نکنم
    -چطور به من مربوط نیست؟!...منکه فقط مسئول سلامت جسمی دخترتون نیستم...من باید نیازای روحی دختر شما رو هم برطرف کنم کاری که شما نمیکنید
    با اخم شدیدی گفت
    -یعنی من پدر بی مسئولیتم؟؟!!
    -نمیدونم خودتون چطور تصور میکنید؟؟
    -من هیچوقت برای اون چیزی کم نزاشتم
    -بله درسته البته از نظر مالی نه از نظر عاطفی
    -‌میشه دقیقتر بگین من چه چیزی کم گذاشتم؟؟
    -شما میرین سفر وقتی میایید اون در آغوشتون میگیرین؟؟یا اصلا وقتی نشستین کتاب یا روزنامه تو دستتونه اون میاد نقاشی ای که کشیده رو نشونتون میده بهش لبخند میزنید؟بهش امیدواری میدین که بیشتر تلاش کنه تا دفعه بعد از اینم زیباتر بکشه؟! هیچوقت فکر کردین گاهی اون ببرین بیرون یا رستوران یه شام پدر دختری در کنار هم بخورین؟؟
    -من وقت بخاطر بیرون رفتن یا چمیدونم رستوران رفتنو ندارم کارم زیاده نمیشه..تازه شما از یک سری چیزا هم خبر ندارین...
    -همین!همینکه شما کارتون رو به دخترتون ترجیح میدین...اون به محبت اطرافیانش نیاز داره به تأیید شدن یسری کاراش و منع شدن یسری کارای دیگه ولی شما همه چیزو براش منع کردین چیزایی که باعث سلامت روحی اون وباعث بالا رفتن اعتماد به نفسش میشه شما اینا رو فراموش کردین...
    سکوت کرد و تو فکر فرو رفت این نشونه خوبی بود میتونستم امیدوار باشم کارمو خوب انجام دادم وقتی تو اون حالت دیدمش از جام به آرومی بلند شدمو از اتاق بیرون رفتم فقط خدا خدا میکردم حرفام روش تأثیر داشته باشه هم اون بچه یه نفس راحت میکشه هم من دیگه مجبور نیستم همش تو خونه باشم...

    بعد از اینکه از اتاق دادمهر بیرون اومدم رفتم سمت نشیمن... نگین خانم و پرنوش اونجا بودن با دیدنشون تو اون حالت با خوشحالی نگاشون کردم نگین خانم پرنوش رو روی پاهاش گذاشته بود و داشت براش قصه میخوند...پرنوشم چشماش خمار شده بودن و معلوم بود الاناس که بخوابه...همونطور ایستادمو نگاشون کردم تا اینکه پرنوش سرش افتاد روی شونه نگین خانم و خوابید... جلو رفتم
    -مثل اینکه خوابیده...بدینش به من تا ببرمش توی اتاقش
    نگین خانم یه نگاه به من کردو دستاش رو از دور پرنوش باز کرد منم یه دستمو زیر زانوهاش گذاشتمو یه دستمم دور شونهاش حلقه کردم بلندش کردم،با اجازه ای گفتم و به سمت اتاق برنوش راه افتادم که با صدای نگین خانم سرجام ایستادمو به سمتش برگشتم..
    -بله نگین خانم؟؟
    -پرنوش رو که گذاشتی توی اتاقش بیا اتاق من باهات کار دارم...میدونی که کجاست
    -بله میدونم
    -خوبه عزیزم میتونی بری..
    تو فکر این بودم که نگین خانم چه کاری میتونه باهام داشته باشه..زن کم حرفی بود تمام مدت یا توی اتاقش بود یا درحال مطالعه...زیاد حرف نمیزنه و اخلاقش باعث آزارم نمیشه...تا موقعی که لازم نباشه لب باز نمیکنه برای حرف زدن...تو همین فکرا بودم که نمیدونم چطور اونقدر زود رسیدم به اتاق پرنوش اونو روی تختش گذاشتمو یه نگاه به چهره دوستداشتنیش کردم دلم براش غنج رفت خم شدم یه ب*و*س*ه روی پیشونیش زدم بعدم عقب گرد کردمو از اتاق بیرون رفتم...به سمت اتاق نگین خانم راه افتادم اتاقش پایین راه پله بود از اونجایی که نمیتونست این همه پله رو بالا بره اتاقشو اونجا انتخاب کرده بود...جلو اتاق نگین خانم ایستادم دستمو بالا بردم و در زدم...با بفرماییدش رفتم داخل...تا حالا اتاقشو ندیده بودم یه اتاق کاملا ساده ولی شیک با ترکیب رنگ نقره ای-دودی نگین خانم روی تخت ینفره ای که گوشه اتاق قرار داشت نشسته بود،داشت موهای خاکستریش رو شونه میزد..یه لحظه یاد بچگیام افتادم همیشه شونه رو از مامان میگرفتمو موهاشو شونه میزدم...اشک تو چشمام جمع شد به سمتش رفتم و تو چشماش زل زدم و گفتم
    -میشه من براتون شونه بزنم؟؟
    اصلا متعجب یا شوکه نشد فقط با لبخند زیبایی نگاهم کردو شونه رو گرفت طرفم منم با خوشحالی شونه رو ازش گرفتم و پشتش نشستم شروع کردم به شونه زدن موهای نرم و خاکستریش...اغلب خانما وقتی موهاشون سفید میشد رنگ میزدن ولی عجیب بود که هیچ رنگی به موهاش نمیزد
    نگین-همیشه دوس داشتم یه دختر داشته باشم!!!
    آهی کشید،نگاهی به قاب عکس روی عسلی انداخت...اونو برداشت و دستی بهش کشید
    -خدابیامرزتش آقامونو اونم دلش دل دختر میخواست
    خنده ریزی کرد و یه نگاه به من انداخت..منم ساکت فقط به حرفاش گوش میدادم در برابر لبخند زیباش،لبخند زدم
    -میگفت دختر مونسه واسه پیری، راست میگفت...ولی خدا جاش دوتا پسر داد...هردوشونم سرشون فقط به کارشون گرمه نمیگن مادر داریم..نه برام عروس میارن حداقل دلم به عروسم خوش باشه
    تاحالا مادر پرنوش رو ندیده بودم کسیم درموردش حرف نمیزد با این حال گفتم
    -ولی آقای دکتر که ازدواج کردن!!!
    با تعجب بهم نگاه کرد....نمیدونم تو صورتم چی دید که خندید و گفت
    -زن؟؟؟!!!دادمهر؟؟!!
    سرمو به نشونه تأیید تکون دادم و گفتم
    -آره دیگه مادر پرنوش...مگه عروستون نمیشه؟؟
    دستی به موهای شونه زدش کشید و ازم تشکر کرد ولی من همچنان منتظر بودم...
    -پرنوش دختر دادمهر نیست!!
    -چی؟؟ پس..پس دختر کیه؟؟؟
    نگاهی به اطراف اتاق انداخت و دوباره به چهره گیج من نگاه کرد
    -چهارسال پیش بود که دادمهر برای یه سمینار بین المللی رفت امریکا چند ماهی موند این سفرش از همه سفراش بیشتر طول کشید هر دفعه هم زنگ میزدیم میگفت که قرار یه مدت طولانی اونجا بمونه...وقتیم برگشت پرنوش باهاش بود...هممون متعجب بودیم که این بچه از کجا اومده ازش که پرسیدم گفت:از این به بعد پرنوش عضو این خانوادس و قرار نوتون باشه
    از اینکه دادمهر رفته باشه اونجا و ازدواج کرده باشه ناراحت نمیشدم ولی وقتی فهمیدم ازدواج نکرده خیلی عصبی شدم از طرفی هیچی درمورد پرنوش نمیگفت اینکه این بچه از کجا اومده خلاصه نتیجه یک ماه قهر من این بود که یروز اومد توی اتاق و روی اون صندلی نشست
    اشاره کرد به صندلی ای که پشت یه میز تحریر گذاشته شده بود کرد
    -و گفت:مادر من کار خطایی انجام ندادم فقط اینو بهتون میگم که پرنوش رو به فرزند خوندگی قبول کردم بیشتر از این نمیتونم چیزی بگم!! و تاکید کرد تا موقعی که پرنوش به سن قانونی نرسیده نباید بفهمه که عضو این خانواده نیست...همینکه متوجه شدم پسری که بزرگ کردم خطایی نکرده برام کافی بود ولی هنوز که هنوزه هیچکس نمیدونه پرنوش واقعا از کجا اومده...پدر و مادرش کیا هستن!!
    حرفاش که تموم شد به یه نقطه خیره شد بعد از یه سکوت تقریبا طولانی حرف اصلیش رو زد
    -دارم برای یه مدت میرم سفر
    از فکر به موضوعی که مغزمو اشغال کرده بود بیرون اومدم،با تعجب پرسیدم
    -سفر؟؟
    -درسته....یه مدت میرم ایتالیا خونه خواهر کوچکترم...حسابی دلم هواشو کرده
    رفتن نگین خانم یعنی تنها بودن با دادمهر و ...وای خدا نه!!
    -آخه چرا این همه یهویی؟؟!
    -یهویی نیست عزیزم خیلی وقته که تصمیممو گرفتم
    -آها
    غمگین شدم...گرچه باهم صمیمیت خاصی نداشتیم ولی بودنش تو این عمارت برام دلگرمی بود...حداقل گاهی جلو زورگویی های دادمهر ازم طرفداری میکرد...دستی زیر چونمو گرفت و سرمو بلند کرد به چشمام خیره شد
    -چشمای آشنایی داری ولی یادم نمیاد کجا این چشما رو دیدم...
    مکثی کرد
    -میخوام دادمهر و پرنوش رو به دستت بسپارم...میدونم که میدونی دلتنگی سخته اونم برای منی که یکساله خواهرمو ندیدم
    با یاد دل آرام اشک تو چشمام جمع شد ولی یادم اومد فردا میتونم برم پیشش..انرژی گرفتم
    -آخه مگه آقای دکتر بچن که شما میسپارینش به من؟؟
    خندید و گفت
    -البته که هست بنظرت همینکه از همه چیز ایراد میگیره بچگونه نیس؟؟ووااای کافیه سرمابخوره دیگه صدنفر فقط باید نازشو بکشن..
    چرخی به چشمام دادم
    -پس خدا رحم کنه بیچاره زنش هی باید غرغرای شازده رو تحمل کنه
    یه لحظه یادم رفت جلو کیم...با چشمای گشاد شده به نگین خانم نگاه کردم...نگین خانم هم از حرف و هم از قیافه ای که بعد از حرفم به خودم گرفته بودم خنده بلندی سرداد...ضربه آرومی به سرم زد،بریده بریده گفت:
    -خ..ی.لی..خیلی... قی..افت خنده... دار شده...دلناز
    و دوباره خندید...صدای در اومد نگین خانم بزور بفرمایید گفت...در باز شد و قامت دادمهر تو اتاق ظاهر شد...بفرما چه حلال زاده هم تشریف دارن..
    وقتی نگین خانم دادمهر رو دید خندش اوج گرفت..منم با ترس فقط نگاه میکردم میترسیدم نگین خانم چیزی بگه و اونوقت باید قید مرخصی دو روزم رو میزدم...دادمهرم با تعجب مادرشو نگاه میکرد و دلیل این همه خنده رو نمیدونست واقعا.. حرفم خنده داشت؟؟!!خوبه نگین خانم رو با مانی آشنا کنم اونوقت فکر نکنم بشه از رو زمین جمعش کرد...نگین خانم بزور خودش رو جمع کرد و صاف نشست و با صدایی که ته مونده خنده داشت گفت
    -دادمهر برای کاری اومدی؟!
    دادمهرم یه نگاه به من انداخت و گفت
    -بله و میخوام تنها صحبت کنیم
    این یعنی تو مزاحمی پاشو برو..از رو تخت بلند شدم یه نگاه با شک به نگین خانم انداختم منظورمو گرفت چشمکی زد اشاره کرد خیالت راحت چیزی نمیگم نفسمو با آسودگیه خاطر بیرون دادم..دادمهرم تمام مدت داشت با شک نگام میکرد انگار بهمون مشکوک شده بود...چون پرسید:چیزی شده؟؟
    نگین-نه پسرم داشتم به دلناز جریان سفرمو میگفتم چندتا سفارش بهش کردم که تو نبودم انجام بده
    خدا پدر و مادرت رو بیامرزه نگین خانم...اگه قرار بود من جواب بدم معلوم نبود باز چه سوتی بدم...با خیال راحت رفتم اتاقم یه نگاه به ساعت انداختم اوه از نیمه شب گذشته بود...فردا باز ساره میاد و با من سر وکله زدن هنوزم نمیفهمیدم چرا باید اونطوری رفتار کنم؟؟منکه با یه گوشم حرفای ساره رو میشنیدم و از گوش دیگم در میکردم دربرابرش مثل دل آرام بودم و اونم نقش منو در برابر دل آرام داشت دلم برای دل آرام سوخت چقد امر و نهی میکردم از همه چیزشم ایراد میگرفتم میگن دست بالای دست بسیاره حالا شده حکایت من جلوی ساره...از بس با نظم رفتار میکنه احساس میکنم با ربات طرفم آخه آدم اونقدر برنامه ریزی شده؟؟؟اینکارو کن اون کارو کن...آخرشم نفهمیدم با اینا چه نسبتی داره:/فامیلش که مولاییه ولی همه اینجا میشناسنش و با احترام خاصی باهاش برخورد میکنن..چندبارم تو خیالم ساره و دادمهرو گذاشتم کنار هم عقدشونم کردم لامصبا بدجور بهم میان...تو همین فکرای مربوط به عقدو عروسی ساره و دادمهر بودم که نمیدونم چطور خوابم برد...
    صبح با انرژی مضاعفی بیدار شدم فکر اینکه دو روز از این زندان مجلل دور میشم کلی بهم انرژی داد حسابی با پرنوش خودمو سرگرم کردم کلی باهاش بازی کردم حتی یه قلعه با صندلیای اتاقش درست کردیمو زدیم به نقش پرنسس بازی...تا موقعی که پری اومد و منو صدا زد که ساره اومده و معلوم شد بدبختیه امروزم سرجاشه...رفتم توی سالنی که اغلب تمرین میکردیم ولی وقتی ساره رو با اون ژست در حال خوردن قهوه دیدم سرم به دوران افتاد"خدایا این آموزشا متوقف بشن من قول میدم دیگه به احدی گیر ندم"ولی مثل اینکه دعام بی فایده بود ساره با دیدنم بلند شد اومد جلو سلام کرد منم جوابشو دادم البته یه جعبه تو دستش بود که تمام مدت منتظر بودم ببینم چی توش هست..جعبه رو جلوم گرفت
    -این مال توئه دلناز بازش کن
    با خوشحالی جعبه رو گرفتم ولی وقتی درشو باز کردم حسابی دمغ شدم یه جفت کفش پاشنه بلند اونم پاشنه به چه نازکی انگار سوزن بودن
    -تو همیشه کفش پاشنه تخت میپوشی بهتر از این به بعد تمرین کنی به هرحال تو یه دختری شاید یروز مجبور بشی کفش پاشنه دار بپوشی
    -ولی من اصلا نمیتونم با کفش پاشنه دار راه برم
    -دلناز بهتره از همین امروز شروع کنی تمرین کردن
    -آخه..
    نزاشت حرفمو بزنم پرید تو حرفم
    -آخه بی آخه زود بپوش...
    با بدخلقی کفشا رو پوشیدم ولی وقتی خواستم بلند بشم تعادلمو از دست دادم افتادم رو صندلی ای که از روش بلند شده بودم...ای خدا نابود کنه کسیو که کفش پاشنه دار رو مد کرد..ساره دستمو گرفت کمک کرد کمی راه برم ولی وسط راه دستمو ول کرد و شروع کرد دستور دادن
    -کمرتو صاف کن...قدمات رو کوتاه بردار...سرتو ننداز پایین مستقیم جلوتو نگاه کن..چرا دستات رو باز میکنی دلناز؟؟
    همینطور داشت رو مخم رژه میرفت منم دیگه فقط میدونستم دارم راه میرم نه مقصدو میدونستم نه حواسم به خودم بود که یدفه بلهههه پاهام تو هم پیچ خوردن منم فقط بال بال میزدم که نیوفتم دنبال یچیزی میگشتم که خودمو بهش بچسبونم بالاخره چیزیو پیدا کردمو چنگ زدم بهش که پشت بندش صدای جر خوردنش به گوشم رسید خواستم صاف وایسم ببینم صدا از چی بود که ینفر گفت"آخ"هول شدم باز داشتم میوفتادم که همون موقع دستای قدرتمندی از پشت منو گرفتن مانع افتادنم شدن...پشت سرمو نگاه کردم ببینم کی بود که فرشته نجاتم شد ولی با دیدن چهره سرخ شده دادمهر خشک شدم"باز چیکار کردم که عصبی شده؟"تو همین فکر بودم که نگاهم به دستم افتاد یه تیکه پارچه تو دستم بود یه نگاه به پارچه یه نگاه یه یقه جرخورده دادمهر بعدم انگار فهمیدم چیشده لبخند مضحکی زدم که با عصبانیت گفت
    -پاتو از روی پام بردار
    ای وای پاشنه کفشمو گذاشته بودم روی پاش بیچاره از درد سرخ شده بود یه قدم رفتم عقب و به زور تعادلمو حفظ کردم...یه نگاه به کفشا انداختم درشون آوردمو با آخرین سرعت با همون پای های برهنم از سالن جیم زدم رفتم اتاقم منتظر بودم یکیو بفرسته دنبالم حسابی بازخواستم کنه...درو بستم و بهش تکیه دادم نفسمو با شدت بیرون فرستادم...عجب بدبختی ای کاش میوفتادم باز پام میشکست ولی این آبرو ریزیو درنمیاوردم...دستمو بالا آوردم کالر پیراهنشو که جر داده بودم هنوز تو دستم بود...به بینیم نزدیکش کردم واو چه بویی میداد...بیشرف همیشه ادکلناش هوش از سر آدم میبرد همیشه از ادکلنای گرم و تلخ استفاده میکرد...تیکه پارچه رو گذاشتم توی کشو میز توالتم اینم یادگاری از جناب دکتر البته با یکم آبروریزی...
    آشفته رفتم رو تخت دراز کشیدم زل زدم به سقف ناگهان مغزم به کار افتاد مثل فنر رو تخت نشستم وااای خاک عالم تو سرت دختر...یادم رفته بود که دادمهر منو گرفته بود که نیوفتم و منم توی......
    با کف دست زدم تو سر خودم وای...بیشتر از چیزی که فکرشو میکردم گند زده بودم در ثانیه گرمم شد و مطمئن بودم الان گونه هام گل انداختن و صورتم عرق کرده بود.. باید یکاری میکردم که فعلا باهاش رو به رو نشم...نگاهم افتاد به ساکم که گوشه اتاق افتاده بود زود بلند شدم وسایلی رو که میخواستم جمع کنم رو ریختم تو ساک بهتر بود هرچه زودتر از اینجا برم تا دوروز دیگه که برگردم یادش رفته یا اگه خیلی شانس بیارم رفته سفر...تند تند لباسایی که میخواستمو برداشتم بدون اینکه تا کنم چپوندمشون توی ساک و زیپش رو کشیدم...در اتاقو باز کردم مثل دزدا سرک کشیدم ببینم کسی هست؟؟!!وقتی همه جا رو امن دیدم رفتم سمت اتاق پرنوش دلم نمیامد بدون خدافظی برم مطمئن بودم تو همین دو روز حسابی دلم براش تنگ میشه...در اتاق رو باز کردم"الهی دلناز فدات بشه"ساکت نشسته بود و داشت با عروسکاش بازی میکرد رفتم داخل بدون حرف گرفتمش تو بغلمو لپای سرخشو بوسیدم...
    -پرنوش؟
    ساکت نگاهم کرد منتظر بود حرف بزنم
    -دارم میرم جایی دو روز نیستم
    با ناراحتی گفت
    -دوروز زیاده؟؟ ینی چقد؟؟
    -یعنی شما دوبار شب که بخوابی...صبح من اینجام
    ساکت داشت با خودش حساب کتاب میکرد که زیاده دوبار شب خوابیدن یا نه!!
    -خوبه زیاد نیستم ولی بیشتر نشه
    -چشم گلم بیشتر نمیشه
    چند دقیقه همونطور تو بغلم گرفتمش باز دوباره بوسیدمش و با خدافظ گفتن از اتاق بیرون رفتم...تا موقعی که از عمارت و باغ بیرون برم خیالم راحت نشده بود...همینکه پامو از اونجا بیرون گذاشتم نفس راحتی کشیدم...آخ راحت شدم...اوایل که میرفتم پرنوش زیاد براش مهم نبود تازه خوشحالم میشد معلوم بود دل خوشی از پرستارا نداره..ولی الان خیلی به من وابسته شده بود...وقتی ساره میومد کلی اخم و تخم میکرد و میگفت:من دلنازو بهت نمیدم از اینجا برو
    منکه برگردم عمرا باز اون تمرینای مسخره رو انجام بدم...حتی اگه اخراج بشم برام مهم نبود...البته میدونستم با اخراج شدنم پرنوش همه رو کچل میکنه چون وقتی به چیزی وابسته میشد نمیتونست ازش بگذره و این یه امتیاز مثبت برای من بود...
    وقتی رسیدم خونه خاله مهلا دوساعت دل آرام تو بغلم بود مثل بچهایی که مادرشون از بیرون میانو ازش آویزون میشن...هر چند دقیقه نگاهم میکرد و لپام رو میبوسید منم دلم نمیومد چیزی بهش بگم از طرفی خودمم حسابی دلتنگش بودم
    -خب خانم خانما بگو ببینم اوضاع درسات چطوره؟؟از مدرسه جدیدت راضی هستی؟؟!!
    دستاشو از دورم باز کرد و شروع کرد حرف زدن
    -درسام که مثل همیشه خوبه...تازه کلی دوستای جدید پیدا کردم ولی خب هیچکی جای پرستو رو برام نمیگیره که از بچگی باهم بزرگ شدیم
    سرمو به نشونه تأیید تکون دادم..از موقعی که اومده بودم نگران فقط رفتاراش رو زیر نظر داشتم یه عمر خودم بزرگش کرده بودم میترسیدم.. یه مدرسه جدید دوستای جدید...منتظر بودم با خاله تنها بشیم،حسابی باید سفارش میکردم بره دوستای آرامو بشناسه یا اجازه رفت و آمد زیادو باهاشون رو نمیداد...آرامم که حسابی دلتنگیش گل کرده بود از کنارم جم نمیخورد
    -آرامی..برو عزیزم درست رو بخون امشب کلی باهات حرف دارم تا صبح بیداریم برو کارات رو انجام بده که خیالمون راحت باشه...
    باشوق برخاست با یه"چشم" گفتن رفت توی اتاقی که خاله بهش داده بود...منم فرصت رو غنیمت شمردم رفتم سمت آشپزخونه که خاله اونجا داشت شام رو آماده مبکرد...رفتم جلو گونش رو بوسیدم با لبخند مهربونی نگاهم کرد
    -چه خبر خاله جونم..ما اومدیم خودت رو ببینم دو دقیقه همش که آشپزخونه بودی
    خاله خندید
    -شیطون باز اومدی زبون بریزی؟؟
    -نه خاله زبون ریختن مال آرامه من دلنازم نگاه
    بعد صورتم رو بردم جلو یعنی بهتر ببین...خاله اخم مصنوعی کرد
    -برو بچه داری میگی یعنی من چشام درست نمیبینه؟؟؟والا من که از آرام زبون ریزی ندیدم تویی که داری زبون میریزی
    -خاله بد از آرام طرفداری میکنیا
    -آره دیگه از بس این دختر گله...نمیدونی چقد خانمه
    اوه من نمیدونستم چطور بحثو باز کنم خاله کارمو راحت کرد دل آرام موزی معلوم نبود چه شیرین کاریایی کرده که خاله اینطور ازش تعریف میکنه...نگاهی به بیرون انداخت سرشو بهم نزدیک کرد و با صدای ریزی شروع به حرف زدن کرد
    -هفته پیش رفته بودیم خونه خانم عزتی همسایه بغلیمون دل آرامم اومده بود...دو روز پیش خانم عزتی اومد اینجا گفت پسرم دل آرام رو دیده ازش خوشش اومده یطورایی خاستگاری کرد
    با حیرت به خاله نگاه کردم گفتم:خاله شما چی گفتین؟؟
    -هیچی مادر گفتم این دختر اینجا دستم امانته تا خواهرش بیاد بهش بگم ببینم اون چی میگه...
    -خب حالا پسر خانم عزتی چندسالشه درس خونده کارش چیه؟؟
    خاله با تعجب نگاهم کرد لابد فکر میکرد من الان عصبی میشمو مخالفت میکنم..
    -۲۳سالشه تازه درسشو تموم کرده مهندسی خونده پسر خوب و سر به زیری هم هست
    باز خدا رو شکر آدم خوبیه
    خاله-خب حالا نازی میخوای چیکار کنی؟؟
    -چی بگم والا اصلا درموردش با آرام صحبت نکنید الان من دوس دارم فقط فکر درسش باشه تا کنکورش رو داد جریان رو بهش بگید البته اگه تا اون موقع صبر کردن
    -راس میگی والا من تعجب کردم همون اول نگفتی نه
    -خاله منکه نمیخوام باهاش زندگی کنم اینکه جواب بله یا خیر باشه رو باید دل آرام تصمیمشو بگیره
    خاله سرشو به نشونه تأیید تکون داد
    -‌درسته عزیزم..تصمیمایی که به دل آرام مربوطه رو بزار به عهده خودش تو فقط به عنوان بزرگتر راهنماییش کن...اونه که باید برای زندگی آماده بشه همیشه تو کنارش نیستی سرد و گرم زندگی رو باید بچشه البته ماهم باید به عنوان بزرگتر مراقبش باشیم...
    حرفای خاله رو قبول داشتم و منم همیشه سعی میکردم همین کارو انجام بدم...بهتر بود همین الان درمورد دوستای دل آرام سوال بپرسم
    -خاله؟!
    -جونم عزیزم
    -شما دوستای دل آرام رو میشناسید میدونید توی مدرسه با چجور دخترایی دوست شده
    -آره مادر هرچی باشه آرام دستم امانته دوستاش رو میشناسم دخترای خوب و خون گرمین یروزم دعوتشون کردم اینجا خودم از نزدیک رفتارشون رو زیرنظر گرفتم
    خیالم راحت شد خاله همه جوره حواسش بود..بغلش کردمو آروم ابراز احساسات
    -مرسی خاله..ممنونم که هستی
    -میگم لوسو زبون ریزی بگو نه
    خندیدم،چیزی نگفتم بهش کمک کردم تا زودتر وسایل رو برای چیدن میز شام آماده کنه...
    کنار آرام دراز کشیده بودم هر دو به سقف اتاق زل زده بودیم هرکدام در فکر خودش حل شده بود من به زندگیمون به اینکه تا کی باید اینطور دور از هم باشیم میتونم در آینده خانه ای هرچند کوچک فراهم کنم یا نه؟؟!!ولی نمیدانستم در فکر آرام چی میگذره واقعا!!همونطور در عالم دیگه ای بودم که دل آرام سرشو گذاشت رو سینم نفس عمیقی کشید و گفت:حتی نمیتونی تصور کنی چقد دلم برات تنگ شده
    حالا که کنار هم بودیم دیگه دلم نمیخواست این دوری چندوقت رو به یاد بیاره دستمو نوازش گونه روی موهای خرماییش کشیدم
    -بیا بگذریم از این دلتنگی نظرت چیه؟؟!
    آرام-اهوم...موافقم...
    -خب بگو ببینم فردا قراره چیکار کنیم؟؟!!
    -مگه کار خاصی باید انجام بدیم؟؟!!
    -خب آره...
    سرشو بلند کرد و خیره نگاهم کرد
    -چرا اینطوری نگاه میکنی؟؟!!
    -نازی نقشت چیه؟؟!
    -نقشه؟؟!!من نقشه ای ندارم
    -چرا یه چیزیو داری پنهون میکنی!!
    لعنت به شانس من که هیچوقت نمیتونم چیزیو از کسی پنهون کنم...دستمو بین موهام کشیدم چند دونه تاری که روی صورتم ریخته بودن رو کنار زدم
    -فردا مانی هم میاد کلی قرار خوش بگذرونیم
    -اوه خدا رحم کنه باز پای مانی وسط کشیده شد
    -آرام!!یعنی دلت برای مانیا تنگ نشده..
    -نه بابا یه چندوقت ندیده بودمش راحت بودم..مرده شور ببرتش..
    با قیافه خیلی جدی این حرفا رو میزد...برام جای تعجب داشت درسته زیاد باهم کلکل داشتن ولی خب باهم دیگه خیلی صمیمی بودن...وقتی منو با اون چهره علامت سوال دید بلند زد زیر خنده..زود پریدم جلو دهانش رو گرفتم
    -هیسسس...دیوونه نصف شبه خاله خوابه
    هنوزم شونه هاش تکون میخوردن...دستمو گرفت از روی دهانش برداشت با صدای بریده گفت
    -بخدا کیف میکنم وقتی میبینم اینقدر ساده ای که یه بچه دوساله گولت میده...
    بازم ریز شروع به خنده کرد...بله خانم مارو گذاشته سرکار داره میخنده...رومو ازش برگردوندم...گاهی حس میکردم دربرابر دل آرامم بچه بنظر میام از بس به قول خودش و مانی من ساده تشریف داشتم...
    -بیخیال حالا قهر نکن..ولی بزار مانی بیاد تعریف کنم روحش شاد بشه
    چیزی نگفتم...همینکه میخندید برام کافی بود به اندازه دنیا ارزش داشت
    -جان من پرنوش سرکارت نمیزاره؟؟
    با یاد پرنوش لبخند زدم...دختر بیچاره از منم ساده تر بود ولی گاهی هم مثل بقیه هم سن و سالاش بدجور آتیش می سوزند...
    -نه بابا اون از منم ساده تره مثل گودزیلاهای امروزی نیست اصلا
    سرش رو به نشونه تأسف تکون داد
    -بچه ای که تو تربیت کنی همینم داره
    -عه خب توهم!!!
    -راست میگم...این خانم فردا بزرگ میشه به قول خودت قراره با همون گودزیلاها تو اجتماع ارتباط داشته باشه...
    با شنیدن حرفای دل آرام دلم برای پرنوش سوخت راست میگفت اون باید از بچگی طوری بزرگ میشد که آمادگی رفتن به اجتماع رو داشته باشه...همینطور تو فکر پرنوش بودم که دل آرام خمیازه بلندی کشید و گفت:شبت خوش آجی جونم
    تا سرش رو گذا شت رو بالش بیهوش شد..."خوشبحالت"منم کنارش دراز کشیدم،زل زدم به خطوط چهرش که زیر نور ضعیفی که از بیرون اومده بود کمی مشخص شده بود...تکون خفیفی خورد بعد آب دهانش از گوشه لبش آویزون شد..صورتمو باحالت انزجار جمع کردمو زیر لب گفتم"چندش"خدا رحم کنه به همسری که قراره در کنار دل آرام زندگی کنه...مگه اینکه کاراش از دل آرامم چندش آورتر باشن هههههه...
    ***
    توی خواب و بیداری احساس کردم یه چیز نرم روی بینیم داره راه میره دستمو بالا اوردم بینیم رو خاروندم ولی باز احساس خارش روی بینیم کردم عطسه کردم صدای خنده ریز دو نفرو بالای سرم میشنیدم نمیدونستم خوابم یا بیدار چون شب قبل تا اذان صبح بیدار بودم بعد از خوندن نمازم خوابیدم...چشمام رو نیمه باز کردم چهره های خبیث مانی و آرام رو درست یه وجبی خودم دیدم یه پَر توی دست مانی بود و داشت به صورتم نزدیک میکرد منم سریع مچش رو گرفتم چون غافلگیر شده بود جیغ کشید منم سریع روی تشکم نشستم...
    -بر روح خبیثت لعنت مانی چرا نمیزاری بخوابم؟؟
    مانی حق به جانب به ساعت روی دیوار اشاره کرد
    -علیک سلام...ساعت خواب خانم ظهر شده
    با دیدن ۱۲:۱۵ متعجب شدم
    -هی من چقد خواااابیـــدم؟؟
    آرام-میدونستم تا صبح بیدار بودی مانی که اومد همون موقع میخواست بیدارت کنه من نزاشتم ولی دیگه دیدم زیادی خوابیدی
    سرمو تکون دادم،گیج و منگ اطرافمو نگاه کردم
    مانی-چی میخوای؟؟
    -گوشیم رو نیست
    من اطرافمو میگشتم اونام دور و اطرف خودشون رو نگاه میکردن...بعد از چند دقیقه مانی گفت
    -انگار یچیزی زیر پامه
    بعدم دستشو برد و گوشیمو در آورد...با حرص بهش نگاه کردم خدا بخیر کنه از همین الان لوده بازیاش شروع شد...خودمو انداختم روش و شروع کردم کشیدن موهاش اونم نمیدونست بخنده یا جیغ بکشه..
    -آخه من از دست تو چیکار کنم مانی چرا اینقدر لوده ای؟؟!-مانی:بخ..بخدا..فقط...میخواستم...شوخی کنم
    تا حرصمو کامل خالی کردم بلند شدمو به سمت سرویس بهداشتی رفتم...ولی همینکه پامو از اونجابیرون گذاشتم یخ زدم یه"هیععععععع"کشیدم،یه نگاه به لباسم که فقط تا شونه هام خیس شده بود انداختم بعد نگاهمو بالا آوردم،مانی داشت با لبخند حرصی نگاهم میکرد هنوزم موهاش در اثر کشیده شدن شلخته بودن...داد کشیدم
    -زندت نمیزارم مااااااااانی
    شروع کرد دویدن دور خونه خاله هم از جیغ و دادای ما هراسون اومد بیرون از آشپزخونه ولی همینکه سر خیس من و موهای شلخته مانی رو دید شروع کردن خندیدن...خاله و آرام هر دفعه یکیو تشویق میکردن منم همچنان داشتم دنبال مانی میدویدم آخرش توی حیاط نفس کم آورد رسیدم بهش و دق دلیم رو سرش خالی کردم...
    خاله-بسه بچها...نازی ولش کن کشتی بچه رو
    نفس زنان ازش جدا شدم...میدونستم الان با گوجه تفاوتی ندارم...مانیم پوست سفیدش از سرخی گذشته و کبود شده بود
    -آخیش...تلافی کردم
    مانی-فک کردی ساکت میشینم؟!
    -حالا تا اون موقع
    آرام-اه بسه دیگه از موقعی که نازی بیدار شده فقط مثل موش و گربه بهم میپرن بیایین داخل به خاله کمک کنیم
    با این حرفش مثل بچه های خطا کار راه افتادیم داخل تا به خاله کمک کنیم...ولی از بس مانی و آرام مسخره بازی درآوردن خاله هردو رو بیرون کرد و فقط من موندم و خودش...بعد از درست کردن سالاد به اصرار خاله رفتم توی هال کنار مانی نشستم سرش تو گوشی بود و داشت با نیش باز به صفحه مانیتور گوشیش نگاه میکرد
    -چی اون تو هس که نیش جنابعالی رو تا بناگوش باز کرده!!!
    مانی نگاهشو برنداشت و شروع کرد به پاسخ دادن به مخاطبش ولی در همون حال با صدای آرومی گفت
    -مهراده گفته فردا یه قرار بزاریم
    -اونوقت کجا؟؟؟
    -نترس نمیخواد بخورترم تو کافی شاپ..میگه صحبتای مهمی داره
    -اهوم..به سلامتی خیر باشه
    دیگه چیزی نگفتم و مشغول تماشای تلوزیون شدم مانی رو هم مشغول کارش گذاشتم...
    عصر به همراه مانی و آرام از خونه بیرون رفتیم تا کمی از هوای تازه استفاده کنیم هم اینکه یه گردش سه نفره بعد از مدتی داشته باشیم...البته به خاله اصرار کردیم ولی نیومد گفت نمیتونه پا به پای ما راه بیاد خسته میشه و شاید مجبور بشیم زودتر برگردم...نزدیکای بهار بود همه جا رنگ و بوی نوروز و سال جدید رو داشت...رفتیم پارک دستمامو انداختم گردن مانی و آرام،هلشون دادم مجبورشون کردم به دویدن پارک خلوتی بود رفتیم کنار آبنمای وسط پارک روی لبه حوضش نشستم اون دوتا هم به تقلید از من کنارم نشستن...همینطور ساکت اطرفو نگاه میکردم که باز یخ زدم..نگاه به مانی کردم بالاخره کار خودش رو کرد...با خودم گفتم ولش کن اگه بخوام جوابشو بدم باز میخواد تلافی کنه...بیخیال شروع کردم به حرف زدن با آرام که مانی طاقت نیاورد،گفت:
    -هان چرا چیزی نگفتی؟؟!!
    -این دفعه با عقلم تصمیم گرفتم...اول اینکه اگه جوابتو بدم باز معلوم نیس بخوای کی تلافی کنی..دوم اینکه ببین کم کم پارک داره شلوغ میشه کولی بازی زشته
    با حالت تفکر سرشو تکون داد...فک کنم تو عمرش یبار قانع شده بود...بعد از چند دقیقه دوباره گفت
    -گشنمه بیا بریم اونجا اون کیکی شکلاتی رو بخوریم...
    آرام-کارد بخوره
    مانی-اوا...
    من-بیخیال
    رفتیم رو میز و صندلیای چوبی پارک نشستیم مانی کیکی رو که به قطعات کوچک قلب درسته کرده بودم رو بیرون آورد منم مشغول ریختن چای شدم...همینطور داشتیم میخوردیم که
    -ماهم میخواییم
    سرمو گرفتم بالا دوتا پسر۱۶یا۱۷ساله که با کفش اسکیت و کلاه مخصوص جلومون بودن،با چشمای درشت به کیکای قلبی شکل زل زده بودن...دلم براشون سوخت آخه خیلی مظلوم داشتن نگاه میکردن از طرفی یاد پرنوش افتادم تا یچیزی رو میخواست چشماش رو همینطور میکرد...ظرفو گرفتم جلوشون اونام نامردی نکردن تا تونستن برداشتن حالا خوبه زیاد درست کرده بودم..همونطور که میخوردن یکشون با دهان پر گفت
    -اینا رو کی درست کرده..من حاظرم شوهرش بشم درصورتی که هر روز برام از اینا درست کنه...
    با خنده نگاهش کردم چیزی نگفتم
    مانی-دلناز بفرما با کیک خاستگارم واسه خودت دست و پا کردی
    اون یکی پسر زد پشت دوستش..بعدم اون یکی دستاش رو تو هم گره زد با التماس نمایشی گفت
    -آه ای دلناز آیا حاضری همسر من شوی و برایم کیک شکلاتی بپزی؟؟
    مانی بلند شد یه پس گردنی بهش زد
    -خاک عالم بدون حلقه خاستگاری میکنی؟؟!!
    اونم یه حالت تفکر گرفت دست کرد تو جیباش بعد ناامیدانه نگاهم کرد
    -یادم رفت بیارمش
    منو آرام و اون یکی پسره که پهن شده بودیم مانی واون یکی مسخره بازیشون گل کرده بود
    مانی-ما هنوز اسمتون رو نمیدونیم
    پسری که داشت میخندید گفت:آراد داداشم آریو دوقلوهای غیرهمسان
    باورم نمیشد داداش باشن اونم دوقلو اصلا شبیه نبودن
    آرام-اصلا شبیه نیستین...
    دستاشون رو جلو آوردن کف دستشون رو جلومون گرفتن یه خال قهوه ای ریز کف دست هردوشون بود
    آراد-تنها شباهت ما اینه
    بعد از کمی خوش و بش کردن آریو زد سرشونه برادرش و گفت
    آریو-داداش دیگه بهتره بریم مزاحم خانما نشیم
    با حسرت نگاهم کرد
    -نچ...کیکی شکلاتیا از دستمون رفتن...
    بعدم با حالت زارشکلک مسخره ای در آورد،همگی زدیم زیر خنده...با خدافظی ازمون دور شدن...
    مانی-پدر و مادرشون رو بیامرزه روحم شاد شد
    آرام-پسرای خوبی بودن
    من-اهوم...
    بعد از یه تفریح حسابی درحالی که شب شده بود،ماهم از خستگی جون نداشتیم قصد برگشت به خونه خاله مهلا رو کردیم...

    دل آرام داشت در خونه خاله مهلا رو باز میکرد که متوجه شدیم یه نفر با قدمای خیلی تندی به سمتمون میاد برگشتم یه مرد بود که با چهره خشمگین جلومون ایستاد فقط متوجه شدم چیزی رو به سمتم پرت کرد وقتی گرفتمش بهش نگاه کردم برفی بود داشت توی بغلم میلرزید..با صدای بلند مرد سرمو بلند کردم داشت با داد به دل آرام میگفت
    -این جونورتون رو جمع کنید بار دومه که میاد دور پرنده های من اگه بار دیگه ببینمش
    مکث کرد با چهره ترسناکی ادامه داد
    -تیکه تیکش میکنم میندازمش جلو سگا
    با ترس بهش نگاه کردم چطور میتونست اینقدر رذل باشه؟؟مگه حیوون میفهمید؟؟فقط دنبال غریزش میرفت گرچه دل آرامم باید مراقبش میبود!!!ما که فقط با شوک بهش نگاه میکردیم انتظار نداشتیم الان کسی بیاد رومون داد و بیداد راه بندازه وقتی سکوت ما رو دید با تهدید انگشت اشارش رو سمتمون گرفت،گفت
    -شیرفهم شدین؟؟!!یا جور دیگه ای حالیتون کنم؟؟!!
    این دفعه مانی ساکت نموند و زودتر از ما به خودش اومد
    -هی آقا صدات رو بیار پایین فک کردی چاله میدونه صدات رو انداختی رو سرت!!خانمی که اینجا میشینه آبرو داره هاااا
    مرد نگاه چندش باری به مانی انداخت و لفظ بسیار بدی به کار برد دیگه خونم به جوش اومد
    -خفه شو عوضی...تا زنگ نزدم پلیس بیاد جمعت کنه از قیافت معلومه چه اوباشی هستی
    بعدم گوشیم رو در آوردم و شروع کردم شماره گرفتن وقتی منو دید دارم شمار میگیرم دستی به پیشونی عرق کردش کشید و با حالت دو از ما دور شد...منم یه نگاه دیگه انداختم بهش با صدای بلندی گفتم
    -جرأت داری این طرفا پیدات بشه...اونوقت با پلیس طرفی
    حتی برنگشت نگاه کنه"ترسوی رذل صفت"به دل آرام نگاه کردم که تمام مدت ساکت داشت نگاه میکرد کمی رنگش پریده بود یه دفعه بی حال افتاد رو دست مانی،مانیا هم هول شده اونو گرفت منم زنگ رو چند بار پشت هم فشار دادم عجیب بود که همسایه ها از صدای بلندمون بیرون نیامده بودن بعد ازلحظه ای خاله روبه رومون توی آستانه در ظاهر وقتی دل آرام رو اونطور دید چنگی به گونش انداخت
    -خاک به سرم این بچه چرا اینطوری شده؟؟!!
    من-خاله بهتره ببریمش داخل بعد جریان رو براتون میگم
    همون موقع صدای شخصی اومد و گفت
    -سلام خانم منصوری چی شده؟؟
    سرمو برگردوندم دیدم یه پسر جوونه که با کنجکاوی به ما نگاه میکنه
    خاله که زبونش بند اومده بود نگاهی با ترس به دل آرام انداخت..پسر هم رد نگاه خاله رو گرفت به دل آرام رسید...وقتی آرام رو با اون حال دید با هول گفت
    -چرا ایشون اینطور شدن
    مانی با نگرانی گفت:بسه هنوزم حالش جا نیومده بهتره ببریمش بیمارستان...
    خاله-شاهین جان پسرم اگه زحمتی نیست ما رو برسون بیمارستان...تا ببینم چه خاکی به سرم شده
    شاهین-البته...البته...بفرمایید
    در ماشین رو باز کرد ما هم دل آرام رو گذاشتیم توی ماشین در حیاط هنوز باز بود برفی رو گذاشتم توی حیاط،در رو بستم... خودمم سوار ماشین شدم بعد هم ماشین رو راه انداخت، پسره که اسمش شاهین بود بدجور سریع رانندگی میکرد دست فرمونش خوب بود ولی من زیاد ترسو بودم همش سلام صلوات میفرستادم سالم برسیم..
    روی صندلی کنار تخت نشستم دست آرامو توی دستم گرفتم...هنوزم بیهوش بود دکتر میگفت شوکه شده خدارو شکر حالش بد نبود فقط خواهر من زیادی ناز نازی تشریف داشت...کم کم پلکاش شروع کردن تکون خوردن،چشماش باز شدن گیج اطرافش رو نگاه کرد
    -خوبی خواهر گلم
    نگاهی بهم انداخت سرشو تکون داد
    -زبونت رو موش خورده؟؟
    آرام-مانی کجاست؟؟
    مانی-من اینجام...دختری ترسو ما رو باش گفتیم تو حداقل جربزه داری تو که از این نازی هم بی جربزه تری بابا
    آرام-ایششش...خوبه مثل جنابعالی چاله میدونی باشم؟؟
    مانی با چشمای گرد شده نگاهش کرد..دستشو زد کمرش مثل زنای شارلاتان جیغ جیغ کرد
    -چی گفتی ورپریده؟؟؟من چاله میدونیم؟!!
    همون موقع خاله اومد داخل..دستشو گذاشت روی شونه مانیا
    خاله-مانیا جان اینجا بیمارستانه آرومتر گلم
    مانی بیچاره حسابی آب شد..
    -چشم ببخشید حواسم نبود
    خاله-چشمت بی بلا عزیزم
    خاله نگاهی بهمون کرد،گفت
    -خب حالا جریان رو بگید ببینم این بچه چرا به این روز افتاده
    مانی شروع کرد به تعریف کردن بدون هیچ سانسوری حتی فحشی که اون مرد داد رو گفت کلا همینطور بود تازه وقتی حرفش تمام شد متوجه شد چی گفته به تته پته افتاد با خجالت و چهره سرخ شده سرشو انداخت پایین خاله که از عصبانیت کبود شده بود ولی ینفر از اونم عصبی تر بود نگاهمو به آقا شاهین دادم که توی آستانه در ایستاده بود و با چهره درهم به یه نقطه نگاه میکرد...بعد از چندلحظه اومد داخل ولی چهرش کاملا خونسرد بود منم که کلا زوم کرده بودم روش چون خاله گفته بود این همون پسریه که آرام رو خاستگاری کرده
    شاهین-خوب هستین خانم سعادت؟؟
    خوشم اومد از این پسرایی نبود زود پسرخاله بشن و صمیمی رفتار کنن..دل آرامم با خجالت سرش رو تکون داد و زیر لب "ممنونی" گفت
    -خوبه خدارو شکر..
    کمی مکث کرد بعد نگاهشو از دل آرام گرفت رو به خاله با شرمندگی گفت
    -ببخشید خانم منصوری راستش کاری برای من پیش اومده باید برم..منو ببخشید نمیتونم برسونمتون خونه
    خاله-لطف کردی پسرم تا همینجا هم کلی بهت زحمت دادیم...برو به کارت برس
    -وظیفه بود
    اینو گفت بعدم با خدافظی کوتاهی اتاق رو ترک کرد...چند دقیقه بعدش پرستار اومد سرم رو از دست دل آرام بیرون کشید...
    وقتی رسیدیم خونه دل آرام رفت تو اتاق با همون لباسای بیرونش افتاد دوباره خوابش برد
    -خاله آرام باز خوابیده نکنه چیزیش شده؟؟
    خاله-نه مادر خوبه فقط اثر داروهاست تو هم برو بگیر بخواب خسته ای فردا هم که باید بری
    سرمو تکون دادم تکون دادم...فردا لازم نبود اتوبوس رو تحمل کنم ماهان میامد دنبال مانی منم باهاشون میبردن..لباسام رو عوض کردم موهام رو هم شونه زدم دراز کشیدم کنار مانیا...
    مانی-این پسره شاهین هم بدچیزی بودا
    -هیسس مانی ممکنه آرام بشنوه
    -نه بابا اونکه دیگه تاصبح تکونم نمیخوره...نگفتی نظرت درموردش چیه؟؟
    -نظرو باید آرام بده
    -درسته ولی بنظرم خیلی آقا بود
    -نمیشه تو یه برخورد تصمیم گرفت ولی اینطور بنظر میاد
    -اهوم
    کمی تو سکوت بودیم که بازم مانی سکوت رو شکست
    -نازی بگو ببینم از کارت راضی هستی؟؟دختر تو چرا اصلا درموردش تا حالا صحبت نکردی؟؟عکس از این پرنوش داری یا نه؟؟
    -مانی بسه بزار با هم بریم چه خبرته یکی یکی بپرس
    -خب بگو دیگه
    تو دلم گفتم "اگه دادمهر رو فاکتور بگیرم عالی میشه" جواب دادم
    -آره خوبه
    -همین فقط خوب؟؟
    -اره دیگه مثلا میخوای بگم عاشق کارمم یا شیفته اونجا شدم؟؟
    -نه دیگه تا این حد ولی خب بیشتر توضیح بده
    سعی کردم بحث رو منحرف کنم موبایلمو روشن کردم رفتم روی عکسایی که از خودم و پرنوش گرفته بودم میدونستم مانی پرنوش رو ببینه هوش از سرش میپره از بس عاشق بچه های این سنی بود و حسابی سربه سرشون میزاشت..وقتی عکس رو دید چشماش توی تاریکی اتاق برق زدن..صدایی با ذوق از گلوش خارج شد بیشتر شبیه یه جیغ خفه ی از روی هیجان بود
    -وااای نازی این چقد خوشگله بابا من دلم میخواد یه لقمش کنم الهی فدات شم جیگر...جان خودم یروز باید بیام ببینمش..وووششش
    همینطور داشت ادامه میداد منم با تعجب نگاهش میکردم
    -لابد پدر و مادرش هم مثل خودش خوشگلن که این بچه اینطور ناز در اومده
    چیزی نگفتم به هرحال اینکه پرنوش دختر دادمهر و عضو اون خانواده نبود یه راز بود که من باید حفظش میکردم
    -هی نازی عکس از پدر مادرش نداری؟؟
    -نه ندارم عکس پدرومادرش رو برای چی باید داشته باشم؟؟
    -حداقل بگو چه شکلین
    حالا چی میگفتم؟؟؟شروع کردم دروغ گفتن البته از خودم خجالت کشیدم ولی مجبور بودم
    -مادرش رو که ندیدم نمیدونم طلاق گرفتن یا فوت شده
    -چه اطلاعات کاملی..خب پدرش چطوره؟؟
    تا حالا به چهره دادمهر توجه نکرده بودم تصویرش رو آوردم جلو چشمام شروع کردم به توصیفش
    -خب اوووممم یه مرد چهارشونه قد بلند که همیشه رسمی لباس میپوشه حتی توی خونه...موهای کوتاه که به سمت بالا شانه زدن پوست گندمی صورت بیضی شکل ابروهای همیشه گره خورده سیاه چشمای مشکی بینی باریک لبای
    اینجا که رسیدم مانی زد تو صورت خودش
    -استغفرالله چیکار لبای پسر مردم داری تو دختر؟؟؟
    خودمم انگار که کار اشتباهی کرده باشم ضربان قلبم رفت بالا و گونه هام داغ شدن..فقط خدا رو شکر میکردم که اتاق تاریکه و صورت سرخم مشخص نیست وگرنه تا مدت ها باید متلک از مانی دریافت میکردم
    -بگیر بخواب خستم
    -نه تازه داشتیم به جاهای خوب میرسیدیم
    -مانی؟!
    -جونم؟
    -لطفا بتمرگ بزار منم بخوابم فردا دیر برسم باید جواب پس بدم
    -بی ادب اینقدر احساس بارت کردم میگی بتمرگ؟!!!به کی جواب پس بدی مگه بیرون که بودیم زنگ نزدی پرنوش گفت پدرش رفته سفر تو هم کلی ذوق مرگ شدی؟؟!!
    دیگه جوابشو ندادم وگرنه تا صبح باید باهاش کلکل میکردم..پشتمو بهش کردم بدون فکر به چیزی چشمام رو بستم فقط صدای مانی رو شنیدم که زیر لب داشت فحش بارم میکرد کلا خاصیتش این بود و این اخلاق بدش روی دل آرام هم تأثیر گذاشته بود..

ارسال نظر برای این مطلب

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتی
درباره ما
دانلود جدیدترین و بهترین رمان های عاشقانه ، اجتماعی ، ترسناک و ... برای تمام گوشی های موبایل و حتی ارائه آنها به صورت پی دی اف برای کامپیوتر
حمایت از ما
برای حمایت از رمان فا کد بنر های زیر را در وبلاگ خود قرار دهید

رمان فا ، بهترین سایت رمان فارسی

وبلاگ-کد لوگو و بنر

رمان فا ، بهترین سایت رمان فارسی

وبلاگ-کد لوگو و بنر
تبادل لینک با ما
http://rozup.ir/view/1741003/WWW.BEST-LINKS.IR_.gif http://rozup.ir/view/1741004/link.soltanweb.gif
اطلاعات کاربری
نام کاربری :
رمز عبور :
  • فراموشی رمز عبور؟
  • لینک دوستان
  • رویایی دوباره
  • خرید اینترنتی
  • شعرانه
  • تبادل لینک با کلیه وبلاگ ها: در صورتی که برای تبادل لینک تمایل دارید از بخش نظرات اطلاع رسانی کنید.
    آرشیو
    آمار سایت
  • کل مطالب : 1605
  • کل نظرات : 914
  • افراد آنلاین : 12
  • تعداد اعضا : 454
  • آی پی امروز : 519
  • آی پی دیروز : 768
  • بازدید امروز : 1,795
  • باردید دیروز : 3,356
  • گوگل امروز : 402
  • گوگل دیروز : 569
  • بازدید هفته : 19,676
  • بازدید ماه : 44,123
  • بازدید سال : 317,559
  • بازدید کلی : 11,814,699